«Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια – Τσαρούχι»

Τον άκουγα και σκεφτόμουν: πότε θ’ αρχίσουν άραγε να μιλάνε οι «μουγκοί», γιατί έως τώρα μιλάνε μόνο οι «τυφλοί». Μιλάμε μιλούσε με ύφος τουλάχιστον Μεταξά! Αυτόν, που μας πρόκοψε με τη δικτατορία του, αλλά και αυτό που πίνουμε σαν να συχωρέσουμε θέλουμε τον πεθαμένο, που καμία ανάγκη τη συχώρια μας δεν έχει πλέον. Αλλά, βλέπεις, εμείς το έχουμε δει Μεταξάδες-κυβερνάρχες και από τη μία κάνουμε χριστιανοταλιμπανίστικες δηλώσεις τύπου «ο νεκρός δεδικαίωται» (και δεν καταλαβαίνουμε και τι σημαίνει, γιατί είμαστε και αμόρφωτοι από πάνω: ότι ο νεκρός δεν μπορεί να αμαρτάνει άλλο εννοούσε ο Παύλος! Οχι πως επειδή το είπε ένας Παύλος έγινε και κάτι, αλλά τελοσπάντων, αυτό εννοούσε ο αυτοχαρακτηριζόμενος ως απόστολος). Από τη μια λοιπόν λέμε πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε κι από την άλλη κουνάμε και το δάχτυλο σε όσους δεν θέλουν, βρε αδερφέ, να λάβουν μέρος σε λαϊκό προσκύνημα του κάθε φευγάτου (απ’ τη ζωή) προσκυνημένου (εν ζωή).

Πάντως, ο εν ζωή κυβερνάρχης μας έτσι μίλησε… Είναι τόσο γελοίος όταν παίρνει το αυστηρό του και κουνάει, επίσης χριστιανοταλιμπανίστικα, το δάχτυλο. «Η ενότητα οφείλει να προηγείται της διαμαρτυρίας. Ο σεβασμός πρέπει να προηγείται των κραυγών. Η Δημοκρατία και ο πατριωτισμός δεν απειλούνται όταν υπερασπίζονται τα σύμβολά τους. Υπονομεύονται όμως όταν τα αμφισβητούν», ούρλιαζε μιλώντας για το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, δηλαδή του άγνωστου πολίτη, που μήτε τον ξέρει, μήτε θα τον μάθει ποτές. «Κραυγές που υπονομεύουν τη Δημοκρατία και τον πατριωτισμό» – αυτό είναι για τον Μητσοτάρχα οι διαδηλώσεις ενάντια στη Νέα Δημοκρατία όπως την κατάντησε (όχι ότι ήθελε και πολύ).

Κραυγές είναι οι βωβές ή ηχηρές φωνές όσων ζητούν δικαιοσύνη, πάταξη της διαφθοράς και τον δημόσιο χώρο να επανέλθει εκεί όπου ανήκει: στους πολίτες. Κραυγές ήταν και αυτές των παιδιών του 36ου Δημοτικού Σχολείου όταν, ενώ ζητούσαν να μη γίνει συγχώνευση τμημάτων, οξυγόνο ζητούσαν δηλαδή και αυτά, για να μπορούν ν’ ανασάνουν μέσα στις σχολικές τάξεις καθώς, δίχως ανάσα, η γνώση δεν – και γι’ αυτό η κυβέρνηση τους έπνιξε στα χημικά στην κυριολεξία. Κραυγές ήταν και όσα έγραφαν στις μπλούζες τους μαθητές που είχαν πάει προχθές να επισκεφθούν τη Βουλή, το άντρο της Δημοκρατίας (!), και οι μπάτσοι του άντρου τούς απαγόρευσαν την είσοδο γιατί τα μπλουζάκια τους έλεγαν «Μέχρι τέλους – 57 – Δικαιοσύνη», ως αναφορά στα θύματα των Τεμπών.

Τα παιδιά αυτά δεν μπήκαν στο Κοινοβούλιο – εκτός αν κάλυπταν τις μπλούζες τους. Οπως στα μοναστήρια και σε πολλές εκκλησίες: μόνο φούστα για τις γυναίκες και μακριά παντελόνια για τους άνδρες – γιατί αυτό συνάδει με τον σεβασμό στην πίστη τους («Θρησκεία»). Στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη απαγορεύεται πλέον με νόμο και ποινή φυλάκισης ενός έτους τουλάχιστον οποιαδήποτε δημόσια συνάθροιση, έκτακτη ή αυθόρμητη – γιατί αυτό συνάδει με τον πατριωτισμό τους («Πατρίς»). Οσο για τα «σύμβολα της Δημοκρατίας και του πατριωτισμού», στα οποία αναφέρεται ο κυβερνάρχης μας, αυτά πλέον είναι η νέα «Οικογένεια».

Κάποτε, κατά τον «Τρίτον Ελληνικόν Πολιτισμόν», οικογένεια δεν ήταν η μάνα και ο πατέρας σου, αλλά η ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας), με υποχρεωτική συμμετοχή, που λειτουργούσε ως εργαλείο ιδεολογικής κατήχησης. Μισούσε τους νέους ο Μεταξάς, μισούσε τους αριστερούς, τους κομμουνιστάς, τους αμφισβητίες και τους ψηλούς. Και τους ρεμπέτες. Οπως τα συνθήματα των παιδιών στα μπλουζάκια, έτσι και οι ρεμπέτες «κραύγαζαν» την κοινωνική αλήθεια. «Κάφτονε, Μανώλη, κάφτονε/ το χαρτί που γράφει η Ασφάλεια/ να μην το δει κανείς ποτέ»: το προπολεμικό τραγούδι του Βαμβακάρη απαγορεύτηκε άμεσα, επειδή «μιλούσε με ειρωνικό τόνο για την Ασφάλεια». Ακόμα και το «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» του ίδιου, που τραγούδησε αργότερα ο Παγιουμτζής, απαγορεύτηκε. Γιατί, λέει, εξέπεμπε «αντιπαραγωγικό μήνυμα για τον λαό, ασυμβίβαστο με την κρατική ρητορική εργασίας».

Καθωσπρεπισμό, καθαρή κοινωνία, νοικοκυραίους που εργάζονται και φυσικά «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια – Βασιλεύς»: αυτά ήθελε ο κυβερνάρχης μας 90 χρόνια πριν. Αλλά τώρα έχομεν προοδεύσει! Και τραγουδάμε (όχι όλοι μαζί, καθώς απαγορεύονται αι αυθόρμηται συναθροίσεις) το «Οταν καπνίζει ο Κουλής/ εσύ δεν πρέπει να μιλείς».

Οσο για το νέο σύνθημα, είναι ένα και το αυτό: «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια – Τσαρούχι».