ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Νίκος Παπαδημητρίου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

● Η πλειοψηφία των πολιτών γυρνά πλέον την πλάτη στην κυβέρνηση, θέλει πολιτική αλλαγή, αλλά δεν ψηφίζει και την αντιπολίτευση. Η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα εν γένει είναι στο ναδίρ. Φοβάστε, κύριε Ηλιόπουλε, ότι σήμανε η ώρα για έναν λαϊκιστή, ακροδεξιό πρωθυπουργό, όπως έχουμε δει και σε άλλες χώρες της Δύσης;

Η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι πολύ μακριά από αυτό. Εχουμε μια πολιτική που συνδυάζει τα προκλητικά προνόμια για τους πλούσιους -όπως αποτύπωσε και το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» για τη φορολογία των μερισμάτων-, την επίθεση στα δημόσια πανεπιστήμια, την κατάργηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, την προκλητική στήριξη στον Νετανιάχου και στην πολιτική της γενοκτονίας και, τέλος, την επίθεση στο κράτος δικαίου και την ακραία στοχοποίηση προσφύγων και μεταναστών. Τα πολιτικά ορφανά του Καρατζαφέρη και γενίτσαροι του ακραίου Κέντρου δίνουν τον τόνο στο κυβερνητικό σχήμα με τον απόλυτο συντονισμό του Κ. Μητσοτάκη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η πολιτική δεν θα κόψει ψήφους από την Ακροδεξιά, αντίθετα την κανονικοποιεί και διευρύνει το ακροατήριό της. Προφανώς είναι αντιστρέψιμη αυτή η πορεία αλλά σε κάθε περίπτωση ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ανάχωμα στην Ακροδεξιά.

● Τι(ς) πταίει και η προοδευτική αντιπολίτευση δεν βλέπει τα ποσοστά της να ανεβαίνουν όταν, την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση απέχει ακόμη κι από αυτά τα ποσοστά των ευρωεκλογών; Τα πολλά κόμματα; Η απουσία προγραμματικών αιχμών; Η απουσία ηγετικής προσωπικότητας που να συσπειρώνει; Οι χαμηλές προσδοκίες των πολιτών; Η δεξιά στροφή της Ευρώπης και ευρύτερα της Δύσης;

«Χωρίς συγκρούσεις δεν μπορείς να υπερασπιστείς σήμερα τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία»

Σίγουρα δεν είναι εύκολη η απάντηση. Σκέφτομαι όμως το εξής: ο σημερινός κατακερματισμός είναι αποτέλεσμα της κρίσης που έφεραν οι εκλογές του ’23, είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία. Εμείς επιμένουμε ότι στη σημερινή κατάσταση απαιτείται μια ενωτική πρόταση ανατροπής. Εδώ έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και το «ενωτική» και το «ανατροπής». Η Δεξιά εμφανίζεται με πολύ μεγαλύτερο θάρρος στην προώθηση των θέσεών της. Η Αριστερά φαίνεται σαν να παίζει απλά άμυνα. Να δώσω κάποια παραδείγματα: αν η χώρα δαπανήσει 28 δισ. για όπλα, τότε προφανώς δεν θα μπορέσει να επενδύσει στις απαραίτητες υποδομές, στην υγεία και στην εκπαίδευση. Η αντίθεση στους υπερεξοπλισμούς της Ν.Δ. αποτελεί κρίσιμο κόμβο. Δεύτερο παράδειγμα: χωρίς αύξηση στη φορολογία των μερισμάτων και των κερδών, χωρίς την κατάργηση προκλητικών προνομίων για τους πλούσιους, δεν μπορείς να μειώσεις τους άδικους έμμεσους φόρους και να επαναφέρεις π.χ. τον 13ο και τον 14ο μισθό για το Δημόσιο. Χρειάζεται η ενωτική διάθεση να προχωρήσει μαζί με μια προγραμματική γενναιότητα.

● Συγκρίνοντας τον λόγο που εκφέρει το κόμμα σας με τον λόγο που εκφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ενίοτε η Νέα Αριστερά έχει θέσεις πιο… κοφτερές, με εντονότερο ιδεολογικό χρώμα. Είναι πιθανή, ωστόσο, η συνεργασία με τους πρώην συντρόφους σας και αν ναι, μέσα από ποιους διαύλους και τρόπους; Η Πατησίων θέλει να πάρει πρωτοβουλίες για τη συνάντηση των δύο πολιτικών φορέων;

«Η Δεξιά εμφανίζεται με πολύ μεγαλύτερο θάρρος στην προώθηση των θέσεών της. Η Αριστερά φαίνεται σαν να παίζει απλά άμυνα»

Η Νέα Αριστερά από την πρώτη στιγμή έχει αναλάβει πολλές ενωτικές πρωτοβουλίες. Σταθερά επιμένουμε στην ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου ανατροπής. Το κρίσιμο εδώ είναι το πώς αυτή η πρόταση θα γίνει συγκεκριμένη για να μπορέσει να συγκινήσει ξανά τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία και τις λαϊκές γειτονιές. Εκεί ήταν πάντα η δύναμη της Αριστεράς. Μην ξεχνάμε ότι στις εκλογές του 2023 η Ν.Δ. κέρδισε τις λαϊκές γειτονιές για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 1974. Αυτό είναι ένα τρομακτικό δεδομένο που θα έπρεπε να μας οδηγήσει όλους και όλες σε αναστοχασμό και σημαντικές αλλαγές. Η πολιτική του «μεσαίου χώρου», η πολιτική χωρίς καθαρές αιχμές δεν μπορεί να κερδίσει. Η Νέα Αριστερά πιστεύει στην ανάγκη συμμαχιών σε προγραμματική βάση με ριζοσπαστικό περιεχόμενο.

● Το επικείμενο προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς ποιον ρόλο μπορεί να παίξει;

Το επικείμενο συνέδριο της Νέας Αριστεράς θα μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε και να αποτυπώσουμε τον πυρήνα της δικής μας προγραμματικής πρότασης. Μια πρόταση αγώνα, διεκδίκησης και ανοιχτού καλέσματος σε διάλογο. Δεν θα είναι όμως μια πρόταση που θα τα έχει καλά με όλους. Χωρίς συγκρούσεις δεν μπορείς να υπερασπιστείς σήμερα τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Αν δεν συγκρουστείς με τα καρτέλ στο ρεύμα και δεν επιβάλεις μια πραγματικά δημόσια ΔΕΗ, δεν μπορείς να κινητοποιήσεις και να συγκινήσεις τον κόσμο στο Περιστέρι και στο Πέραμα. Η πρόταση για συλλογικές συμβάσεις και κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ δεν ακούγεται καλά στην εργοδοσία -μικρή ή μεγάλη-, αλλά ο καθένας πρέπει να έχει τις προτεραιότητές του. Προτάσεις όπως π.χ. η ακύρωση των εξορύξεων, η αύξηση της φορολογίας των κερδών, μέτρα προστασίας των ενοικιαστών και περιορισμού του υπερτουρισμού είναι σίγουρο ότι ενοχλούν. Χρειαζόμαστε όμως μια Αριστερά που ξέρει για ποιους και με ποιους θέλει να συγκρουστεί.

● Στις αρχές της εβδομάδας συνολικά 155 κράτη είχαν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Παλαιστίνης. Η απόφαση έχει μόνο συμβολικό χαρακτήρα; Και, πώς αισθάνεστε που είστε πολίτης μιας χώρας που ανήκει στην πολύ μικρή μειοψηφία εκείνων που δεν έχουν αναγνωρίσει;

Αυτές οι αποφάσεις είναι μια νίκη του παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης και δείχνουν ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να αλλάζει τους συσχετισμούς. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει όμως να «βαράει προσοχές» στον ακροδεξιό δολοφόνο Νετανιάχου και στη γενοκτονική πολιτική του. Ακόμα και μετά την επίθεση στον Στόλο Αλληλεγγύης που έγινε σε θαλάσσια ζώνη όπου η Ελλάδα έχει την ευθύνη διάσωσης και έρευνας, η κυβέρνηση της Ν.Δ. σιώπησε. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση αποδέχεται την ακύρωση του Διεθνούς Δικαίου ή ακόμα χειρότερα στελέχη της αμφισβητούν τον ΟΗΕ και το ΔΠΔ είναι επικίνδυνο γιατί τροφοδοτεί το ρεύμα του αναθεωρητισμού. Οι κινητοποιήσεις όμως έχουν δείξει ότι η ντροπή της κυβερνητικής πολιτικής δεν θα γίνει ντροπή του λαού μας. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε περήφανοι για το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και την ελληνική αποστολή, μέλος της οποίας είναι και η συντρόφισσά μας Πέτη Πέρκα. Αυτός ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί μέχρι η Παλαιστίνη να είναι ελεύθερη.