Παλιότερα υποκλινόμασταν μπροστά στην επικοινωνιακή ισχύ του Μεγάρου Μαξίμου, είτε με Γκρίνμπεργκ είτε χωρίς. Έμοιαζαν παντοδύναμοι ακόμα και όταν δεν τους έβγαιναν μερικά πράγματα. Πλέον όμως γελάμε. Διότι έχουν χάσει τη μπάλα.
Πάρτε παράδειγμα όσα γίνονται τις τελευταίες ημέρες στο Σύνταγμα με αφορμή την ιδέα που κατέβασαν οι φωστήρες του Μαξίμου για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και την, τάχα μου, προστασία του. Κατάφεραν κι έκαναν γνωστό στο πανελλήνιο ένα γκράφιτι που έως τώρα το γνώριζαν λίγοι. Αυτό το άτυπο μνημείο των Τεμπών, όπως καθιερώθηκε να λέγεται, με τα ονόματα των νεκρών του δυστυχήματος να είναι γραμμένα μπροστά από τη Βουλή.
Το ήξεραν κάποιοι που ζουν στην Αθήνα και μόνο αυτοί. Κάποιοι που πηγαίνουν σε πορείες και κάποιοι που έτυχε να περάσουν πεζοί από το Σύνταγμα και το παρατήρησαν. Όσοι ζουν στην επαρχία δεν είχαν ακούσει καν ότι υπήρχε. Το ίδιο και η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ακόμα και στην Αθήνα.
Τώρα λοιπόν η κυβέρνηση, με την τροπολογία που σκέφτηκε να φέρει στη Βουλή, το έκανε πρώτο θέμα. Το έφερε στο επίκεντρο της δημοσιότητας, το ιεροποίησε ως χώρο που θα έλεγε και ο ΕΟΔΑΣΑΜ.
Εκεί λοιπόν που το θέμα Πάνου Ρούτσι και του εγκλήματος των Τεμπών θα υποχωρούσε από την πρώτη γραμμή, παραμένει Νο 1. Με τους γονείς των νεκρών παιδιών να πηγαίνουν με μπογιά ώστε να φρεσκάρουν τα γράμματα. Με τον Νίκο Πλακιά να δηλώνει πως αν σβήσουν τα ονόματα θα κατέβει αυτός και θα τα ξαναγράψει με τα ίδια του τα χέρια. Και με άλλους γονείς, να απειλούν επίσης με απεργία πείνας. Τι θα κάνετε αλήθεια στον κ. Παπαγγελή όταν θα πάει να γράψει ξανά το όνομα της δολοφονημένης κόρης του, αν πριν θα το έχετε σβήσει; Θα τον συλλάβετε μήπως; Θα τον χτυπήσετε;
Όλα αυτά πάντως, όπως καταλαβαίνετε, είναι σαφή δείγματα ενός καθεστώτος που καταρρέει. Περιμένουμε την τροπολογία και την ψήφισή της με άγρια χαρά.
Το λέει και το τραγούδι: «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία / κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά / ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία / κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά».
Δεν διδάσκονται ούτε από την ιστορία οι άνθρωποι.
