Πρόσφατα, ο Πιτ Χέγκσεθ, ο νέος υπουργός Πολέμου της Αμερικής, απευθύνθηκε σε μια αίθουσα γεμάτη από τους στρατηγούς του αμερικανικού στρατού. Με αυστηρό ύφος, ο πρώην στρατιώτης, με αμφισβητούμενα εύσημα θητείας και μετέπειτα παρουσιαστής πρωινής εκπομπής, δήλωσε πως θα επιβάλει αυστηρά στάνταρ εμφάνισης και ίσες απαιτήσεις σωματικών επιδόσεων σε όλα τα μέλη του στρατού, ανεξαρτήτως φύλου, ακόμα και στους ίδιους τους στρατηγούς ενώπιόν του που τον παρακολουθούσαν ανέκφραστοι.
Στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός δήλωσε πως η φροντίδα του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη περνάει στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Δεν είναι ξεκάθαρο το τι αντιλαμβάνεται ως μνημείο και τι ως χώρο μπροστά από το μνημείο ο πρωθυπουργός, το σίγουρο πάντως είναι πως η απόφαση πυροδοτήθηκε μετά την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή η επικοινωνιακή και πολιτική ταύτιση της παρούσας κυβέρνησης με την τακτική της υπερσυντηρητικής πτέρυγας του αμερικανικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που εκφράζεται από το MAGA του Τραμπ. Εδώ όμως βλέπουμε να εκτυλίσσεται η αιχμή του δόρατος αυτής της καινοφανούς πολιτικής θύελλας που λέγεται τραμπισμός: η ανοησία.
Οταν μια τηλεπερσόνα κάνει υποδείξεις στους στρατηγούς του πιο ισχυρού και ετοιμοπόλεμου στρατού του κόσμου για το πώς θα διατηρούν ένα αξιόμαχο στράτευμα, ο στόχος δεν είναι αυτός που παρουσιάζεται. Είναι η υπερφόρτωση της πραγματικότητας με ειδήσεις-ανοησίες, ώστε τίποτα πια να μην μπορεί να είναι άξιο συζήτησης. Παράλληλα, ικανοποιείται μια υπερσυντηρητική βάση ψηφοφόρων που βλέπει παντού παρακμή από ένα υποθετικό παρελθόν ηρωικού ανδρισμού. Αυτοί θα αποτελέσουν τους φορείς της συνεχούς αναπαραγωγής αυτού του λόγου σε κάθε γωνιά του δημόσιου διαλόγου. Θα ξιφουλκούν για το ότι μια γυναίκα που χειρίζεται εξ αποστάσεως ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος με πυραύλους αέρος – εδάφους πρέπει να μπορεί να κάνει τον ίδιο στίβο μάχης με έναν άντρα των ειδικών δυνάμεων.
Αντιστοίχως, η απόφαση για το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Ανακοινώνεται ως μια σημαντική αλλαγή στη φύλαξη, αποτρέποντας υποτίθεται τη χρήση του μνημείου για «επαναστατική γυμναστική» από τα κόμματα. Ολοι αναρωτιόμαστε ποιο είναι το μέχρι τώρα καθεστώς, τι ακριβώς αλλάζει, ποιοι είναι οι συμβολισμοί γύρω από αυτή την αλλαγή, τι εννοεί ο πρωθυπουργός λέγοντας ότι τα κόμματα κάνουν επαναστατική γυμναστική.
Ολισθαίνει έτσι ο δημόσιος διάλογος σε μια ανοησία. Το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη είναι ένα μνημείο το οποίο τιμά τους στρατιώτες που έπεσαν σε μάχες – το όνομά τους δεν μνημονεύεται πουθενά, κανένας ηρωισμός τους δεν καταγράφεται, μπορεί το ίδιο το σώμα τους να μη βρέθηκε ή να μην αναγνωρίστηκε ποτέ. Για κάποιους μπορεί να συμβολίζει τον ηρωισμό, για κάποιους άλλους τη ματαιότητα και τη βαρβαρότητα του πολέμου. Είναι πάντως ένα μνημείο στον ανώνυμο, τον άγνωστο. Σε αυτόν που θα ήταν ο καθένας μας σε έναν πόλεμο.
Η συζήτηση γύρω από συμβολισμούς είναι κάτι ανεξέλεγκτο για την εξουσία. Σε μια εποχή που η χώρα μας βρίσκεται να υποστηρίζει μια βεβαιωμένη από τον ΟΗΕ γενοκτονία, ο άγνωστος στρατιώτης θυμίζει τον Ντένις Ρούτσι και τους άλλους νεκρούς των Τεμπών, των ελλειμμάτων του ΕΣΥ, τα θύματα της φτώχειας, τους άγνωστους εμάς. Το πνίξιμο της συζήτησης στην ανοησία δεν είναι τυχαίο. Είναι μια βδελυρή τακτική.
*Ψυχίατρος, θεατρικός συγγραφέας
