Το τέλος της μονοκρατορίας

«Η κρίση της Δύσης είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας που ζούμε. Κάποιοι το γνώριζαν. Οταν τελειώσει ο πόλεμος [στην Ουκρανία], κανείς δεν θα μπορεί να το αρνηθεί», γράφει ο Εμανουέλ Τοντ στο θαυμάσιο βιβλίο του «Η ήττα της Δύσης». Και η ήττα αυτή είναι βέβαιη, λέει o κορυφαίος Γάλλος κοινωνιολόγος, καθώς «η Δύση αυτοκαταστρέφεται, αντί να δέχεται επίθεση από τη Ρωσία», την ίδια στιγμή που κορυφώνεται η «ιδεολογική της μοναξιά» ενώ, το κυριότερο, η ίδια επιμένει «να αγνοεί την ίδια της την απομόνωση»:

«Οι Δυτικοί περίμεναν –πραγματικά ανόητα– ότι όλος ο πλανήτης θα συμμεριζόταν την αγανάκτησή τους για τη Ρωσία. Απογοητεύτηκαν. Μόλις υποχώρησε το αρχικό σοκ του πολέμου, σταδιακά εκδηλώθηκε παντού όλο και περισσότερο μια διακριτική υποστήριξη προς τη Ρωσία»! Οι φανατικοί αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν πόσο αγαπώ τον σοφό παππού Τοντ, έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς agents provocateurs της εποχής μας, και ίσως θυμούνται ότι του είχα αφιερώσει ένα ολόκληρο «δρομο-λόγιο»* δύο χρόνια προτού εκδοθεί το νέο βιβλίο του στα ελληνικά**.

Οι απόψεις του για τα αίτια της κατάρρευσης της δυτικής ηγεμονίας και την πολυπολική Νέα Τάξη που αναδύεται ταχύτατα μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας είναι, για την ακρίβεια, τόσο εύστοχες, ρηξικέλευθες και τεκμηριωμένες, ώστε ακόμα και ο «επιμελητής», λέμε τώρα, της ελληνικής έκδοσης (και γνωστός φιλοδυτικός καθηγητής) ένιωσε την ανάγκη να τις υπονομεύσει στον –παντελώς άχρηστο και εμπαθή– πρόλογό του, χωρίς φυσικά να τα καταφέρει.

Και ο λόγος βέβαια που οι ad hominem επιθέσεις αποτυγχάνουν είναι ότι, σε αντίθεση με την περιρρέουσα προπαγάνδα που υπηρετούν οι διάφοροι «ειδήμονες» καθηγητάδες, τα όσα λέει ο Τοντ βγαίνουν αληθινά – και μάλιστα με τέτοια ταχύτητα που ίσως να εκπλήσσει και τον ίδιο! Δείτε αίφνης τι έγινε την εβδομάδα που μας πέρασε στη μακρινή Κίνα – πρώτα με τη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης (SCO) στην Τιανζίν και κατόπιν με τη μεγαλειώδη στρατιωτική παρέλαση για τα 80 χρόνια από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στην πλατεία Τιενανμέν.

Ακόμα και το ανοιχτά εχθρικό BBC παραδέχτηκε πως πρόκειται για μια «νέα σελίδα» στη γεωπολιτική σκακιέρα, με την έλευση μιας νέας εναλλακτικής παγκόσμιας συμμαχίας. Οπως έγραψα στο φύλλο της Πέμπτης «το μήνυμα που έστειλε χθες η Κίνα και οι σύμμαχοί της στη δύουσα Δύση ήταν σαφές: όσο κι αν δεν το θέλετε, τα χρόνια της αποικιοκρατικής ηγεμονίας σας παρήλθαν οριστικά, και τώρα ήρθε η ώρα να μοιραστείτε με την υπόλοιπη ανθρωπότητα την παγκόσμια επιρροή σε ένα δικαιότερο, για εμάς, πολυπολικό σύστημα ισχύος και διανομής του πλούτου».

Εννοείται, δε, ότι αυτές οι ραγδαίες παγκόσμιες εξελίξεις φέρουν την υπογραφή του Τραμπ και των προκατόχων του, με πρώτο και… χειρότερο τον Μπάιντεν: «Ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί δυτικοί αναλυτές παραδέχονται πλέον πως οι συνεχείς προκλήσεις και απειλές, και ιδιαίτερα ο συνεχιζόμενος «πόλεμος της ταρίφας» του Τραμπ κατά δικαίων και αδίκων, στέλνουν ακόμα και όσους έπαιζαν ώς τώρα διπλό παιχνίδι –όπως τον [Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα] Μόντι– στην… αγκαλιά της κινεζικής υπερδύναμης […] Ο “άξονας της ανατροπής”, όπως αποκαλεί εύστοχα τη νέα συμμαχία η βρετανική εφημερίδα Guardian, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός – και είναι προφανές πως τα σχέδια των ΗΠΑ για υπονόμευση των νέων συμμαχιών και αποκοπή της Κίνας και της Ινδίας από τη Ρωσία και το Ιράν καταρρέουν».

Κακά τα ψέματα, οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν, και ο Τραμπ-ούκος Ντόναλντ είναι ο καθρέφτης της ταχύτατης αμερικανικής παρακμής. Πριν καν συμπληρωθούν εννιά μήνες από την επιστροφή του στην εξουσία, αυτός ο μόνιμα αυτοαναιρούμενος, ανιστόρητος, νάρκισσος και μεγαλομανής νταής (χαρακτηριστικά που ταιριάζουν γάντι και στην εξωτερική πολιτική της χώρας του) κατάφερε να ενώσει ενάντια στις ΗΠΑ και τη ληστρική ηγεμονία τους όχι μόνον όσους βρέθηκαν αυτές τις μέρες στην Κίνα, που μαζί με τους εταίρους των BRICS+ εκπροσωπούν πάνω από τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας, αλλά σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο.

Ακόμα και οι στενότεροι «σύμμαχοι»-παρατρεχάμενοι της Ουάσινγκτον, όπως οι «σωστοπλευρίτες» Ευρωπαίοι, ο Καναδάς και η Αυστραλία, μοιάζουν να έχουν «παγώσει» από την απίστευτη επιθετικότητα και υπεροψία του Τραμπ, με μόνη πιθανή εξαίρεση τον δικό μας… αχάμπαρο Αμερικανοτσολιά, τον Μητσοτάκη! Στην Κίνα, βλέπετε, δεν έγιναν μόνο παρελάσεις και φιέστες, αλλά υπογράφτηκαν και συμφωνίες που πραγματικά θα αλλάξουν τις παγκόσμιες ενεργειακές και οικονομικές ισορροπίες.

Η σημαντικότερη από αυτές ήταν το ντιλ της Gazprom με το Πεκίνο για την κατασκευή του γιγαντιαίου υπερσιβηρικού αγωγού φυσικού αερίου «Power of Siberia 2», με τον οποίο η Κίνα θα εξασφαλίσει το φτηνό ρωσικό γκάζι που αρνούνται πλέον να αγοράσουν οι αυτόχειρες Ευρωπαίοι. Εξίσου κολοσσιαία είναι όμως και η συμφωνία για την κατασκευή από τη Rosatom πολυάριθμων νέων κινεζικών πυρηνικών αντιδραστήρων και την αθρόα παροχή σχάσιμου ουρανίου – γεγονός που όπως είπαν οι Πούτιν και Σι θα επιτρέψει στη Κίνα να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως, ξεπερνώντας (και σε αυτόν τον τομέα) την Αμερική.

Η αποικιοκρατική Δύση, φυσικά, δεν πρόκειται να παρατήσει τα προνόμιά της και την ευημερία που της προσφέρει η αρπαγή των πόρων και της εργατικής δύναμης των μελαψών και σχιστομάτηδων πρώην υπηκόων της – καμιά αυτοκρατορία άλλωστε δεν παραδόθηκε ποτέ αμαχητί. Βλέπουμε άλλωστε ήδη ότι, πέρα από τις κραυγές και τις κατάρες του Τραμπ, αλλά και τον οικονομικό πόλεμο ενάντια στους… «συνωμότες» του Πεκίνου, η Αμερική έχει κιόλας εξαπολύσει μια σειρά από νέες πραγματικές πολεμικές εκστρατείες ενάντια σε αυτούς που θεωρεί τους πιο «αδύναμους κρίκους» των νέων συμμαχιών, όπως έγινε τον Ιούνιο με το Ιράν και τις τελευταίες μέρες με τη Βενεζουέλα.

Αυτός είναι άλλωστε και ο μεγαλύτερος κίνδυνος, όταν έχεις μαζεμένους τόσους πορωμένους και άφρονες ηγέτες επιπέδου Τραμπ, Μακρόν, Στάρμερ και Μερτς, και πολύ περισσότερο τις αυτο-αναπαραγόμενες ιμπεριαλιστικές γραφειοκρατίες που κρύβονται πίσω τους: ότι μοιάζουν ικανοί, στην αγωνία τους να διατηρήσουν τα απάνθρωπα και άδικα κεκτημένα της αποικιοκρατίας, να μας κάψουν όλους ζωντανούς…

* «Ο Τρίτος Παγκόσμιος έχει ήδη αρχίσει», 21/1/2023
** «Η ήττα της Δύσης», Εκδόσεις Πεδίο, 2025