Για την αγαπημένη του Παλαιστίνη ταξιδεύει τούτες τις μέρες ο «Βαγγέλης Πισσίας». Ο ίδιος αυτή τη φορά δεν συγκαταλέγεται, δυστυχώς, στα πληρώματα του Freedom Flotilla Coalition, ωστόσο ένα από τα τρία πλοιάρια που απέπλευσαν από την Ερμούπολη για να σπάσουν τον θαλάσσιο αποκλεισμό της μαρτυρικής Λωρίδας φέρει τιμητικά το όνομά του. Πρόκειται για τον πρωτεργάτη και ψυχή του κινήματος «Ενα καράβι για τη Γάζα» που από το 2007 δοκίμασε πλέοντας στη Μεσόγειο να προκαλέσει τη διεθνή απομόνωση του ισραηλινού απαρτχάιντ. Ο Βαγγέλης και οι συνταξιδιώτες του κατάφεραν το 2010 να σπάσουν πρώτη φορά, έπειτα από 41 χρόνια, το εμπάργκο με τα καΐκια «Δημήτρης Κ.» και «Αγιος Νικόλαος». Ισραηλινοί κομάντος έκαναν ρεσάλτο στα πλοία του «Στολίσκου της Ελευθερίας» ενώ βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα. Εννιά Τούρκοι αλληλέγγυοι σκοτώθηκαν στο καράβι «Μαβί Μαρμαρά» και δεκάδες τραυματίστηκαν. Στα υπόλοιπα πλοία υπήρξαν μόνο τραυματίες.
Ακτιβιστές από πολλές χώρες σύρθηκαν στα λιμάνια του Ισραήλ, κρατήθηκαν, ανακρίθηκαν και πολλοί βασανίστηκαν. Ανάμεσά τους και ο Βαγγέλης. Ιδού τι έλεγε ο ίδιος μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα: «Αν είχαμε τη δυνατότητα να προβάλουμε άμυνα, σου λέω με σκουπόξυλα, αυτοί δεν θα ανεβαίνανε στο καράβι. Αλλά θα άρχιζαν να σκοτώνουνε. Και επειδή είχε προηγηθεί η άλλη επιχείρηση, ήταν μεγάλο το ρίσκο. Τους φωνάζεις, τους καταγγέλλεις, είσαι μπροστά τους, αυτοί έχουν όπλα, εσύ δεν “μασάς”. Κι αυτή είναι η αξιοπρέπειά σου. […] Κρατήσαμε άκρως περιφρονητική στάση στις ανακρίσεις. Καμία σημασία. Δεν τους απαντούσες σε τίποτα, δεν τους κοιτούσες καν στα μάτια. Θεωρώ ότι αυτό τόνωνε το ηθικό μας, στερέωνε την όλη προσπάθεια».
Ζωντανεύουν τα γεγονότα τα λεγόμενά του και παραμένουν επίκαιρα. Κατέληγε τότε: «Η δική μας εμπειρία, τέσσερις μέρες κακοποίησης στο Ισραήλ, είναι απλά μια ένδειξη τι σημαίνει ένας λαός να κακοποιείται με χειρότερο τρόπο επί σαράντα και πλέον χρόνια. Αυτό και μόνο να κάτσουν όλοι να σκεφτούν». Καταγόμενος από τη Χίο, ο Βαγγέλης Πισσίας γεννιέται στην Αλεξάνδρεια το 1947. Εκεί μεγαλώνει, πάει σχολείο και ζει τον βομβαρδισμό της πόλης από τους Αγγλους, επί Νάσερ. Εκεί πρωτανάβει μέσα του η φλόγα για δημοκρατία και δικαιοσύνη. Επαναπατρίζονται αναγκαστικά απ’ την Αίγυπτο στις αρχές του ’60. Στην Αθήνα φοιτά στο Α’ Γυμνάσιο στην Πλάκα και συμμέχει στους δημοκρατικούς αγώνες της εποχής. Σπουδάζει τοπογράφος στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ και εντάσσεται στις αιρετικές οργανώσεις της Αριστεράς: Αναγέννηση, ΠΠΣΠ, ΟΜΛΕ.
Αναπτύσσει αξιοπρόσεκτη αντιδικτατορική δράση στην Ευρώπη μέσω του ΑΜΕΕ. Στο Παρίσι ολοκληρώνει τις σπουδές του και αργότερα δουλεύει σε εργαστάσια της Γερμανίας, βιώνοντας από πρώτο χέρι το εργατικό κίνημα. Επιστρέφει στην Ελλάδα στη Μεταπολίτευση και πρωταγωνιστεί στους κοινωνικούς αγώνες. Παράλληλα εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Σχεδιάζει και επιβλέπει μεγάλα υδραυλικά, υδροηλεκτρικά και τεχνικά έργα σε χώρες της Μέσης Ανατολής και του Τρίτου Κόσμου για λογαριασμό ελληνικών εταιρειών, αλλά και της Ε.Ε. Οπλα του, η άρτια επιστημονική κατάρτιση και το διεθνιστικό πνεύμα που του εμπνέει την με κάθε τρόπο στήριξη των καταπιεσμένων λαών. Είναι θερμός φίλος των Παλαιστινίων και αφοσιωμένος εργάτης της αλληλεγγύης με τους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Πεθαίνει τον Νοέμβριο του 2024 και στην κηδεία του δίνει ξεχωριστό χρώμα η πάνδημη συμμετοχή της εδώ παλαιστινιακής κοινότητας.
