Ούτως Ή άλλως οι αποχαιρετισμοί είναι δύσκολο πράγμα. Καθώς με τις απώλειες ακρωτηριάζεται το σώμα μιας εποχής, όπως και τα σώματά μας. Και ο Τάσος ήταν ένα συστατικό μέλος αυτών των σωμάτων.
Ακούγεται υπερβολικό, αν σκεφτείς ότι έχουν περάσει σχεδόν 60 χρόνια. Αλλά δεν είναι ο αριθμός που μετράει. Είναι η ένταση και οι ποιότητες.
Την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 1974 συναντηθήκαμε το απόγευμα στο σπίτι του Τάσου στα Πετράλωνα, εκείνος, ο Κώστας Τζιαντζής κι εγώ για να οργανώσουμε τη φοιτητική απεργία που είχε προκηρυχθεί με πρωτοβουλία της Αντι-ΕΦΕΕ. Χωριστήκαμε και δώσαμε ραντεβού, ο Τάσος κι εγώ, την Πέμπτη το μεσημέρι.
Πήγα, αλλά τα χαράματα είχε εισβάλει η Ασφάλεια και τον πήρε. Οι απλές περιγραφές δεν μπορούν να μεταδώσουν την ένταση εκείνων των στιγμών και των ημερών που ακολούθησαν, με τα σίγουρα βασανιστήρια, τις λιγοστές ειδήσεις, ποιος μίλησε, ποιος όχι, ποιους έπιασαν ακόμη κ.λπ.
Αυτή είναι μια άλλη ιστορική εποχή. Δεν κατανοείται σήμερα. Αλλά και ούτε ξεχνιέται ούτε ξεπερνιέται για όσους την έζησαν.
Ημασταν μέλη της ΚΝΕ. Η ΚΝΕ του 1970 είχε όλο το πάθος, τον ενθουσιασμό και την έκσταση ενός μεγάλου σχεδίου και της πεποίθησης πως η νεότητά μας, που κλήθηκε να το εκπληρώσει, θα φανεί άξια να το φέρει εις πέρας. Μετά την ήττα και τις απώλειες της προηγούμενης απόπειρας ανόδου προς τον ουρανό, την Αντίσταση δηλαδή και τον Εμφύλιο, μια νέα αρχή με αίσιο τέλος.
Προφανώς, τα γεγονότα εν μέρει μάς διέψευσαν και εν μέρει μάς δικαίωσαν, αλλά εδώ δεν θα κάνω απολογισμούς.
Υπάρχει ένα νήμα στέρεου συναισθήματος που συνδέει ανθρώπους οι οποίοι εν τω μεταξύ έχουν χάσει πολλούς από τους παλιούς και άλλους δεσμούς τους. Είναι αυτό που μπορείς να πεις, πως στρατευθήκαμε μαζί στην ίδια νεότητα.
Ηταν μια σκοτεινή εποχή γεμάτη φως. Το φως το έπαιρνε από τα πεισμένα πρόσωπά μας. Φόβος και έλεος… Καθώς κρατούσαμε τα νήματα του κόσμου, τις αλήθειες του. Που τις πιστεύαμε.
Ηταν η φορά που σηκωθήκαμε πάνω από τον μικρό μας -και τον μεγάλο- κόσμο και από τον μικρό μας εαυτό.
Αυτό δεν έφυγε από τη ζωή μας. Κι οι δεσμοί δεν καταλύθηκαν, ό,τι κι αν ακολούθησε. Ο Τάσος γύριζε ξανά και ξανά σ’ αυτό. Οπως το δείχνει στα βιβλία του. Κι όχι μόνο ή κυρίως γιατί ήταν η νεότητά μας. Αλλά γιατί ήταν ΑΥΤΗ η νεότητα.
Είναι μερικά πράγματα που μπορείς να τα πεις μόνο με αυτούς. Μόνο αυτοί θα καταλάβουν. Σαν μια πεταλούδα που παίζει στο κελί σου!
