Οι ειρηνιστές δεν είμαστε μαξιμαλιστές

Εχω πολλές απορίες για τη στάση αριστερών δυνάμεων και εντύπων για την Αλάσκα και τις σοβαρότατες εξελίξεις που δρομολόγησε. Θέλουμε ή όχι να τερματιστεί ο πολλαπλά καταστροφικός πόλεμος στην Ουκρανία; Αν η απάντηση είναι θετική, όπως θα απαντούσε κάθε λογικός άνθρωπος χωρίς ιδεοληψίες, ακολουθεί το ερώτημα με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό, που συνοδεύεται από πολλά σενάρια.

Το πρώτο σενάριο, να υπερισχύσει μία εκ των αντιμαχόμενων πλευρών, αποδείχτηκε αδύνατο, τόσο για την Ουκρανία και Ευρωπαίους ηγέτες τύπου Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν όσο και για τη Ρωσία του Πούτιν που άρχισε τον πόλεμο, επιχειρώντας προέλαση προς το Κίεβο.

Το δεύτερο σενάριο, η παρέμβαση του ΟΗΕ με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, το μπλοκάρει η Ρωσία ως μόνιμο μέλος του οργάνου, με τον ίδιο τρόπο που οι ΗΠΑ ασκούν βέτο σε αποφάσεις εις βάρος του Ισραήλ.

Το τρίτο σενάριο θα ήταν ένα σχέδιο ειρήνης της Ε.Ε. παρόμοιο με τις συμφωνίες του Μινσκ (2014). Ομως ούτε η άλλοτε παρεμβατική Ευρωπαϊκή Αριστερά στα κέντρα λήψης των αποφάσεων πρότεινε κάτι τέτοιο.

Εμεινε, λοιπόν, το όχι και τόσο ευχάριστο σενάριο εμπλοκής του Τραμπ, που ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του στον Λευκό Οίκο με νεοϊμπεριαλιστικές αξιώσεις. Σενάριο του οποίου γινόμαστε μάρτυρες από τον Δεκαπενταύγουστο.

Δεδομένου ότι το Ουκρανικό δεν είναι επιμέρους περιφερειακό πρόβλημα, ας πούμε σαν το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό, έχοντας πυροδοτήσει και νέο ψυχρό πόλεμο της Δύσης με τη Ρωσία, η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα ήταν επιβεβλημένη. Το ίδιο επιβεβλημένη και μια συνάντηση Πούτιν – Ζελένσκι, έστω με την παρουσία Τραμπ, που «κυνηγά» και Νόμπελ Ειρήνης, για το οποίο προσφέρθηκαν να τον προτείνουν από κοινού οι πρόεδροι της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, που επίσης προσέφυγαν στην Ουάσινγκτον και όχι στη Μόσχα για την οριστική συμφωνία στη δική τους πολυετή σύγκρουση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Προφανώς, οι εξελίξεις την επομένη της Αλάσκας συνοδεύονται και από φόβους απαράδεκτων συναλλαγών εις βάρος της Ουκρανίας – για να το πω λαϊκά: να πάρει ο Τραμπ τις σπάνιες γαίες και ο Πούτιν το Ντονμπάς. Οπως και στο παρελθόν, ισχυρότατες ενστάσεις για την πολιτική της ηγεσίας των ΗΠΑ εγείρονται στο εσωτερικό της χώρας, πρόβλημα που δυστυχώς δεν αντιμετωπίζει ο Πούτιν, έχοντας πλήρως εξουδετερώσει την αντιπολίτευση με τον μεγαλοϊδεατισμό του.

Θεωρώ μη ρεαλιστικό και ιστορικά άδικο το να ανακτήσει η Ουκρανία την Κριμαία, ρεαλιστικό όμως είναι να αρνηθεί το Κίεβο την αίτηση ένταξης στο ΝΑΤΟ, την οποία ούτε ο Τραμπ εγκρίνει ούτε οι ηγεσίες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Νά ένας έντιμος συμβιβασμός υπέρ της ειρήνης.

*Συμβούλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης – ΙΡΒ