Η πολιτική μιας κυβέρνησης πάνω σε ένα ζήτημα -μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας- κρίνεται από το περιεχόμενό της αλλά και από τους ανθρώπους στους οποίους αναθέτει να το διαχειριστούν. Για παράδειγμα, στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ο Κυρ. Μητσοτάκης τοποθέτησε επικεφαλής τον Μ. Βορίδη τον περασμένο Μάρτιο και εσχάτως τον Θ. Πλεύρη. Δύο, δηλαδή, πατενταρισμένους ακροδεξιούς με σαφείς ρατσιστικές αντιλήψεις ανεξαρτήτως πώς τις εκφράζει ο καθένας από αυτούς.
Την ακροδεξιά στροφή στο μεταναστευτικό ο κ. Μητσοτάκης την αποφάσισε και την έκανε πράξη -τουλάχιστον από την άποψη της επιλογής προσώπων- πολύ πριν φουντώσει το ζήτημα. Προφανώς έκανε την επιλογή πολιτικής και στη συνέχεια προχώρησε στην επιλογή των προσώπων που θα μπορούσαν να την υλοποιήσουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.
Χθες στη Βουλή ο νυν αρμόδιος υπουργός κ. Πλεύρης, υπερασπιζόμενος την τροπολογία του αίσχους περί τρίμηνης αναστολής της υποβολής αιτήσεων ασύλου, ανταποκρίθηκε πλήρως -και με το παραπάνω- στην πολιτική γραμμή του προϊσταμένου του κάνοντας λόγο για εν εξελίξει σχέδιο εισβολής μεταναστών στην Ευρώπη που αν πραγματοποιηθεί «θα μιλάμε για αντικατάσταση πληθυσμού».
Oσο ανατριχιαστικό κι αν ακούγεται, δεν είπε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που λένε χρόνια τώρα οι φασίστες επικαλούμενοι την προστασία της καθαρότητας της φυλής, η οποία δεν πρέπει, τάχα, να αλλοιωθεί από την ανάμειξη με αλλόφυλους. Κι έτσι αποκαλύφθηκε το αποκρουστικό πρόσωπο της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης με την τροπολογία του αίσχους κουρέλιασε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου αναφορικά με το ζήτημα των προσφύγων και του δικαιώματος του ασύλου. Η αντίθεσή του με θεμελιώδεις αρχές του ανθρώπινου πολιτισμού όπως αυτές αποτυπώνονται στο διεθνές δίκαιο είναι απολύτως εμφανής.
Με όλα αυτά όμως αποδείχτηκε και κάτι άλλο που μας αφορά ως δημοκρατική χώρα με δημοκρατικούς πολίτες. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο καλύτερος στρατολόγος της Ακροδεξιάς, του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων, της καταπάτησης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουν παγκόσμια και πανανθρώπινη διάσταση. Με αυτή την έννοια είναι ο άνθρωπος που με τις πολιτικές του δικαιώνει και ενθαρρύνει φασιστικές αντιλήψεις, επωάζει δηλαδή το αυγό του φιδιού, χωρίς ο ίδιος να χαρακτηρίζεται φασίστας. Με έναν σκοπό: να μείνει στην εξουσία. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο είναι ακόμη πιο επικίνδυνος.
