Η Τουρκία προσεγγίζει την Ιταλία με κοινό παρονομαστή την περιφρούρηση των κεκτημένων τους στη Λιβύη μετά την ανατροπή του Καντάφι το 2011.
Επί αιώνες οι αντιθέσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων στη Μεσόγειο διευκόλυναν τον έλεγχο της Βόρειας Αφρικής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οταν ο Σαρκοζί εξελέγη πρόεδρος το 2007 θέλησε να δημιουργήσει την Ενωση για τη Μεσόγειο, στην οποία θα συμμετείχαν οι παράκτιες χώρες.
Η πρωτοβουλία Σαρκοζί εξόργισε το Βερολίνο που είδε στον μεσογειακό ζήλο της Γαλλίας μια προσπάθεια δημιουργίας ζώνης γαλλικής επιρροής.
Οταν η Μέρκελ απαίτησε να συμμετέχουν όλες οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. –πρόταση που υποστήριξαν η Ισπανία και η Ιταλία–, στην ουσία η πρόταση Σαρκοζί παροπλίστηκε.
Σταθερά αντίθετες στις μεσογειακές περιφερειακές φιλοδοξίες της Γαλλίας, οι Ιταλία και Ισπανία όχι μόνο δεν ανησυχούν για τις μεσογειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας, αλλά τις θεωρούν στοιχείο εξισορρόπησης των περιφερειακών συσχετισμών.
Στον αντίποδα των παραπάνω, ο περιφερειακός ανταγωνισμός Γαλλίας – Τουρκίας, που ξεκινά από την Ανατολική Μεσόγειο και καταλήγει στο Μαρόκο.
Να σημειωθεί ότι η Γαλλία στην περίοδο 1918-1941 διοίκησε τον Λίβανο και τη Συρία με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών.
Η συνεργασία Τουρκίας – Ιταλίας στη Λιβύη είναι μια δυναμική που βασίζεται στη σημερινή συνεργασία δύο κρατών τα οποία το 1912 ήρθαν σε σκληρή πολεμική σύγκρουση, με τον σουλτάνο να παραχωρεί τη Λιβύη και τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία.
Στο Συνέδριο της Ειρήνης στο Παρίσι το 1919-20, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ήταν η ικανοποίηση των ιταλικών διεκδικήσεων στη νότια Μικρά Ασία.
Τα παραπάνω αθροιστικά μάς βοηθούν να καταλάβουμε τις δυσκολίες διαμόρφωσης μιας σταθερής συνεργασίας μεταξύ των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.
Αν ανατρέξουμε στις εξελίξεις στην ευρωζώνη από το 2008 μέχρι και σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι αν η Γαλλία προωθούσε εξαρχής κοινή θέση των χωρών του Νότου, θα είχαν διαμορφωθεί συσχετισμοί και ισορροπίες που δεν θα επέτρεπαν στην Τουρκία να ελίσσεται μεταξύ Παρισιού, Μαδρίτης και Ρώμης.
