Οι 1000mods διαλέγουν 10 + 1 ξεχωριστές στιγμές από τις φετινές περιοδείες τους

Περιοδεία. Κλεισμένοι σε βανάκια, μονίμως on the road, γνωρίζοντας νέα άτομα και κουλτούρες και αντιμετωπίζοντας πάντα κάτι αναπάντεχο. 

Η ζωή μιας μπάντας στον δρόμο δεν είναι εύκολη, όμως έχει και πολλές στιγμές ανταμοιβής που κάνουν το ταξίδι ακόμη πιο σημαντικό.

Οι 1000mods είναι από τα κορυφαία σχήματα που έχει η χώρα μας στον σκληρό ήχο και είναι ένα συγκρότημα που δουλεύει πολύ και βρίσκεται σε διαρκή κίνηση.

Πλέον, ως σημαντικό όνομα και εκτός συνόρων, η περιοδεία είναι κάτι το συνηθισμένο για τους ίδιους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν εκπλήξεις.

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του New Long Fest, το Σάββατο 28 Ιουλίου, ο Γιώργος από τους 1000mods ξεχωρίζει 10 + 1 στιγμές από το φετινό τους ταξίδι.

Παρίσι 

Το Παρίσι για μας ήταν πάντα ένα στοίχημα. Μια πρόκληση απ’ αυτές που είτε θα σε διαλύσουν ελέω του ζητήματος με τα DBs που έχουν εκεί και μας προκαλεί τεράστιο πονοκέφαλο κάθε φορά που πηγαίνουμε δυστυχώς (βλέπε Αλεσόν), είτε θα σε απογειώσουν. Αλήθεια, δεν το περιμέναμε. Αυτό που αντικρίσαμε εκεί, η ενέργεια και το πάθος του κόσμου… δεν περιγράφονται με λόγια ειλικρινά! Θυμάμαι πως είχαμε προβλήματα με τον ήχο, παράπονα ότι παίζουμε πολύ δυνατά, κι ένα γενικό vibe τύπου “κάτι δεν θα πάει καλά απόψε”. Όμως όλα αυτά έμειναν πίσω. Τα άφησε πίσω το ίδιο το κοινό. Κέρδισε η μαγεία. Κέρδισε η ατμόσφαιρα. Απ’ αυτές τις βραδιές που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί ξεκίνησες να το κάνεις αυτό. Θυμάμαι ο κόσμος δεν σταμάτησε να χορεύει, να κουνιέται, να πηδάει, να κάνει σερφ από την σκηνή στον κόσμο κλπ. Ήταν μια τρελή ατμόσφαιρα. Φουλ απελευθερωτική! 

Βρυξέλλες

Το La Botanique είναι από εκείνους τους χώρους που σε πιάνει ένα μικρό δέος όταν μπαίνεις. Ένα παλιό βοτανικό κέντρο που έχει μεταμορφωθεί σε πολιτιστικό πυρήνα – με 2-3 σκηνές, όλες μέσα σε έναν χώρο που ακουμπάει δίπλα στους απίθανους κήπους της πόλης. Είναι στην καρδιά των Βρυξελλών αλλά νιώθεις σαν να έχεις φύγει αλλού – και το παρκάκι εκεί, με τα ήρεμα νερά και τις πάπιες, σε βάζει σε μια άλλη κατάσταση πριν παίξεις. Η αρχιτεκτονική του χώρου, μέσα κι έξω, είναι καθηλωτική. Κι εκείνο το βράδυ, ο κόσμος – ο τρόπος που αντέδρασε, που έχτισε μαζί μας το κλίμα – έκανε την εμπειρία ξεχωριστή. Είχε κάτι αυθεντικό και ταυτόχρονα βαθιά δυναμικό. Από τις βραδιές που νιώθεις ότι δεν ήσουν απλά “σε τουρ”. Ήσουν εκεί το είναι 

Άμστερνταμ

Το Melkweg στο Άμστερνταμ είναι σαν ας το πούμε δεύτερο σπίτι για μας. Έχουμε παίξει εκεί αρκετές φορές και κάθε φορά που βγαίνουμε για τουρ, είναι από τις στάσεις που περιμένουμε πώς και πώς διότι αγαπάμε την Ολλανδία αλλά και την πόλη αυτή! Το venue είναι φοβερό, άψογα/σουπερ οργανωμένο, αρκετά ”επαγγελματικό”  θα έλεγα(σικ), στο κέντρο της πόλης, με ενέργεια που αναπνέει από τα ”ντουβάρια”. Και πάντα, πριν το live, κλέβω λίγο χρόνο από το warm-up και κάνω μια βόλτα στα κανάλια. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με εμπνέει αυτός ο τόπος. Το νερό, οι γέφυρες, η σιωπή, το χάος, όλα μαζί. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι καλλιτέχνες που αγαπάμε πέρασαν από δω. Κάποιοι έμειναν, κάποιοι έστω και για λίγο έκαναν μια μικρή στάση εδώ. Είναι σαν να σταματάει για λίγο ο χρόνος και να σε αφήνει να παρατηρήσεις – την ομορφιά, την τρέλα, και όλα τα ενδιάμεσα.

Κολωνία 

Το live στο Carlswerk Victoria στην Κολωνία, στις 29 Μαρτίου 2025 – το Sonic Ride – ήταν ένα από τα highlight της περιοδείας. Sold out, ένας τεράστιος χώρος γεμάτος μέχρι πίσω.  Η Κολωνία είναι από τις πόλεις που αγαπάμε πραγματικά. Έχει κάτι ζωντανό, κάτι δημιουργικό, μια ανάσα ελευθερίας που τη νιώθεις με το που πατάς το πόδι σου εκεί. Αυτή η βραδιά ήταν γεμάτη όχι μόνο από κόσμο, αλλά από στιγμές. Από βλέμματα, φωνές, ιδρώτα και ενέργεια που πήγαινε και γύρναγε. Έχουμε περάσει απίστευτες στιγμές σε αυτή την πόλη  κι αυτή ήταν μία απ’ τις πιο δυνατές.

Ζάγκρεμπ

Αυτή η βραδιά ήταν γεμάτη  όχι μόνο από κόσμο, αλλά από στιγμές. Από βλέμματα, φωνές, ιδρώτα και ενέργεια που πήγαινε και γύρναγε. Έχουμε περάσει απίστευτες στιγμέs σε αυτή την πόλη  κι αυτή ήταν μία απ’ τις πιο δυνατές. Το live στο Ζάγκρεμπ ήταν από εκείνα που δεν μπορείς να τα βάλεις εύκολα σε λέξεις. Sold out. Ο κόσμος έφτανε μέχρι έξω απ’ την αίθουσα  κυριολεκτικά απέπνεε κάτι το τρελό και υπερβατικό! Ήταν συγκινητικό. Η παρουσία, η στήριξη, το βλέμμα των ανθρώπων που περίμεναν, που ήξεραν, που ήρθαν να νιώσουν μαζί όπως αυτό το νιώσαμε και μετά το τέλος της συναυλίας Οι Κροάτες έχουν μια ιδιαίτερη δυναμική. Είναι άνθρωποι που αγαπούν και αγκαλιάζουν κάθε έκφανση της μουσικής, χωρίς φίλτρο. Έχουν ταπεραμέντο, ένταση, ψυχή. Τους εκτιμάμε βαθιά  και αυτή η βραδιά το επιβεβαίωσε με τον πιο εκρηκτικό τρόπο.

Αλεσόν

Αυτό το live στην Αλεσόν, Γαλλία… θα το θυμόμαστε για τους λάθος λόγους.(χαχα)

Απ’ τη στιγμή που πατήσαμε στο venue, κάτι μύριζε στραβά. Κακή συνεννόηση με τον promoter, ψυχρή αντιμετώπιση απ’ τους υπεύθυνους, και ένα soundcheck που μετατράπηκε σε πόλεμο νεύρων.

Μας έκαναν τη ζωή δύσκολη από το πρώτο λεπτό με πρόφαση την ένταση, ενώ το μαγαζί δεν τηρούσε καν τις προδιαγραφές για να φιλοξενήσει μια τέτοιου είδους συναυλία κλπ κι ενώ είχαν σούπερ αίθουσα δίπλα να φιλοξενήσουν την συναυλία και να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια, με φυσικό επακόλουθο όλων αυτών να ξεφύγει η κατάσταση. Απειλές για ακύρωση, βρισιές στα γαλλικά, ένα εχθρικό κλίμα από κάθε άποψη και μια στάση κάπως ανωτερότητας και μη σεβασμού που σου θύμιζε έναν παλιό σωβινισμό δυστυχώς και λυπάμαι που το λέω και το βιώσαμε με τα παιδιά. 

Και σα να μην έφτανε αυτό, ο φωτιστής που ήταν έμμεσα εμπλεκόμενος αποφάσισε να μας… ψήσει με τα θερμικά λευκά του φώτα. Κυριολεκτικά και ενώ του κάναμε νοήματα στα πρώτα τραγούδια να σταματήσει, αυτός δεν κουνούσε κανένα dimmer, απλά καθόταν και μας παρακολουθούσε. Τον λες και σαδιστή/βασανιστή χαχα. 

Φροντίσαμε να απομακρυνθεί απ’ την κονσόλα και συνεχίσαμε όπως μπορούσαμε. Κι εκεί μπήκε ο κόσμος και είναι ο λόγος που στο τέλος της ημέρας πήγαμε εκεί. Οι φανς που κατάλαβαν τι συμβαίνει έμειναν μαζί μας, που μας στήριξαν. 

Για αυτούς παίξαμε και σίγουρα θα πω οτι όχι, δεν θα ξαναπαίξουμε εκεί, τουλάχιστον με τέτοιες συνθήκες επειδή δεν σέβεσαι την ίδια την τέχνη και αυτούς που συμμετέχουν σε αυτή.  Και ναι μας έγραψαν τοπικές εφημερίδες οπότε ας μας ξαναγράψουν και εδώ χαχα (φαν φακτ είναι ότι δημοσιογράφος κάλεσε την επόμενη ημέρα εμάς για να μας ρωτήσει και να μάθει τη δική μας εκδοχή των γεγονότων. Το λες και διπλωματικό επεισόδιο μουσικής υφής), αλλά όχι για το live. 

Κρίμα. Όχι για μας, για την πόλη και τον κόσμο της που κάποιοι χαλάνε την ομορφιά του τόπου και την διάθεση του κόσμου. 

Βουδαπεστη 

Η Βουδαπέστη είναι πάντα ένας από τους αγαπημένους μας προορισμούς. Παίξαμε ξανά στο A38  αυτό το πλωτό venue στον Δούναβη που κουβαλάει μια ενέργεια σχεδόν εξωπραγματική. Έχουμε ξαναπαίξει άλλες δύο φορές εκεί, και κάθε φορά η εμπειρία είναι μοναδική.

Αλλά αυτή τη φορά, κάτι άλλαξε. Είχα λίγο χρόνο πριν το live, αλλά ήξερα πως έπρεπε να πάω. Και πήγα. Στο Κέντρο Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Δεν υπάρχουν λέξεις. Μόνο σιωπή. Η Ουγγαρία και η ίδια η Βουδαπέστη ήταν ένα από τα πιο σκοτεινά σημεία συγκέντρωσης Εβραίων που οδηγούνταν στα στρατόπεδα.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε. Να μην ξεχνάμε. Γιατί βλέπω γύρω μου, ξανά, την άνοδο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και του φασισμού, ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας και της ομοφοβίας (βλέπε ακόμη και το pride στην Ουγγαρία σαν απάντηση στην κυβέρνηση του Όρμπαν που απαγορεύει και ποινικοποιεί ό,τι εν είναι “νορμάλ” για την ακροδεξιά ατζέντα όπως και την “διαφορετικότητα”).   Και είναι χρέος μας ,όλων μας , να αντιταχθούμε σε αυτό. Να το φράξουμε. Όχι μόνο για την ιστορία, αλλά για το παρόν και το μέλλον.

Εκείνο το βράδυ παίξαμε με άλλη ενέργεια. Και το ποτάμι κάτω απ’ το venue, το ένιωθες να κυλάει κάπως πιο αργά και ήταν ας το πούμε πιο βαρύ. 

Γενεύη

Η Γενεύη είναι μια εκπληκτική πόλη από μόνη της  αλλά αυτό το live είχε κι ένα κάτι παραπάνω. Ο χώρος ήταν πανέμορφος, δίπλα στο κανάλι, σε κεντρικό σημείο με φοβερή αρχιτεκτονική ανάμεσα σε σύγχρονα οικήματα και παλιές πολυκατοικίες. Είχαμε ξαναπαίξει εκεί στο παρελθόν και κρατούσαμε πολύ καλές αναμνήσεις. Και αυτή τη φορά, η φιλοξενία του κόσμου ήταν απλώς… αξεπέραστη.

Αλλά η αληθινή ανατροπή ήρθε την επόμενη μέρα. Μια ξενάγηση στο CERN, το όνειρο ζωής και θαύμα, καμάρι του ύστερου ανθρώπινου πολιτισμού. Είχαμε μια πρόσκληση από φίλους και φανς που εργάζονται εκεί όπου μας είχαν πει και παλαιότερα, αλλά τότε δεν τα είχαμε καταφέρει. Αυτή τη φορά είπαμε να μη χάσουμε την ευκαιρία. Αυτοί οι άνθρωποι άνοιξαν την καρδιά τους και την πόρτα τους για να μας δείξουν πού και πώς φτιάχνεται η επιστήμη και πώς λειτουργεί όλο αυτό το τεράστιο εγχείρημα. 

Είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε. Μια τεράστια κοινότητα, από τη Γαλλία και την Ελβετία, που δουλεύει κάθε μέρα για την έρευνα, την κατανόηση, το απώτερο όριο του τι σημαίνει να “μαθαίνεις” και τι σημαίνει να μελετάς, να ερευνάς και να σπας τα όρια. 

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτή την εμπειρία. Ευχαριστούμε τα παιδιά από τα βάθη της καρδιάς μας. Και κάπως έτσι, η μουσική και η επιστήμη γίνονται μια: πράξεις αντίστασης, δημιουργίας και αγωνίας για το μέλλον.

Βερολίνο 

Πραγματικά μοναδική συναυλία. Φουλ συγκίνηση και μια ατμόσφαιρα φορτισμένη από κάθε πιθανή μεριά.

Ήταν πάντα όνειρό μας να παίξουμε στο Columbia Theater – αυτό το υπέροχο πρώην θέατρο, με την καταπληκτική ακουστική και τη βαριά ιστορία. Και όταν τελικά ήρθε η στιγμή, όλα λειτούργησαν σαν να κλείνει ένας κύκλος.

Ήταν το τελευταίο live ενός ατελείωτου τουρ. Και εκείνο το βράδυ, οι φίλοι μας, οι συνεργάτες μας, οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα, μας ετοίμασαν μια έκπληξη που δεν θα ξεχάσουμε.

Το live μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο πάρτι με δάκρυα, αγκαλιές, μουσική, φωνές και όλους μας πάνω στην σκηνή όλο δηλαδή το τιμ που βοήθησε να πραγματοποιηθεί και να έρθει εις πέρας αυτή η απαιτητική και δύσκολη περιοδεία. Μια βραδιά που δεν μπορείς να εξηγήσεις, μόνο να τη θυμάσαι. Και θα τη θυμόμαστε ανεξίτηλα.

Ευχαριστούμε όλους όσους συμμετείχαν σε αυτήν και μας βοήθησαν να την πραγματοποιήσουμε. 

Νοβισαντ 

Όταν κανονίζαμε τα live για το βαλκανικό τουρ, η Σερβία βρισκόταν ήδη σε πένθος.

Στο Νόβισαντ είχε συμβεί ένα τραγικό δυστύχημα — κατέρρευσε ένα στέγαστρο στις σιδηροδρομικές γραμμές, σκοτώνοντας 15 ανθρώπους.

Από τότε ξεκίνησαν διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις που εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Ο κόσμος ζητούσε δικαίωση, και το κλίμα ήταν βαρύ. Πολύ βαρύ…

Το live αρχικά ήταν αβέβαιο. Δεν ξέραμε αν έπρεπε να γίνει. Αλλά μετά από συνεννόηση με φοιτητές και ανθρώπους του χώρου, αποφασίσαμε όλοι μαζί να το κάνουμε ως φόρο τιμής. Στη μνήμη, στον αγώνα, στην ανάγκη να αλλάξει κάτι…. να φύγει το σάπιο.

Συγκινηθήκαμε όταν είδαμε τους φοιτητές να έρχονται, να μιλούν, να στέκονται δίπλα μας.

Συζητήσαμε παρέα και μαζί για τα εκατέρωθεν προβλήματα που έχουμε στον τόπο που ζούμε, μας ρωτούσαν οι ίδιοι για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών κλπ. Μας μίλησαν για τον αγώνα τους, για τις πορείες, για το σχέδιο να ξεκινήσουν ποδηλατοπορεία ως ένδειξη διαμαρτυρίας, με τελικό προορισμό το Στρασβούργο.

Ήταν μια από τις πιο έντονες βραδιές της περιοδείας. Η μουσική εκείνη τη νύχτα δεν ήταν απλώς ήχος. Ήταν μια τεράστια φωνή/κραυγή .

Μπάνια Λούκα, Βοσνία – Ερζεγοβίνη

Ήταν πάντα ένα όνειρο να παίξουμε στη Βοσνία. Μια χώρα με τεράστια ιστορία, βαθύ πόνο, και μια πληγή που ακόμη πάλλεται.

Το live στη Μπάνια Λούκα ήταν εκρηκτικό. Παίξαμε σ’ ένα παλιό εργοστάσιο, ένα επιβλητικό brutalist κτήριο από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας – κι ο κόσμος… πραγματικά μοναδικός.

Με σεβασμό, με δύναμη, με αυθεντική εκτίμηση.

Και μετά η φύση. Ένα απίστευτο roadtrip μέσα σε βουνά, πράσινο, και εικόνες που σε κάνουν να σωπαίνεις.

Μέχρι που φτάσαμε στα σύνορα με Σερβία. Εκεί, το όμορφο χάλασε. Μας σταμάτησαν για έλεγχο. Χωρίς λόγο. Δύο ώρες ταλαιπωρία. Σαν να το απολάμβαναν.   Σαν να έψαχναν κάτι που δεν υπήρχε.

Και κάπως έτσι, αυτή η εμπειρία έκλεισε με μια υπενθύμιση: ότι όσα περάσανε αυτά τα μέρη, όσο κι αν φαίνεται πως ανήκουν στο παρελθόν, ζουν ακόμα. Στους ανθρώπους, στα βλέμματα, και δυστυχώς  και στις στολές.