Πάμε για φινάλε. Δυνατό, γεμάτο ένταση, αγωνία, δράση και εκπλήξεις. Ναι, εκπλήξεις, καθώς κανένας του κυβερνητικού σχήματος-συρφετού δεν μπορεί να βγει από το κάδρο των συνενόχων. Ολοι ξέρουν, όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συναινούν στη διασπάθιση του δημόσιου και κοινοτικού χρήματος, όλοι στηρίζουν, ασχέτως αν μερικοί δεν έχουν βάλει το χέρι τους στο μέλι. Και κυρίως όλοι, με τη στάση τους, δείχνουν να είναι «πιασμένοι» με μια δική τους αυθαιρεσία, μια δική τους διευκόλυνση, για να βγει κάτι σ’ αυτή τη ρημάδα την παλιοζωή.
Οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου δεν προμηνύουν τίποτα το ήσυχο για το φθινόπωρο που έρχεται. Πήγατε Επίδαυρο φέτος; Απολαύσατε κάποια καλή αστυνομικο-πολιτική ταινία στα θερινά σινεμά; Το συγκλονιστικότερο μέρος ενός έργου δεν είναι το φινάλε; Ο δραματικός επίλογος; Εκεί που όλα τα στοιχεία και στοιχειά μπαίνουν στην κεντρική σκηνή, συγκρούονται, ρέει το «αίμα» και στο τέλος οι παράνομοι, οι επίορκοι, οι επίβουλοι και οι καταχραστές της εξουσίας καταλήγουν στη θέση που τους έχουν επιφυλάξει οι θεοί; Είναι.
Με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο έριξε αυλαία το Κοινοβούλιο. Και πλέον «λευκοί και άμωμοι» ο πρωθυπουργός, το επιτελείο του (τρομάρα του), οι υπουργοί, το προεδρείο της Βουλής και οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας έχουν ξεχυθεί στις εκλογικές περιφέρειές τους και τα κοσμοπολίτικα θέρετρα εντός και εκτός συνόρων, για να αναπνεύσουν τις χαρές του καλοκαιριού. Από κοντά και τα στελέχη της άπνοης αντιπολίτευσης. Οι δε πνιγμένοι στα σκάνδαλα των αγροτικών επιδοτήσεων υπουργοί συμπεριφέρονται σαν να απαλλάχθηκαν (περισσότερο σκανδαλωδώς από τον τρόπο με τον οποίο είχε διευθετηθεί το θέμα των Τεμπών). Με δυο λόγια, σκανδαλώδεις συγκαλύψεις σκανδάλων.
Το πανίσχυρο Predator και άλλες μηχανές και μηχανισμοί παρακολούθησης έχουν κάνει τη δουλειά τους. Ενοχοι -και όσοι αισθάνονται ένοχοι- έχουν παραλύσει. Μ’ αυτά και με τούτα, η υπόλογη για σωρεία παρανομιών κυβέρνηση έχει οδηγήσει τον τόπο σε μια αδιανόητη (για ομαλό κοινοβουλευτικό βίο) παρατεταμένη πολιτική και συνταγματική κρίση. Το ένα σκάνδαλο όμως δεν σκεπάζεται με νέο σκάνδαλο της κοινοβουλευτικής λειτουργίας, καθοδηγούμενο από μια άπληστη και φοβική για το μέλλον της ηγετική ομάδα. Ούτε από το επίσης νοθευμένο με τις παράνομες χρηματοδοτήσεις εκλογικό σώμα.
Τέτοια αναξιοκρατία και φαυλότητα δεν έχει υπάρξει ποτέ στο μεταπολεμικό ελληνικό κράτος. Ο Κυριάκος ξεπέρασε ακόμα και τον πατέρα του της περιόδου του 1965, τότε που το χρήμα έρρεε άφθονο προς κάμψη πολιτικών συνειδήσεων. Εχουν ξεχειλίσει οι υπόνομοι πέριξ της πλατείας Συντάγματος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουν έρθει και οι τράπεζες για να επιβραβεύουν με μεγάλα χρηματικά ποσά τα κόμματα της κυβέρνησης και της συγκάλυψης (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) με τη μορφή δανείων. Ξεπέρασαν το 1 δισεκατομμύριο τραπεζικού χρέους και τα δύο μαζί. Κι αν προσυπολογίσει κανείς τα δάνεια που έχουν εκχωρηθεί στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, το θέμα παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.
Η κρίση λοιπόν θα ακολουθήσει τη φυσική ροή της. Ακόμα και αν προσληφθεί και πάλι στον ηγετικό πυρήνα ο Γρηγόρης Δημητριάδης ως εγγυητής της πολιτικής ομαλότητας.
Σε άλλο χρόνο και σε μια χώρα που η Δικαιοσύνη δεν θα λειτουργούσε υπέρ των συγκαλύψεων των κυβερνητικών παρανομιών, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου θα είχε ενεργήσει αυτεπαγγέλτως.
