Στην έρημο του σήμερα

Κάθε Σάββατο, στη βάση της 2ης σελίδας του «Καρέ Καρέ», ο Αρκούδος Βρασίδας πίνει τον ελληνικό του καφέ, διαβάζει την εφημερίδα του, κρατάει σημειώσεις για την κίνηση στη γειτονιά και συζητά με τους στερεοτυπικούς μα τόσο αληθινούς περαστικούς από το δρομάκι του.

Στη σκιά των γερασμένων πολυκατοικιών, με θέα τις σκονισμένες τέντες και με μουσική υπόκρουση τα ερκοντίσιον που αγκομαχούν και τις κομμένες εξατμίσεις, ένας θίασος σαν Κιβωτός από κάθε είδος της μικροαστικής μας ανάδελφης ελληνικότητας δίνει ξανά και ξανά τις απολαυστικές (για τους αναγνώστες) παραστάσεις του, τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες.

Στο «Ενα αρκούδι μετράει τ’ άστρα», ο Βρασίδας, αντί για τον ουρανό, κοιτά τα πεζοδρόμια, η Γιαγιά Μπερνάρντα οραματίζεται την παλινόρθωση της βασιλείας και νοσταλγεί την Κατοχή, η Φιόνα η Ινφλουένσερ, ζώντας στη safe zone των social media, πασχίζει για τα likes, ο ελληνορθόδοξος Βαγγέλης ο Νίντζα ακροβατεί μεταξύ ανατολίτικου μυστικισμού και γνήσιου ελληνικού ρατσισμού, ο Τσακάλωφ το Τσακάλι αναζητά ανεπιτυχώς το νέο μεγάλο αφήγημα της Αριστεράς, ο Κανγκ ο Κροκόδειλος περηφανεύεται για τους τεράστιους προγόνους του, παραβλέποντας ότι ο ίδιος σέρνεται.

Ανάμεσά τους κι ο Χοσέ ο Μεξικάνος, μετανάστης που θέλει να φύγει απ’ αυτόν τον τόπο αλλά δεν τον αφήνουν για να έχουν κάποιον να κατηγορούν και, τέλος, ο Τζο ο Απόκληρος, ο γραφικός και παράταιρος, σιωπηλός, μπανιστιρτζής γείτονας που μόνο ακούει και σκέφτεται.

Ολοι αυτοί ανταλλάσσουν φαρμακερές ατάκες και ανακυκλώνουν τη μοναξιά τους συνωστισμένοι στα τέσσερα καρέ του Καμένου, εγκλωβισμένοι ισόβια σε μια ζωή χωρίς διέξοδο, σε μια γειτονιά χωρίς έξοδο. Στην «έρημο του σήμερα» όπως σημειώνει ο Σπύρος Δερβενιώτης στον πρόλογό του. Εκεί στέκεται ο Δημήτρης Καμένος «σαν καρτούν-ναυαγός» και «μέσα από τους ζωόμορφους πρωταγωνιστές του, ανατέμνει το σήμερα, το τώρα, με αντανακλαστικά δημοσιογραφικής αποτύπωσης της εποχής του ίντερνετ [όταν η είδηση δημοσιεύεται πριν καν συμβεί]. Με καταγραφή, χωρίς περιστροφές, της “τρέχουσας πραγματικότητας”, με αναγνωρίσιμα γεγονότα, υπαρκτά φαινόμενα, επίκαιρες αφορμές και σύγχρονη γλώσσα. Και όλα αυτά με όχημα το χιούμορ, πατώντας σε μια παράδοση γιγάντων της ελληνικής σκιτσογραφίας που προηγήθηκαν, αλλά που η διαιώνισή τους τίθεται υπό τη δαμόκλειο αμφισβήτηση του μετεωρίτη που εξαφάνισε τα έντυπα που τους δώσανε βήμα για γόνιμη επαφή με ευρύ αναγνωστικό κοινό» όπως τονίζει ο Δερβενιώτης. Ο οποίος πολύ εύστοχα θίγει από τη μια το ζήτημα της επιβίωσης των εντύπων που σχολιάζουν το σήμερα κι από την άλλη το ζήτημα της επαφής των ελληνικών κόμικς με το ίδιο σήμερα.

Με πρωταγωνιστή ένα αρκούδι που μετράει τ’ άστρα, ο Δημήτρης Καμένος ποτίζει την έρημο του σήμερα με σκοπό να φτιάξει οάσεις. Εργο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Αλλωστε δεν μας έχουν μείνει και πολλά ακόμα να κάνουμε.