Θα συμφωνήσουμε, φαντάζομαι, πως τα αισθήματα των συγγενών και κοντινών ανθρώπων των θυμάτων δολοφονικών πράξεων είναι απολύτως σεβαστά. Κατανοούμε ακόμα και τις απειλές ή τους όρκους τους για εκδίκηση. Oλα αυτά είναι απολύτως ανθρώπινα. Ερχόμαστε στη θέση τους και νιώθουμε το ίδιο. Ζούμε όμως σε μια οργανωμένη κοινωνία. Κι αυτό σημαίνει ότι για να συνεχίσει αυτή η κοινωνία να είναι οργανωμένη και να λειτουργεί με κανόνες, απορρίπτουμε χωρίς συζήτηση κάθε έννοια -πόσο μάλλον πράξη- αυτοδικίας. Τι σημαίνει αυτοδικία; Σημαίνει εκπλήρωση της διάθεσης για εκδίκηση. Εκδίκηση στην πράξη έξω και πέρα από τη νόμιμη απόδοση δικαιοσύνης.
Είναι λάθος να θεωρούμε αυτοδικία μόνο τις πράξεις εκείνες όπου κάποιος άνθρωπος πήρε τον νόμο στα χέρια του. Oταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που είναι ισχυροί και έχουν στα χέρια τους εξουσία η αυτοδικία μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς έμμεσους τρόπους. Χωρίς οι ίδιοι να φαίνεται ότι εκδικούνται. Σε αυτές μάλιστα τις περιπτώσεις η εκδίκηση, δηλαδή η αυτοδικία, είναι πιο σκληρή από μια ευθεία πράξη αυτοδικίας.
Δυστυχώς αυτό συμβαίνει με την περίπτωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου που βγήκε από τη φυλακή και χθες οδηγήθηκε ξανά εκεί. Δεν πρόκειται για πράξη δικαίου αλλά για πράξη εκδίκησης που επιβλήθηκε κάτω από την πίεση που άσκησαν στην ελληνική Δικαιοσύνη ο ξένος παράγοντας και η πολιτική οικογένεια του πρωθυπουργού αν όχι ο ίδιος. Αυτή είναι η αλήθεια. Δυστυχώς. Αλλιώς ας μας πουν τι κίνδυνο αποτελεί ένας υπέργηρος και άρρωστος άνθρωπος;
