Είναι εύκολο κάποιος στις αναπολήσεις του να θυμάται τα σκάνδαλα των αγροτικών συνεταιρισμών και τις μεγαλουργίες των πρασινοφρουρών της δεκαετίας του 1980. Εδώ η μνήμη γίνεται εργαλείο συμψηφισμού. Αλλά δεν είναι τιμητική γι’ αυτόν που την επικαλείται, ενώ θα όφειλε να δώσει απαντήσεις για τα σκάνδαλα των ημερών της δικής του παράταξης – και δεν δίνει. Επιπλέον, η αναπόληση αυτή δεν συνιστά πολιτική σκέψη, ούτε απαντάει στο εν εξελίξει σκάνδαλο (ΟΠΕΚΕΠΕ). Πολύ περισσότερο, δεν απαντάει στο ερώτημα της επόμενης μέρας.
Στη σφαίρα της κοινής γνώμης έχει εμπεδωθεί πλέον η πεποίθηση για ακόμα μία θεσμική μεθόδευση συγκάλυψης – εδώ, των πρώην υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη. Η δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο έχει μηδενική αξία. Το ίδιο και οι αποκαλύψεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τις υπουργικές εμπλοκές στο δυσώδες σκάνδαλο. Τοιουτοτρόπως πως, Νέα Δημοκρατία-Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, σημειώσατε 1. Πολύ δε περισσότερο όταν, με το πέρας των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής αναπολήσεων και μνήμης, θα έχουν ήδη παραγραφεί οι όποιες ευθύνες Βορίδη.
Η κυβερνώσα παράταξη περνάει δύσκολες ώρες γιατί έχουν μαζευτεί πολλές «αστοχίες» που μάλλον δεν μαζεύονται. Αλλά τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη. Στην προσπάθειά του να αλλάξει την ατζέντα και να διαλύσει τη συζήτηση για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξέφυγε από τις αναπολήσεις των «εθνικών παθογενειών» κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα… της Τουρκίας, επειδή μερικοί διαμαρτύρονται για τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα.
Αυτοί που κλείνουν τα μάτια στη γενοκτονία, επιτίθενται στις κοινωνικές δυνάμεις που τη βλέπουν. Μάλιστα, φροντίζουν να ταυτίζουν την παρουσία, τη δράση και τις προσωπικές τους επιλογές με τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, τα «τουριστικά» συμφέροντα και την προκοπή της χώρας. Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα πιο βαλκανική από όλα τα Βαλκάνια, με χαμηλά επίπεδα διαβίωσης, αναποτελεσματική στις διεθνείς σχέσεις και λιγότερο ευρωπαϊκή από όλη την Ευρώπη.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ βοά η παγκόσμια κοινότητα, τα παγκόσμια μίντια με τη γενοκτονία μέσω του λιμού, ενώ ο Μακρόν από τη Γαλλία, ο Στάρμερ από τη Μεγάλη Βρετανία προειδοποιούν -εν είδει τελεσιγράφου- ότι θα αναγνωρίσουν στον ΟΗΕ κράτος Παλαιστίνης εάν το Ισραήλ δεν σταματήσει τη φρικωδία, ο πυρήνας της επιτελικής κυβέρνησης συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα στη Γάζα. Σαν να μην υπάρχουν λιμοκτονούντες, σαν να μην υπάρχουν θάνατοι παιδιών, σαν να μην υπάρχει σχέδιο αφανισμού ενός λαού.
«Εν τη προαιρέσει η μοχθηρία και το αδικείν» είχε πει ο Αριστοτέλης (η μοχθηρία και η αδικία υπάρχουν από πρόθεση – δεν υπάρχουν κατά λάθος). Αλλά εάν αυτό ισχύει για το σχέδιο Νετανιάχου, ισχύει -με άλλους όρους- για την εδώ κυβερνώσα ελίτ. Εδώ η γελοιότητα αγγίζει την τελειότητα. Συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν καρδιά. Εχουν μόνο σκοπιμότητες και ιδιοτελή συμφέροντα. Σαν να μην έχουν κρίση. Είναι καλοί υπηρέτες. Κάθε μέρα που αυτοθαυμάζονται, εμπεδώνουν την τοξική εθελοδουλία τους. Και κάθε μέρα που περνάει, η χώρα θα βυθίζεται και θα ρουφιέται. Είναι υπηρέτες πολλών αφεντάδων -όχι δύο, όπως στον Κάρλο Γκολντόνι-, πλην του βασικού: των πολιτών και της χώρας τους. Υπηρετούν οτιδήποτε άλλο, εκτός από το Σύνταγμα και τους νόμους. Ακριβέστερα, είναι υποδειγματικοί Τρουφαλδίνοι: λαίμαργοι, οπορτουνιστές, εκδικητικοί, ψευδολόγοι, τυφλωμένοι από ανύπαρκτα ή φανταστικά σουξέ. Αυτό σημαίνει ότι από τον καθρέφτη τους απουσιάζουν το πολιτικό ήθος, η διαφάνεια και η λογοδοσία. Κάθε αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης είναι άγνωστο.
Ετσι αυτοθαυμαζόμενοι με τις αρπαχτές τους, ικανοποιημένοι από την ιδιοτέλεια και την ανοησία τους, και πιστεύοντας ακράδαντα ότι η ανικανότητα είναι θαυματουργός δύναμη, αναφωνούν δίχως αιδώ ενώπιον του λαού: «Να ένας γάιδαρος που πετάει»· να μια «Χώρα που πηγαίνει σβιιιν». Οταν «χρειάζεται για να πάρουμε τις εκλογές», θα σας επιτρέψουμε στη ΔΕΘ ν’ απολαύσετε πολλούς γαϊδάρους να πετάνε. Οι «επιτελικοί» δεν βλέπουν ότι η «Χώρα που πηγαίνει σβιιιν» είναι η τελευταία σε όλους τους βασικούς οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες της Eurostat. Ούτε καν γύρισαν να κοιτάξουν τα ιδρυτικά χάλια και να τα διορθώσουν. Τα είχε εντοπίσει ο εθνικός Διονύσιος Σολωμός στη «Γυναίκα της Ζάκυθος» στο αποκαλυπτικότερο μότο της ελληνικής γραμματείας: «- Πώς πάει το έθνος; Πώς πάνε οι δουλειές; – Είδες να μαδάνε την κότα κι ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Ετσι πάει το έθνος» – μαδημένη κότα και τα πούπουλα στον αέρα, ή σαν γάιδαρος που πετάει.
