Οσο κι αν ήταν αναμενόμενο, είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτώ τον θάνατο του Βασίλη Παπαβασιλείου. Φυσικά εννοώ τον βιολογικό θάνατο, διότι ο συγκεκριμένος άντρας δεν γίνεται να εξαφανιστεί. Θα εμφανίζεται πεισματικά κάθε μέρα στη σκέψη και στο αίσθημά μου σαν ένα λαμπρό παράδειγμα μιας σπάνιας εκδοχής της Ελλάδας τού σήμερα.
Βαθιά πνευματικότητα σε συνδυασμό με παιδική αφέλεια και γνήσια λαϊκότητα την οποία έκρυβε εντέχνως και εξέθετε εκεί που πίστευε ότι θα πιάσει τόπο. Χιούμορ σπάνιο. Σκέψη ανείπωτα περίπλοκη και αποκαλυπτική και χρήση της ελληνικής γλώσσας μοναδική. Με αποτύπωμα πολύ ισχυρό, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, διανοητής, δάσκαλος και υπεύθυνος θεσμικά σε θέσεις οργανισμών που εφάπτονται της πολιτείας. Η σκηνική του παρουσία υπήρξε απίστευτα γοητευτική στους λίγους σχετικά ρόλους με τους οποίους αναμετρήθηκε. Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, ποιους ρόλους; Ο ίδιος ήταν ο καλύτερος ρόλος. Ενα έργο μόνος του! Μια σκηνή την οποία έστηνε και διέλυε όποτε επιθυμούσε!
Για μένα υπήρξε σπουδαίος φίλος και συνομιλητής. Μη φανταστεί κανείς ότι με τις συνομιλίες αυτές ανοίγαμε καινούργιους «δρόμους». Απλές και καθημερινές κουβέντες για το θέατρο και κυρίως για την πολιτική κατάσταση που τον πονούσε τόσο βαθιά ώστε να ξορκίζει τον πόνο με το μοναδικό του χιούμορ!
Βασίλη μου αγαπημένε, τώρα που λυτρώθηκες από την περιπέτεια της υγείας σου, ελπίζω να είσαι ένα αστέρι κάπου ψηλά και να επαναλαμβάνεις όταν χρειάζεται «προσοχή, έχει χαθεί η μπάλα!». Εκανες πράγματι «οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου», που λέει και ο αγαπημένος σου Εμπειρίκος, και να είσαι βέβαιος ότι θα σε έχουμε δίπλα μας και μέσα μας! Ναι, Βασίλη, ναι, Βασίλη, Βασίλη… ναι!
