Η εκεχειρία Ισραήλ – Ιράν ήταν ευπρόσδεκτη στη διεθνή κοινότητα. Και φαίνεται να κρατάει μέχρι σήμερα, με προσδοκίες για έναρξη συνομιλιών ΗΠΑ – Ιράν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πολλά για το μέλλον. Είναι κοινός τόπος ότι η επίθεση Νετανιάχου στο Ιράν είχε πολλούς στόχους. Πρώτον, να εκβιάσει την εμπλοκή των ΗΠΑ. Δεύτερον, να στρέψει το παγκόσμιο ενδιαφέρον από τη φρίκη της Γάζας σε κάτι μεγαλύτερο. Τρίτον, να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς του Ιράν. Τέλος, όπως στο παρελθόν, το καθεστώς Νετανιάχου έχει χρησιμοποιήσει κάθε μέσον (ψέματα, τεχνολογία, δολοφονίες, τρομοκρατία, προπαγάνδα, παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, επιχείρημα αντισημιτισμού κ.λπ.), για να εξαλείψει κάθε ιδέα ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους στην περιοχή. Και οι ΗΠΑ ιστορικά κάθε φορά καλούνται να πολεμήσουν για λογαριασμό του Ισραήλ.
Πέραν της ανοιχτής νομικής αντιπαράθεσης για το αν η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή είναι εξόφθαλμη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ή υπόθεση αυτοάμυνας του Ισραήλ (εφόσον το Ιράν υποτίθεται ότι βρίσκεται στα πρόθυρα απόκτησης πυρηνικών όπλων), η Ιστορία και η πολιτική εμπειρία από κοντινά και μακρινά επεισόδια επιτρέπει ορισμένα συμπεράσματα. Πρώτον, ότι με βόμβες και τανκς δεν σπέρνεις «δημοκρατία και αγωγή του πολίτη» και, δεύτερον, ότι δεν ζούμε σε κενό παγκόσμιων μετασχηματισμών, αλλά σε σπείρα επαναλήψεων και πολέμων από τον 20ό στον 21ο αιώνα. Στο σύνολό τους τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά για τη δημοκρατία, την ευημερία και την ειρηνική συνύπαρξη λαών και κρατών.
Ως προς τις σχέσεις Ιράν – Ισραήλ – ΗΠΑ υπάρχει προϊστορία. Ηδη πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 ο φιλοδυτικός σάχης Ρεζά Παχλεβί βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με ΗΠΑ, Γαλλία και Δυτική Γερμανία για ένα πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας που θα έδινε 20 αντιδραστήρες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι ΗΠΑ είχαν πληροφορίες ότι ο σάχης είχε «στήσει ένα μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων».
Από το 1992 ο Σιμόν Πέρες -τότε ΥΠΕΞ του Ισραήλ- και οι υποστηρικτές του Νετανιάχου διατυμπάνιζαν στις ΗΠΑ ότι το Ιράν θα γίνει πυρηνική δύναμη «σε λίγα χρόνια». Το 1995 Ισραηλινοί αξιωματούχοι προέβλεπαν χρονικό περιθώριο 5 ετών. Το 2003 το Ισραήλ προέβλεπε ότι το Ιράν θα είχε πυρηνική βόμβα «μέχρι το καλοκαίρι του 2004». Ηδη από το 1990 το Τελ Αβίβ παρουσιάζει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή. Η Ισλαμική Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες αρνείται πως έχει τέτοιους σκοπούς και υλοποιεί το δικαίωμά της στο ειρηνικό πολιτικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Ομως δεν είναι μόνο η περίπτωση του Ισραήλ που κατέχει περίοπτη θέση «επιχειρημάτων κινδύνου και αυτοάμυνας» στη Μέση Ανατολή. Πλήθος παραδειγμάτων δείχνει ότι ηγέτες ή κυβερνήσεις έλεγαν ψέματα ή υπερέβαλαν σχετικά με τις στρατιωτικές ικανότητες των αντιπάλων τους –συνήθως για να δικαιολογήσουν στρατιωτικές επεμβάσεις, να εδραιώσουν αυταρχικές εξουσίες, να επηρεάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη ή να εξυπηρετήσουν γεωπολιτικά συμφέροντα.
Λόγου χάρη το 1939 ο Χίτλερ έστησε το Επεισόδιο του Γκλάιβιτς. Υποτίθεται ότι Πολωνοί (Γερμανοί πράκτορες μεταμφιεσμένοι σε Πολωνούς στρατιώτες) επιτέθηκαν σε γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ηταν μια προβοκάτσια των ναζί που προκάλεσε την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1964 ο Λίντον Τζόνσον έστησε το επεισόδιο του Κόλπου του Τόνκιν (ότι βορειοβιετναμέζικα πλοία επιτέθηκαν σε αμερικανικά –κάτι που δεν έγινε ποτέ) για να πετύχει την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Ψυχρός Πόλεμος είναι επιτομή πολλών επεισοδίων που οδήγησαν τον πλανήτη στα όρια του πυρηνικού ολέθρου (Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα το 1961 για την ανατροπή του Φιντέλ Κάστρο, Αίγυπτος του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και Πόλεμος των Εξι Ημερών το 1967, επεισόδιο της νατοϊκής άσκησης «Able Archer 83» το 1983 κ.λπ., όπου τόσο οι Σοβιετικοί όσο και οι Αμερικανοί είχαν φτάσει στα όρια της παράνοιας αναφορικά με τον φόβο τους ότι θα δεχτούν βέβαιη επίθεση οι μεν από τους δε –πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Το πόσο κοντά βρέθηκε ο πλανήτης σε πυρηνική σύρραξη δεν είναι ξεκάθαρο, αλλά είναι ξεκάθαρες οι πραγματικές προθέσεις καθώς αποδιαβαθμίζονται πρώην απόρρητες εκθέσεις. Τα αποτελέσματα δείχνουν μόνο μαζικές καταστροφές.
Τα πιο πρόσφατα επεισόδια του Ιράκ, της Λιβύης, του Λιβάνου, της Συρίας και των υποτιθέμενων όπλων μαζικής καταστροφής, «αυτοκρατοριών και δυνάμεων του κακού» δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την αιώνια αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής. Το στρατηγικό σχέδιο ΗΠΑ και Ισραήλ μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 περιελάμβανε επιθέσεις και ανατροπή των κυβερνήσεων σε επτά χώρες –Ιράκ, Λιβύη, Λίβανο, Συρία, Σομαλία, Σουδάν και Ιράν. Περίπου αυτό το σχέδιο υλοποιείται και, εκτός από τις ΗΠΑ – Ισραήλ, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία) έχουν κάθε λόγο να το υποστηρίζουν. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν περισσότερα στοιχεία και αρκετή δουλειά για τους σκοπούς της παγκόσμιας παραπληροφόρησης.
