Ηταν μια δροσερή ανάσα η συνέντευξη του Ζουλιέν Γκριβέλ. Στη δημοσιογράφο Χριστίνα Κοψίνη. Δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Νησίδες» της «Εφημερίδας των Συντακτών». Με ξάφνιασαν τα λόγια του. Ενας άνθρωπος που δεν θεωρητικολογεί για την ανάγκη της ισότιμης αποδοχής του άλλου. Που το κάνει πράξη με τις επιλογές του.
Οδοντίατρος στο επάγγελμα ο Γκριβέλ, Ελβετός, βρέθηκε μπροστά στο μεγάλο δίλημμα της ζωής του στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1970. Να σοδιάζει χρήματα ασχολούμενος μόνο με την επαγγελματική του επιτυχία; Ή να προσφέρει στους αδύναμους, σ’ αυτούς που ζούσαν περιφρονημένοι, αόρατοι από την κοινωνία;
Ο Ελβετός οδοντίατρος επέλεξε το δεύτερο. Ανταποκρίθηκε στο αίτημα να γίνει ο γιατρός των ασθενών στο αντιλεπρικό ίδρυμα στο Αιγάλεω. Ηρθε αντιμέτωπος με εικόνες που οι πιο πολλοί φοβούνταν. Κι αυτό ο Γκριβέλ δεν το έκανε άπαξ. Το συνέχισε για κοντά τριάντα χρόνια.
«Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει», γράφει ο Ελύτης («Τα Ελεγεία της Οξώπετρας», επιτυχής η επιλογή της Κοψίνη). Αυτό το φως που υπέφωσκε μέσα του είναι εκείνο που τον οδήγησε στην επιλογή του. Να υπηρετήσει τον πάσχοντα, να συναντηθεί με τον διαφορετικό, αυτόν που πολλοί δεν μπορούσαν να αντέξουν. «Αχ ομορφιά κι αν δεν μου παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ, κάτι κατάφερα να σου υποκλέψω», συνεχίζει ο Ελύτης.
Η ομορφιά για τον Γκριβέλ ήταν ο συνάνθρωπος. Οχι η μορφή του. Ο πάσχων. Στην ανακάλυψη της ομορφιάς, έστω και θραυσματικής, τον βοήθησε η εκπαίδευση. Το ανθρωπιστικό σχολείο. Οι ανθρωπιστικές σπουδές και η βαθύτατη καλλιέργεια. Καθώς οι Ελβετοί γονείς του θεωρούσαν τα αρχαιοελληνικά γράμματα προζύμι για την καλλιέργεια της ανθρώπινης ευαισθησίας.
Ο πόνος και η έγνοια για τον άλλο έστρωσαν το μονοπάτι της αυτογνωσίας του. Που έγινε ανάγκη για προσφορά. Γιατί ο εαυτός μπορεί να υπάρξει μόνο μαζί με τον άλλο. «Σε κάθε δάκρυ βρίσκεται λίγο φως», σχολιάζει ο Γκριβέλ σε μιαν απάντησή του. Που μπορεί να γίνει γέφυρα ανθρωπισμού.
Στη χώρα μας αφήσαμε τα γράμματα της ανθρωπιάς, αποθεώνοντας την ανάπτυξη και τους αριθμούς. Κι αυτό μας έκανε εγωτικούς. Ο εαυτός και το ατομικό συμφέρον, οι άγιοι των καιρών μας. Κόπηκε το νήμα της αλληλεγγύης. Μεγαλοστομίες και αερολογίες. Εκεί που κατοικεί ο πόνος, όσοι έχουν τις τύχες του τόπου αποστρέφουν το βλέμμα. Είναι μονίμως προσανατολισμένοι στους λίγους, στο σόδιασμα αγαθών. Οι αριθμοί βαραίνουν περισσότερο από τον πόνο. Τα δάκρυά μας για τους άλλους είναι κροκοδείλια, δεν μπορούν να φωτίσουν τα σκοτάδια μας. Ποτίζουν τον ατομικισμό μας. Πώς να ριζώσει η έγνοια για τον άλλο;
Η έγνοια για τους πάσχοντες είναι ιαματική. Και για τον αλαζόνα εαυτό που ασυνείδητα οδηγείται στην αυτοκαταστροφή.
-320x213.jpg)
