«Υπήρξε μια οργανωτική δυστοκία, η οποία οδήγησε και σε αδυναμία τήρησης των διπλωματικών πρωτοκόλλων» χαρακτήρισε, ευγενέστατα, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης το βρόντημα της πόρτας της Ανατολικής Λιβύης στα μούτρα της ευρωπαϊκής αντιπροσωπείας, συμπεριλαμβανομένου του νεαρού τολμητία, του κ. Αθανασίου Πλεύρη, ο οποίος εσχάτως υποδύεται τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου. Κάτι βέβαια που ουδόλως θα μας ενδιέφερε, εάν αυτός ο ακροδεξιός κύριος δεν εκπροσωπούσε την Ελλάδα γενικότερα – όσο να ’ναι, δεν περιποιεί τιμή στη χώρα ο χαρακτηρισμός ενός Ελληνα υπουργού ως persona non grata, ως ανεπιθύμητου προσώπου. Πάλι καλά δηλαδή που οι λιβυκές αρχές τούς άφησαν να φύγουν και δεν έριξαν τους Ευρωπαίους αξιωματούχους σε κάνα μπουντρούμι, σαν κι αυτό που είχαν ρίξει τον Μουαμάρ Καντάφι οι αμερικανοκίνητοι πολέμαρχοι, πριν αποκαταστήσουν οριστικά τη Δημοκρατία στη Λιβύη (…με τους δύο εμφυλίους, το 2011 και το 2014). Με τον Πλεύρη σε λιβυκή φυλακή, θα είχαμε μια «δυστοκία» εκρηκτικών διαστάσεων…
Δυστοκία! Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας λέει πως δυστοκία, στην ιατρική ορολογία, είναι η δυσκoλία κατά την πορεία του τοκετού, και μεταφορικά, η αργοπορία και η δυσχέρεια στην πορεία ολοκλήρωσης μιας διαδικασίας. Η λέξη παράγεται από το αρχαίο «δύστοκος», δυς+τόκος. Σήμερα, «τόκος» σημαίνει το ποσό που αποφέρουν χρήματα κατατεθειμένα στην τράπεζα, αλλά η αρχική, αρχαία σημασία της λέξης ήταν «τοκετός», από το ρήμα «τίκτω», δηλαδή γεννώ.
Η επικαιρότητα είναι γεμάτη δυστοκίες, που δυσκολεύουν την προσπάθεια να κρατηθεί στον αφρό η κυβέρνηση. Ο τελευταίος ύφαλος, ο λιβυκός, πάνω στον οποίο προσέκρουσε το σκάφος των αρίστων, μου θύμισε το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης». Σ’ αυτό, λοιπόν, οι στίχοι «Προπάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος. Θα ’ταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο, κι οι τέτοιοι το ’χουν φυσικό να μη μιλούν πολλά. Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε. Ενας τυχαίος, αστείος άνθρωπος», κάπως περιγράφουν τον κυβερνήτη του κυβερνητικού σκάφους, τον δικό μας Ηγεμόνα, που σύρεται από σκανδάλου εις σκάνδαλον, εξαγοράζοντας με τις τελευταίες δεκάρες του πολιτικού του κεφαλαίου την παραμονή του στην εξουσία.
Ομως αυτός, μαζί με τον δύστοκο υπουργό του των Εξωτερικών, αυτόν τον σκιώδη Ρισελιέ, και τον νταή του, τον υπουργό Τσαμπαμαγκισμού, Ασύλου και Μετανάστευσης, ας πέσουνε όλοι παρέα και ας καταβαραθρωθούν εκατό φορές, μαζί με τον υπόλοιπο θίασο – τους αξίζει. Αλλά, μέχρι να γίνει αυτό, μέχρι να αρχίσουν να λαβαίνουν επιτέλους τα επίχειρα των εγκληματικών πράξεων ή παραλείψεών τους, πόσοι ακόμα άνθρωποι θα υποφέρουν;
Και δεν μιλώ ούτε για τους χιλιάδες νεκρούς εκτός ΜΕΘ επί κορονοϊού, που πολύ βολικά για την κυβέρνηση τους ξεχάσαμε, ούτε για τα αδικαίωτα ακόμα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, ούτε φυσικά για τους τίμιους και συνεπείς αγρότες και κτηνοτρόφους, που από ’δώ κι εμπρός θα λαβαίνουν πολύ λιγότερες επιδοτήσεις από την Ευρώπη, η οποία φρίκαρε τελείως με όλη αυτή τη φαντεζί ρεμούλα που έστησαν οι Αριστοι με τον γαλάζιο ΟΠΕΚΕΠΕ, Μεγιεμελέ, πώς τον λένε.
Ασφαλώς αναφέρομαι σ’ αυτούς τους εκατοντάδες ή χιλιάδες ανθρώπους από το Σουδάν ή από τη Λιβύη, που ξεβράζουν την εργαλειοποιημένη δυστυχία τους στην Κρήτη, σαν παράλληλες απώλειες στον ακήρυκτο πόλεμο εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων της νοτιοανατολικής Μεσογείου, τον οποίο πόλεμο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πολύ μικρή και πολύ λίγη, διεξάγει με πρόδηλη δυστοκία.
