Θέατρο δρόμου από την Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών για την Παλαιστίνη

Με έμπνευση τον στίχο «… Κι ώς τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι… εχθρέ του ήλιου…» του Παλαιστίνιου ποιητή Σαμίχ αλ Κάσεμ και τίτλο τον στίχο του Κώστα Βάρναλη «Δε λυγάνε τα ξεράδια» («και πονάνε τα ρημάδια/ Kούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό», από την «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» που μάθαμε με τη φωνή του Ξυλούρη) ξεκινάει από αύριο (19.30) με πρώτο σταθμό την πλατεία Καπνικαρέας η παράσταση θεάτρου του δρόμου της Πρωτοβουλίας Καλλιτεχνών για την Παλαιστίνη.

Η θεατρική τους κινητοποίηση είναι βάσει του σκεπτικού που κοινοποιούν επισημαίνοντας: «Η Παλαιστίνη φλέγεται κάθε στιγμή. Ισοπεδώνεται. Τα παιδιά της λιμοκτονούν. Στοχοποιούνται από drones, πυραύλους κι ελεύθερους σκοπευτές, είτε κοιμούνται μέσα σε σκηνές είτε τρέχουν να βρουν λίγο ψωμί. Οταν δεν σκοτώνονται, ακρωτηριάζονται. Οι πληγές τους δεν κλείνουν, είναι εξαιρετικά αδύναμα από τον λιμό, χωρίς φάρμακα και με νοσοκομεία γκρεμισμένα. Τα σπίτια τους εκρήγνυνται μπροστά στα αθώα, τρομαγμένα μάτια τους. Τα μωρά ψάχνουν τη μάνα τους μέσα στα ερείπια. Ή τη φωνάζουν κοιτώντας ψηλά. Κάποιος τους είπε ότι πήγε στον ουρανό. Η πείνα χρησιμοποιείται σαν όπλο υψηλής αποτελεσματικότητας. Οι εχθροί του ήλιου περιμένουν χαιρέκακα να εξαφανιστούν ένας ένας οι πληγωμένοι και οι πεινασμένοι, όσοι δεν σκοτώνονται από τα πυρά. Αυτό δεν είναι πόλεμος ανάμεσα σε στρατιώτες. Είναι γενοκτονία και συντελείται με επιμέλεια, σκληρότητα, άσβεστο μίσος. Η κόλαση επί γης. Ο πόνος διάσπαρτος παντού στην Παλαιστίνη, μια χώρα δύο εκατομμυρίων, μια κουκκίδα στον χάρτη. Το τραύμα βαθύ και ίσως αθεράπευτο. Η Παλαιστίνη, μητέρα του βαθύτατου τραύματος, δεν είναι πατρίδα μόνο των κατοίκων της αλλά όλων μας. Αυτό το έγκλημα διαπράττεται μπροστά στα μάτια μας σε απ’ ευθείας σύνδεση. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Η Παλαιστίνη δεν είναι μόνο μια χώρα, είναι ένα σύμβολο ενός αγώνα απέναντι στην αδικία και στη φρίκη των χειρότερων ενστίκτων του ανθρώπου. Το σύμβολο ενός μεγάλου αγώνα για δικαιοσύνη και ελευθερία… Η κόλαση και η γενοκτονία πρέπει να τελειώσει! Τώρα… Χθες… Οπως είπε ο ηθοποιός Χαβιέ Μπαρδέμ, δεν είναι ώρα για λόγια αλλά για δράση. Κι εμείς, μια χούφτα καλλιτέχνες στην Ελλάδα, ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, τραγουδιστές, γραφίστες, εικαστικοί, φωτογράφοι, δρούμε χρησιμοποιώντας το όπλο μας, την τέχνη του θεάτρου».

Οι ίδιοι έγραψαν και σκηνοθέτησαν την παράσταση, έκαναν πρόβες, έφτιαξαν την αφίσα και ξεκινάνε να δίνουν παραστάσεις από αύριο έως τις 7 Ιουλίου σε έξι σημεία της Αθήνας. Μετά την πλατεία Καπνικαρέας ακολουθούν σταθμοί (πάντα στις 19.30) την Πέμπτη (3/7) στην πλατεία Αγίων Αναργύρων (Ψυρρή), την Παρασκευή (4/7) στο Θησείο (Ηλεκτρικός σταθμός), το Σάββατο (5/7) στη Διον. Αρεοπαγίτου (κοντά στο Μετρό Ακρόπολη), την Κυριακή (6/7) στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (Πάρκο Γουδή) και τη Δευτέρα (7/7) και πάλι στην πλατεία Καπνικαρέας.