Στο χτεσινό μου κείμενο για την «ιστορική» συμφωνία για τις σπάνιες γαίες με τον εύγλωττο νομίζω τίτλο «Ar-Pax Americana και με τη βούλα στην Ουκρανία!», αλλά και σε μια σειρά από παλιότερα άρθρα μου, ανέλυσα όσο καλύτερα μπορούσα το πώς ο Τραμπ εξανάγκασε τον τραγικό πρώην κωμικό Ζελένσκι να εκχωρήσει στις αδηφάγες αμερικανικές επιχειρήσεις όχι μόνο τον ανεκμετάλλευτο ορυκτό πλούτο της καταματωμένης και ακρωτηριασμένης χώρας του, αλλά και ό,τι έχει απομείνει από την εθνική κυριαρχία της. Και μάλιστα χωρίς κανένα χειροπιαστό αντάλλαγμα, αφού το αποικιοκρατικού τύπου ντιλ δεν περιλαμβάνει καμιά από τις περίφημες «εγγυήσεις ασφαλείας», ούτε κάποια δέσμευση για συνέχιση της αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας, που επί μήνες παζαρεύει απεγνωσμένα ο Ζελένσκι.
Στην τελευταία παράγραφο, ωστόσο, παρέθεσα ένα «ψαγμένο» απόσπασμα από τους New York Times, όπου ουσιαστικά η πολύπειρη αμερικανική εφημερίδα λέει ότι η εφαρμογή της εκβιαστικής αυτής «λεόντειας σύμβασης» εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι σε αντίθετη περίπτωση –αν, δηλαδή, συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι την αναπόφευκτη τελική έκβασή του στα πεδία των μαχών- μπορεί να αποδειχθεί κενό γράμμα, που δεν θα αξίζει ούτε το χαρτί όπου τυπώθηκε. Εξίσου υποτιμητικές για την πραγματική αξία του ντιλ είναι και οι πρώτες εκτιμήσεις των ρωσικών ΜΜΕ. Για παράδειγμα, Ρώσοι αναλυτές που μίλησαν στην ιντερνετική οικονομική εφημερίδα vzglyad.ru έκαναν λόγο για «αμιγώς πολιτική κίνηση βιτρίνας» που θα οδηγήσει αναπόδραστα σε φιάσκο. Κι αυτό, γιατί θεωρείται εξαιρετικά απίθανο να επενδύσουν οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες δισεκατομμύρια δολάρια για νέα εξορυκτικά πρότζεκτ σε μια εμπόλεμη χώρα, χωρίς τη βεβαιότητα ότι θα μπορούν να εκμεταλλευτούν τα μελλοντικά υπερκέρδη.
Είναι γνωστό άλλωστε ότι ένα σημαντικό μέρος του επίμαχου ορυκτού θησαυρού και ιδιαίτερα των λεγόμενων «κρίσιμων μετάλλων», όπως λίθιο, γραφίτη, νικέλιο, μαγγάνιο και διάφορες σπάνιες γαίες, από 50 έως και 70% σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών που δημοσιεύτηκαν μεταξύ άλλων στο Spiegel, βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο της Ρωσίας. Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά το πρακτορείο Reuters, η εξόρυξη πολύτιμων και κρίσιμων μετάλλων στην Ουκρανία είναι ένα μακροπρόθεσμο στοίχημα και μπορεί να χρειαστεί από 10 έως και 20 χρόνια και πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι οι επενδυτές «δύσκολα θα ρισκάρουν να τοποθετήσουν κεφάλαια και πόρους σε μια χώρα με κατεστραμμένες υποδομές, αβέβαιο μέλλον και εμπόλεμη καθημερινότητα». Ενας από αυτούς τους ειδικούς, ο Ανταμ Γουέμπ, επικεφαλής του τομέα στρατηγικών ορυκτών στην Benchmark Mineral Intelligence, τόνισε χαρακτηριστικά πως «Οποιος νομίζει ότι όλα αυτά τα ορυκτά θα αρχίσουν να “ξεχύνονται” στην αγορά από την Ουκρανία, κάνει μεγάλο λάθος. Είναι αδύνατον να πείσεις σοβαρούς επενδυτές να ρισκάρουν δισεκατομμύρια σε μια χώρα σε πόλεμο, όταν υπάρχουν πιο ασφαλείς επιλογές για τα ίδια μέταλλα».
Αυτά τα σχόλια απευθύνονται βέβαια σε σοβαρούς ανθρώπους και όχι στο εύπιστο και ανιστόρητο κοινό του Fox News, τους ψηφοφόρους του Τραμπ, όπου η συμφωνία παρουσιάζεται ως διαπραγματευτικός θρίαμβος του Τραμπ και κυρίως ως αποζημίωση για τα 350 χαμένα δισεκατομμύρια που σκόρπισε ο Μπάιντεν στην Ουκρανία, για να διεξάγει έναν πόλεμο που δεν μπορούσε να κερδηθεί. Η συνέχεια άλλωστε αναμένεται εξαιρετικά πικρή για τους Ουκρανούς και προσωπικά για τον μοιραίο Ζελένσκι, που μαζί με τους άλλους «Ρωσοφάγους» προκατόχους του θυσίασαν τη χώρα σε αλλότρια συμφέροντα: πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι στη συμφωνία, τόσο ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς όσο και η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τάμι Μπρους, ανακοίνωσαν ουσιαστικά το πρόωρο τέλος της μεσολαβητικής προσπάθειας της Ουάσινγκτον για ειρήνευση στην Ουκρανία!
Ο Βανς είπε μάλιστα ότι η Αμερική έκανε ό,τι μπορούσε αλλά οι διαφορές μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας είναι χαώδεις και ότι ήρθε η ώρα για… άμεσο διάλογο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, που ανέλαβε και το αξίωμα του υπηρεσιακού σύμβουλου Εθνικής Ασφάλειας μετά την καρατόμηση του Μάικ Βαλτς, είπε ότι η Αμερική έχει σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί από τη μεσολάβηση στην Ουκρανία και ότι «αυτό που συμβαίνει γύρω από την Κίνα είναι νομίζω πιο σημαντικό μακροπρόθεσμα»! Και ο νοών, νοείτω- και ουαί τω ανοήτω!
