Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μετράει τρεις σερί νίκες επί της Φενερμπαχτσέ, ξεκινώντας από τον περσινό ημιτελικό στο Βερολίνο και συνεχίζοντας στα δύο ματς της φετινής κανονικής περιόδου, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η φετινή version της ομάδας τού Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είναι… άμαχος πληθυσμός. Τουναντίον. Εχει ενισχυθεί σε σχέση με την περσινή σεζόν, παίζει πιο ώριμα και κυρίως δείχνει ότι αυτό τον καιρό είναι φορμαρισμένη.
Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι το μέγεθος σε όλες τις θέσεις και ειδικά στα φόργουορντ (Ντέιβις, Κόλσον, Μπιμπέροβιτς, Πιερ) που τη βοηθάνε να παρουσιάζει πολλούς διαφορετικούς συνδυασμούς. Επίσης είναι η ομάδα που έχει σουτάρει τα περισσότερα τρίποντα στη διοργάνωση και μάλιστα από όλες τις θέσεις της πεντάδας. Θεωρητικά η αδυναμία της είναι στη γραμμή των ψηλών. Η τριπλέτα Σανλί, Μέλι, Μπιρτς δεν είναι ό,τι σκληρότερο υπάρχει μέσα στη ρακέτα. Ο Σάρας φέτος έχει ρίξει λίγο νερό στο κρασί του. Δεν πνίγει τους παίκτες του με πληροφορίες, αλλά τους αφήνει περισσότερη ελευθερία απ’ όση συνήθιζε τα προηγούμενα χρόνια.
Η προσέγγιση αυτή, σε συνδυασμό με την προσθήκη παικτών, όπως οι Μπόλντγουιν και Κόλσον (από την περσινή Μακάμπι), η απόκτηση του πολύπειρου ΜακΚόλουμ που κάλυψε με το παραπάνω τη θέση του τραυματία Γουίλμπεκιν, αλλά και η μετάγγιση που έκανε από την Αρμάνι (Χολ και Μέλι) του δίνουν λύσεις που δεν είχε πέρυσι. Για παράδειγμα, στο μαρκάρισμα του Ναν αναμένεται να παίξουν σκυταλοδρομία οι Χολ, Γκούντουριτς και ίσως ο Μπιμπέροβιτς.
Η συγκεκριμένη πραγματικότητα υποχρεώνει τον Παναθηναϊκό να βελτιώσει την περιφερειακή άμυνά του, ώστε τα τρίποντα να γίνουν υπό πίεση. Οπωσδήποτε να ελέγξει τα αμυντικά ριμπάουντ, για να μην επιτρέψει δεύτερες ευκαιρίες και κυρίως για να πάρει την μπάλα στα χέρια του και να ξεδιπλώσει το επιθετικό transition με Ναν και Οσμάν, από τους οποίους παίρνει εύκολα καλάθια που δίνουν μεγάλη ανάσα σε ματς με τόσο άγχος.
