Δευτέρα, 18 Μαρτίου 1968. Ο,τι έχω αποφυλακιστεί από την Αίγινα. Φοβήθηκα μεταγωγή σε εξορία. Δεν συνέβη. Κατηφόρισα στο λιμάνι. Γυάλισα τα παπούτσια σε υπαίθριο λούστρο με κασελάκι που με πήρε για «Ιταλιάνο; Ιταλιάνο;..». «Σι, σι!..» απάντησα. Πήρα το φεριμπότ, την «παντόφλα» που έμοιαζε με παντόφλα. Πήρα και μια «Οσο πιο παγωμένη έχετε!» μπίρα από το μπαρ. Βγήκα στη μύτη της παντόφλας και με θέα τον Πειραιά απολάμβανα την πρώτη μπίρα της ελευθερίας.
Αριστερά μου, στο ένα μίλι, έπλεε, στην αντίθετη κατεύθυνση, η «παντόφλα» προς Αίγινα. Επιβάτης της, η νύφη μου η Ελευθερία, η «αδελφούλα μας», γυναίκα του μεγάλου μας αδελφού, Γιώργου, με τρόφιμα και αλλαξιές για τον μικρό κουνιάδο της. Ταξίδι που γινόταν δυο φορές την εβδομάδα· πότε η Ελευθερία, πότε η άλλη νύφη μου, γυναίκα του δεύτερου αδελφού, Λούη, η Βαρβάρα, εναλλάξ με τη μητέρα μας. Συναντηθήκαμε πια, με την Ελευθερία, βράδυ στο σπίτι. Λόγω εκτάκτων συνθηκών ζούσαμε όλοι σ’ ένα τριάρι: Δυο οικογένειες, η γιαγιά, τέσσερα μωρά και δυο μικρά αδέλφια. Τόσο στενόχωρα, όπου: «Για να αλλάξεις… γνώμη, έπρεπε να βγεις έξω από το σπίτι»!
Η Ελευθερία, το Λευτεράκι, ήταν η πρώτη, η «αδελφούλα μας» μέσα σε τέσσερις άντρες. Οταν πρωτοήρθε στο σπίτι -προσφυγική παράγκα τότε-, ήταν ένα αμήχανο δεκαοκτάχρονο κορίτσι ροδομάγουλο κατσαρομάλλικο που έλαμπε από νιάτα και ομορφιά. Πήγαινα πρώτη Γυμνασίου. Ζήσαμε μαζί, ώσπου παντρεύτηκα, το 1971. Οταν πια μαζευτήκαμε όλοι στο σπίτι από φυλακές και εξορίες. Πηγαίναμε παρεούλα, μαζί και η μετέπειτα γυναίκα μου, η Χριστίνα, σινεμά, σε μπουάτ και εκδρομούλες. Νοικοκυρά απαράμιλλη. Μαγείρισσα εκλεκτή. Μητέρα της θυσίας. Σύντροφος του αδελφού μας κολόνα. Περήφανη και ευγενής!
Την χάσαμε προχθές, ημέρα της Μητέρας. Συγχρόνως, οι μικρανιψιές μου, Αλισον, γυναίκα του εγγονού της, Γιάννη, και Βαρβάρα, εγγονή του Λούη, ανακοίνωσαν στην οικογένεια ότι περιμένουν παιδί! Με το πένθος, κι η χαρά! Ζωής μεγαλείο…
