Η ομοβροντία δασμών που ανακοινώθηκε από τον Τραμπ δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε συμμάχους και αντιπάλους. Είναι η πρώτη, τις τελευταίες δεκαετίες, προσπάθεια να εξαναγκαστούν όλοι όσοι θέλουν να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους στην αγορά των ΗΠΑ να επενδύσουν σε παραγωγικές δραστηριότητες στο εσωτερικό της χώρας.
Ετσι, η χώρα που επέβαλε τους όρους και τους κανόνες του παιχνιδιού της παγκοσμιοποίησης δηλώνει ότι επιφυλάσσει στον εαυτό της το δικαίωμα, χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά έστω και προσχηματική διαβούλευση με τους κυριότερους εμπορικούς της εταίρους, να επιλέξει τον δασμολογικό προστατευτισμό.
Η μονομερής διαχείριση του δολαρίου, που είναι παγκόσμιο νόμισμα αναφοράς για τις εμπορικές συναλλαγές, έχει πυροδοτήσει τα τελευταία χρόνια, κατά κύριο λόγο στην Ομάδα BRICS, συζητήσεις για το κατά πόσον είναι εφικτή μια μερική και στη συνέχεια συνολική αποδολαριοποίηση των διεθνών εμπορικών συναλλαγών.
Ολα τα παραπάνω αθροιστικά λειτουργούν αποσταθεροποιητικά στη διεθνή σκηνή καθώς υποβαθμίζουν ή ακόμα και μηδενίζουν δεδομένες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ας εστιάσουμε για παράδειγμα στην ευρύτερη περιοχή Ασίας – Ειρηνικού, όπου η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν, οι κυριότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό με την Κίνα, θα είναι από τα πρώτα θύματα της δασμολογικής καταιγίδας που εξαπέλυσε ο Τραμπ.
Η μεγαλύτερη όμως αντίφαση μιας ταυτόχρονης στρατηγικής γεωπολιτικής αντιπαλότητας και οικονομικής αλληλεξάρτησης είναι η σχέση της Κίνας με τις ΗΠΑ. Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος δανειστής των ΗΠΑ, καθώς η κινεζική Κεντρική Τράπεζα επενδύει σταθερά σε ομόλογα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Ουάσινγκτον, ενώ την ίδια στιγμή ο κύριος προορισμός των κινεζικών εξαγωγών είναι η αμερικανική εσωτερική αγορά.
Ολα τα παραπάνω, αν συνυπολογισθούν με τη συμπεριφορά του Πεκίνου τα τελευταία χρόνια, αναδεικνύουν την Κίνα ως ήρεμη δύναμη, ως εγγυήτρια της παγκοσμιοποίησης.
Οι παλινδρομήσεις των ΗΠΑ ανάμεσα στον Ομπάμα και τον Τραμπ αποτελούν κλασικό παράδειγμα, όπου μια εκρηκτική εσωτερική πολιτική συγκυρία επηρεάζει την εξωτερική πολιτική μιας μόνης υπερδύναμης που βρίσκεται σε φάση αποδρομής.
Η επικοινωνιακή διαχείριση της εξαγγελίας των δασμών από τον Τραμπ απευθυνόταν κατά κύριο λόγο σε όλους όσοι είναι ή πιστεύουν ότι είναι οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης.
Τούτων λεχθέντων, η προβλεψιμότητα των διεθνών εξελίξεων έχει πλέον καταστεί μια πολυπαραμετρική εξίσωση με πολλές μεταβλητές.
-320x213.jpg)
