«Γαζία»

«Ηταν πολύ συγκινητικό, έβλεπες μια οικογενειακή γιορτή σαν όλες τις άλλες από άτομα ετερόκλητα που η κοινωνία δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί». Κατερίνα Γιαννούλη, μιλώντας για τη συνάθροιση ατόμων μιας άλλης εποχής (Πηγή: Παράλλαξη). Λένε πως ο Αισχύλος τις τραγωδίες τις συνέθετε μεθυσμένος, έγραψε ο Αιγυπτιώτης Ναυκρατίτης. Σε κάποια μπαράκια του παλιού καιρού η δημιουργικότητα και η επαφή ξεχείλιζαν και γίνονταν τόποι και τρόποι συνύπαρξης και δράσης, όπου κάθε στιγμή μπορούσε να γράφεται αόρατα από ένα ετερόκλητο πλήθος και από άτομα ιδιαίτερα ένα θεατρικό, ανεξάρτητα από το αν μιλούσε για «τ’ ανθρώπινα» με τον τρόπο της τραγωδίας ή της κωμωδίας. Τέτοιος χώρος ήταν η κλειστή πια θεσσαλονικιώτικη «Γαζία».

Εκεί η γενιά του ’70 ξαναζούσε τα όνειρά της για κοινωνική ανατροπή μέσα από την πολύτιμη αλλά συχνά ανερμάτιστη προσωπική στάση και η γενιά του ’90, εμείς, βάζαμε συνήθως αμετροεπή στοιχήματα πως θα γίνουμε ανάχωμα στη βαρβαρότητα που ερχόταν παίζοντας το σκάκι λίγο καλύτερα από εκείνους κι εκείνες. Κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις, πολιτιστικές βραδιές, θέατρο, μουσική, εκθέσεις και ιστορική μνήμη. Και βέβαια το παλίμψηστο ανθρώπων ενός κέντρου που χάθηκε. Ενας χώρος που μπορούσες να δεις τον Γαβρά και τον Βούλγαρη, τον Κοροβίνη, τον Μποσκοΐτη, τον Ζάννα, τον Φίλη και τόσους ή τόσες άλλους-ες να συνομιλούν με ένα δημιουργικό παρελθόν και να περιγράφουν ένα μέλλον που δεν αλλάζει ποτέ. Δεν ήταν πάντα αθώο το περιβάλλον, ποτέ η ανθρώπινη φύση δεν έχει ένα χρώμα ή ένα κίνητρο. Ηταν όμως ένα περιβάλλον που αναζητούσε και υπερασπιζόταν την αθωότητα, δηλαδή τις αμαρτίες που είχαν ήδη συντελεστεί.

Ενα από τα πράγματα που έκαναν το εγχείρημα της «Γαζίας» να ξεχωρίζει ήταν οι εργασιακές σχέσεις που υπερασπίστηκε και στις πιο άγριες εποχές, από ανθρώπους που δεν κρύφτηκαν ποτέ πίσω από τον τίτλο των ιδιοκτητών. Ηταν δημιούργημα 2 ανθρώπων η «Γαζία». Της Κατερίνας Γιαννούλη και του Νίκου Γιαπουτζή.

Δεν άντεξε η «Γαζία». Λίγο η άδικη σύνδεσή της με τη «17Ν», λίγο το κυνηγητό από τον δήμο, λίγο η κούραση των παλιών, η εποχή του μνημονίου που σάρωσε τις μικρές ιδιοκτησίες και «καπάκι» η εποχή της πανδημίας που έσβησε τις επαφές, το μαγαζί με το όνομα του μικρού αειθαλούς θάμνου που ξέρει ν’ αντιστέκεται στον χειμώνα, έκλεισε. Και την περασμένη εβδομάδα έκλεισε και ο βιολογικός κύκλος του Νίκου Γιαπουτζή, κλείνοντας έναν μήνα απωλειών για την «άλλη Θεσσαλονίκη». Ομως αυτό που δεν κλείνει ποτέ είναι η ανθρώπινη δημιουργικότητα, δηλαδή η «σχέση» με μας και τους άλλους και η αναζήτησή της.