Από τον Αλκέτα στον Ιβάν

Εχουν περάσει τριάντα ολόκληρα χρόνια από την παρθενική παρουσία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη, το Παγκόσμιο Κύπελλο. Επιτυχία και αποτυχία μαζί. Ευχή και κατάρα. Υπερηφάνεια για την παρουσία. Ντροπή για τον ποδοσφαιρικό εφιάλτη που ακολούθησε. Το «ένα γκολ να βάλετε κι έναν βαθμό να πάρετε» για την τιμή των όπλων στο τελευταίο ματς με τη Νιγηρία. Εχασε με 2-0, το… 4-4-2 ολοκληρώθηκε, με τέρματα 0-10! Τέσσερα ήταν τα γκολ που είχαμε δεχθεί στην πρεμιέρα απέναντι στην Αργεντινή του Μαραντόνα. Τέσσερα από τη Βουλγαρία του Στόιτσκοφ. Δύο από τη Νιγηρία του Φίνιντι.

Η οργάνωση της ΕΠΟ ήταν αστεία. Η αποστολή αναχώρησε για την Αμερική κι αντί να πάει στη Βοστόνη, όπου θα έπαιζε με την Αργεντινή, επισκέφτηκε τη Νέα Υόρκη τρεις βδομάδες πριν από την πρεμιέρα. Οι παίκτες πήγαιναν συνεχώς σε ανούσιες εκδηλώσεις χορηγών. Ο Παναγούλιας φάνταζε περίγελος στις συνειδήσεις του κόσμου κι ας ήταν ο μοναδικός που οδήγησε την Ελλάδα για πρώτη φορά σε τελική φάση τόσο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1980, όσο και Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1994.

Στην Αμερική, σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό για την ακρίβεια, θα διεξαχθεί και το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2026. Η εθνική μας ομάδα, με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς στο τιμόνι, έχει όλες τις προϋποθέσεις, το ταλέντο και την καθοδήγηση για να βρεθεί ξανά στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή της ανθρωπότητας. Η κλήρωση επιτείνει ακόμα περισσότερο την αισιοδοξία. Ο ηττημένος από το ζευγάρι Πορτογαλία-Δανία στο Nations League (με πιο πιθανή τη Δανία), από το πρώτο γκρουπ δυναμικότητας, η Σκοτία και η Λευκορωσία. Η «γαλανόλευκη» πρέπει να τερματίσει πρώτη για να έχει δεδομένα ένα εισιτήριο. Ωστόσο θα έχει και ακόμα μία ευκαιρία ως δεύτερη. Ο δρόμος είναι ορθάνοιχτος και τα σκυλιά δεμένα. Η Ιστορία κάτι μας χρωστάει…