Στο τέταρτο βιβλίο του, ο Νίκος Κοτανίδης μάς προτείνει «Ασκήσεις θάρρους» (Περίπλους, 2024), με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό, μη αναμενόμενα από έναν πρώην στρατιωτικό
Σε διαλογική με τον αναγνώστη και πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ο συγγραφέας Νίκος Κοτανίδης μάς διηγείται 16 ιστορίες που, όπως λέει ο ίδιος, «αν δεν ήταν εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα, ίσως να θεωρούνταν άκρως σουρεαλιστικές επινοήσεις μιας καλπάζουσας φαντασίας».
Ήταν στρατιωτικός και, όπως λέει, έφυγε από εκεί «αμέσως μόλις είχα το δικαίωμα να φύγω, γιατί αυτό ήταν το πιο τίμιο που μπορούσα να κάνω για να μην κοροϊδεύω τον εαυτό μου, ούτε τους άλλους».
«Ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα είναι βιωματικό», μας λέει ο κ. Κοτανίδης. «Έχω ζήσει αυτά τα πράγματα, αλλά χρειάζεται τα πλάθω και κάποιους χαρακτήρες –όχι τους βασικούς φυσικά–, οι οποίοι “εξυπηρετούν” τη διήγησή μου».
«Σε αυτό το βιβλίο σκέφτηκα σε διάφορα σημεία να απευθύνομαι στον αναγνώστη, γιατί μου άρεσε η ευθεία απεύθυνση σε αυτόν. Δεν το έχω κάνει σε άλλο βιβλίο μου, αλλά εδώ με ιντριγκάρισε η ιδέα. Είναι σαν να συζητάω με αυτόν που το διαβάζει. Ζητώ τη γνώμη του κατά μία έννοια».
Διαβάζει πολύ, θα ήθελε να γράψει κάτι που δεν έχει γραφτεί και, μόλις εκστομίζει την επιθυμία του αυτή, αμέσως αυτολογοκρίνεται και δηλώνει ότι προσδοκά να μην είναι ανάξια έκδοσης και ανάγνωσης τα βιβλία του. Άλλωστε, με αυτή την προσδοκία δεν ζουν όσοι καταπιάστηκαν με τη γραφή – και όχι μόνο;
Στο διήγημα με τίτλο «Η Παντελίτσα και η “φτωχή” ελληνική γλώσσα» μαθαίνουμε πόσο… υστερεί η ελληνική γλώσσα σε σχέση με την αγγλική: Η Κύπρια γραμματέας Παντελίτσα απευθύνεται στον ταγματάρχη που της ξαναγράφει όλες τις αναφορές και του παρατηρεί το εξής:
«– Σας βλέπω που σβήνετε και αλλάζετε τις λέξεις και ήθελα να σας πω ότι η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή. Δεν είναι όπως η αγγλική, που οι λέξεις της καταφέρνουν να περιγράψουν τα πάντα με ακρίβεια.
Σήκωσα απότομα το κεφάλι μου από το έγγραφο και κοίταξα την Παντελίτσα στα μάτια. Χαμογελούσε, έδειχνε ευχαριστημένη για τη διαπίστωσή της και κατά πάσα πιθανότητα ήταν σίγουρη ότι θα συμφωνούσα μαζί της. […]
– Παντελίτσα, γιατί το λες αυτό; τη ρώτησα. […]
– Να […] Τις προάλλες έκανα φαϊλάρισμα και σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη ελληνική λέξη.
Άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου.
– Φαϊλάρισμα;
– Είδατε; Δεν το ξέρετε, είπε η Παντελίτσα. […] Είναι η τοποθέτηση των εγγράφων στους φακέλους κατά θέμα! […]
– Μα, Παντελίτσα, της είπα, αναφέρεσαι στην αρχειοθέτηση!»
Ενώ, στο διήγημα «Η κόρη της θείας Τάσας παντρεύεται», γινόμαστε μάρτυρες του παραπόνου του συγγραφέα για την κατακρεούργηση της ελληνικής γλώσσας:
«Άκου “γαμοβάφτιση”… Ακούγεται σαν να βρίζεις το μυστήριο της βάφτισης. […] Σαν την άλλη που έλεγε:
– Σήμερα γιορτάζει η αγία Άννη.
Είχε δει στο ημερολόγιο ότι έγραφε “Άννης της προφήτιδος” και […] εφηύρε μια νέα αγία».
Γιά σκέψου να εφεύρισκε και καμιά καινούργια αρρώστια, να τρέχουμε…
_______
Info: Ο Νίκος Κοτανίδης γεννήθηκε το 1968 στη Δυτική Γερμανία και είναι απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Πολέμου. Από τις εκδόσεις Περίπλους κυκλοφορούν τα βιβλία του «Φουλ του άσσου» (2016), «Πενήντα πέντε μίλια νοτιοανατολικά» (2018) και «Ομηροι» (2021).
