Αμα τις πιάσεις, τελειωμό δεν θα έχουν οι παροιμίες που προσιδιάζουν στο μετρό Θεσσαλονίκης, το οποίο σε χρόνο –διότι περί χρήματος ουδείς λόγος: έχουμε και το σκορπάμε, βρε αδερφέ…– έχει υποσκελίσει παρασάγγας το περιλάλητο Γιοφύρι της Αρτας: Εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι· ούτε με τον αραμπά δηλαδή… και τράβα κορδόνι…
Δεν προλάβαινα να μετράω εκατομμύρια ευρώ «εξτρά» προς εργολάβους (πολύ πέραν και καθ’ υπέρβασιν του αρχικού προϋπολογισμού· αυτός χάνεται στο βάθος του τούνελ…) στο ρεπορτάζ του Απόστολου Λυκεσά («Συντακτών» 12/11): «Εξωφρενικές αποζημιώσεις για το μετρό Θεσσαλονίκης», γι’ αυτή τη «χρυσοφόρο χήνα» για τους εργολάβους, που αναμένεται να εγκαινιαστεί, αν εγκαινιαστεί και τότε, στο τέλος Νοεμβρίου. Αν κατάλαβα καλά –φύλαγε τα ρούχα σου που λένε…– πρόκειται για τον ενεστώτα Νοέμβριο, τον τρέχοντα, που θα τερματίσει σε 16 μέρες από σήμερα. Μη μας λένε άλλα μετά!
Είδα και την αναφορά στις πολύ κρίσιμες, ουσιώδεις παρατηρήσεις/ερωτήσεις επί του θέματος της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ. Μπήκα και στον σχετικό ιστότοπο, όπου πέρα από τις παρατηρήσεις παρατίθεται, επιγραμματικά, και το «χρονικό της κοροϊδίας» κατά ΚΚΕ. Από την πρώτη «τρύπα» του δήμαρχου Κούβελα (που είπε τους ποιητές «λαπάδες»), 1989. Στους μετροπόντικες, 2007. Στα «εγκαίνια του μουσαμά» επί ΣΥΡΙΖΑ, 2018. Στην «πρώτη βόλτα με βαγόνι» του αρμόδιου υπουργού (για το εθνικό δυστύχημα στα Τέμπη) Καραμανλή, 2020. Στη διαβεβαίωση Μητσοτάκη, 2022: «μετρό σε τροχιά παραδόσεως» το 2023. Στον ανεκδιήγητο Νότη Μηταράκη (που όντας υπουργός Προστασίας του Πολίτη την κοπάνησε προς ψυχαγωγία εν μέσω πυρκαγιών) που δήλωσε στο BBC για το μετρό Θεσσαλονίκης, ολίγον προτού τον… παραιτήσουν, 2023, «it’s up and running»· ένα κουμπάκι πατάμε και φύγαμε…
Νομίζω –δεν θέλω να κλέβω δόξες– πως είμαι ο πρώτος που επινόησε τον όρο «Εργολαβιστάν» για την Ελλάδα. Τώρα, με το μετρό Θεσσαλονίκης, σαν λίγος μου φαίνεται… κολακευτικός!
