Η εξάπλωση της οικολογικής συνείδησης που παρατηρείται σήμερα (έστω και φραστικά) θα μπορούσε να δημιουργήσει την αμφιβολία ότι η ίδια η ευρηματική οπτική γωνιά αυτής της προσφοράς ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας μόδας ή ενός πολιτισμικού φαινομένου, βιομηχανικά εκμεταλλεύσιμου από τα mass media και από τις καινούργιες τεχνικές πληροφόρησης.
Στην πραγματικότητα δεν είναι πολλοί εκείνοι που κατάλαβαν τη σπουδαιότητα της οικολογίας για την ύπαρξη της ίδιας της ανθρωπότητας. Ετσι, φαίνεται επιτακτικό να επιχειρήσουμε μια πρώτη αναγνωριστική έρευνα πάνω στις σχέσεις ανάμεσα στην οικολογία και την ποίηση ως δημιουργική και διαφωτιστική στιγμή της ανθρώπινης σκέψης όπου η πραγματικότητα αναδιπλώνεται στην απρογραμμάτιστη έμπνευση μιας γλώσσας που δεν υποτάσσεται στις λειτουργίες της πρακτικής.
Εξάλλου, το στοιχείο της διαμαρτυρίας, πολεμικής, απομυθοποίησης και προφητείας της ποίησης δικαιολογεί τη συνάντησή της με την οικολογία σε μια διαδικασία ακτινοβολίας που αντικατοπτρίζεται σε όλες τις περιοχές της λογοτεχνικής παραγωγής. Μετά από τόσες αναζητήσεις, έρευνες, συζητήσεις πάνω στις συγκεκριμένες ή πιθανές σχέσεις ανάμεσα στην ποίηση και την επιστήμη, την ποίηση και τη βιομηχανία, την ποίηση και την τεχνολογία είναι θεμιτό να επιχειρήσουμε μια υπόθεση ύπαρξης οικολογικής συνείδησης στα ποιητικά έργα.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ορίσουμε μερικές μεθοδολογικές σταθερές. Οπως η οικολογία του γεωλόγου διαφέρει από εκείνη του κοινωνιολόγου και η τελευταία διακρίνεται από εκείνη του οικονομολόγου, έτσι και η οικολογία του ποιητή δεν τοποθετείται πάνω στο ίδιο θεωρητικό επίπεδο αυτών των ερευνητών και άλλων ακόμη, από τον βιολόγο ώς τον πολιτικό. Η οπτική γωνία του ποιητή σκοπεύει να γίνει σφαιρική και καθολική, περιλαμβάνοντας το έξω και το μέσα, τις εξωτερικές αιτιολογήσεις και τις απόκρυφες διαθλάσεις που κυκλικά διασχίζονται και αλληλοεξαρτώνται, προσλαμβάνοντας μια κάποια αισθησιακή και υπαρξιακή φόρτιση που βρίσκει την επιβεβαίωσή της στις εκφραστικές δομές, από τις λεξικές επιλογές στις συντακτικές αναδιπλώσεις, από τη διάρθρωση του μέτρου στις κάμψεις του τόνου.
Για τον λόγο αυτό σκοπός δεν είναι να διαγράψουμε μια αναγνωριστική γραμμή όπου η σχέση ποίηση-οικολογία να εξαντλείται στο θεματικό μέρος, αλλά να επιχειρήσουμε μια έρευνα σε βάθος που στις ρίζες της φορμαλιστικής πραγματοποίησης δεν θα ξεχνά την αναγκαία συμβολή των εντάσεων πάνω σ’ ένα δίκτυο αναφορών και παρηχήσεων ιστορικού-πολιτισμικού και κοινωνικού-πολιτικού χαρακτήρα, με έντονη καμιά φορά την παρουσία ψυχολογικών ηθικών και μεταφυσικών συνειρμών.
