Δημοσθένης… κατά Στεφάνου

Θα μπορούσε να πει κανείς «όποια ζημιά ήταν να κάνει, την έκανε, πάμε παρακάτω». Εμ δεν είναι έτσι.

Ο Στέφανος Κασσελάκης μπήκε στο πολιτικό παιχνίδι για να πάρει ό,τι δεν μπορούν να συγκρατήσουν όλοι οι άλλοι: από απογοητευμένους ψηφοφόρους μέχρι μέλη, στελέχη και βουλευτές κομμάτων. Από συντρίμμια προσπαθεί να χτίσει τον δικό του πολιτικό χώρο, χώρο δυσαρεστημένων, απογοητευμένων αλλά και κάποιων εξαιρετικά φιλόδοξων.

Ούτε ιδεολογία διαθέτει ούτε πολιτικοί στόχοι με χρώμα (κόκκινο, πράσινο, μπλε, πορτοκαλί, φούξια κ.λπ.) τον δεσμεύουν. Εχει όμως μοντέλο ζωής. Πρόβαλε εξ αρχής το «ελληνικό όνειρο» κατ’ αντιγραφή του «αμερικανικού», το οποίο δεν είναι άλλο από το δολάριο. Κι επειδή δολάριο δεν υπάρχει στην Ελλάδα, το σύνθημά του παραπέμπει απλώς στο χρήμα. Τον πλούτο πρόβαλε εξ αρχής τόσο στην προσωπική ζωή του όσο και στην αποτελεσματικότητα του δικού του επιχειρείν. Χωρίς να δέχεται πολλές κουβέντες ακόμα και για το «πόθεν έσχες» του.

Υποτίθεται ότι μπήκε στον ΣΥΡΙΖΑ, ως υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας, για να βοηθήσει στην προώθηση των ζητημάτων που απασχολούν τους απόδημους. Ή τέλος πάντων κυρίως αυτά. Δεν πρόλαβε να ασχοληθεί με τον Ελληνισμό της ξενιτιάς και μόλις προέκυψε θέμα ηγεσίας τράβηξε για την κορυφή. Ηξερε πού έμπλεκε, δεν δικαιούται να προβάλλει άγνοια. Κι αφού διέλυσε ό,τι είχε απομείνει, άφησε τον Σωκράτη Φάμελλο να συμμαζέψει ό,τι απέμεινε από το δικό του πέρασμα.

Ο ίδιος έφτιαξε δικό του κίνημα. Οχι κόμμα και όχι τυχαία. Το πολιτικό κίνημα για τη λειτουργία του δεν απαιτεί σχολαστικούς (και συχνά ανεπιθύμητους) κανόνες δημοκρατίας. Ιδρύεται από τον αρχηγό, ο οποίος δίνει τις συντεταγμένες και τον ακολουθούν όσοι πιστεύουν σ’ αυτόν. Ελεγχοι της ηγεσίας και συλλογική επεξεργασία των αποφάσεων δεν συνηθίζονται. Το εγχείρημα είχε εισαγάγει πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ. Η λειτουργία των συλλογικών οργάνων, όποτε και αν γινόταν, ήταν τυπική.

Ομως οι εποχές ήταν άλλες, φορτισμένες πολιτικά και συναισθηματικά. Η λαχτάρα για μια προοδευτική Ελλάδα σκίαζε όλα τα άλλα. Ο Αν. Παπανδρέου είχε πολιτική διαδρομή πριν γίνει αρχηγός του κινήματος, είχε πολιτικό όραμα, πρόγραμμα και σαφείς στόχους. Τρανή απόδειξη η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, όποια γνώμη κι αν έχει κανείς γι’ αυτήν.

Η περίπτωση του εξ Αμερικής νεόκοπου αρχηγού θυμίζει τον αρχαίο ρήτορα Δημοσθένη, ο οποίος σε μια περίπτωση νεαρού πλουσιόπαιδου, του Στεφάνου, κατέκρινε δριμύτατα τον τρόπο πλουτισμού ορισμένων και την «αξίωση να είναι οι εταιρείες τους σπουδαιότερες από τους νόμους» (τας των αυτών συστάσεις κυριωτέρας των νόμων αξιούν). Ηταν η φάση κατά την οποία η δύναμη του πλούτου παραμέριζε τους κανόνες μιας ήδη κακοποιημένης δημοκρατίας.