Ξημερώματα χθες, κατά τις έξι, βγήκα στη βεράντα να δω τον καιρό κι έπεσα πάνω στο παραμιλητό της βροχής στην τέντα. Ετσι και βγήκα, μ’ αυτό το παραμιλητό από μουσική συντροφιά, μισή ώρα μετά, να ανηφορίσω για τον Υμηττό, το καθημερινό δίωρο… βρέξει, χιονίσει. Με τη φίλη να με καλημερίζει στο βάιμπερ με Ελύτη: «Που λέτε: ο μόνος δρόμος είναι η ανατολή!». Κι εγώ, ανεπαισθήτως που λένε, πλην οικειοθελώς, ανηφόριζα ανατολικά σιγοτραγουδώντας το «Σιγανοψιχάλισμα (δις)/ Δάκρυ δάκρυ πέφτουνε της βροχής οι στάλες…» του Πάνου Γαβαλά σε στίχους (αυτό το είδα μετά!) Χαράλαμπου Βασιλειάδη.
Από παιδί, θυμάμαι, με τη βροχή είχα καλές σχέσεις, ακόμα κι όταν έσταζε από τα κεραμίδια το προσφυγικό μας σπίτι. Διασκέδαζα αφάνταστα, γιατί στα διάφορα κατσαρολικά το βρόχινο νερό έσταζε με διαφορετικό τρόπο βγάζοντας και διαφορετικό ήχο. Μεγάλος πια κατέγραψα στις αναμνήσεις μου αυτόν τον ποικιλόμορφο υδάτινο ήχο σαν «Συμφωνία της βροχής». Εχω δε κατασκευάσει τη βεβαιότητα ότι όταν γεννιόμουν, τον μακρινό εκείνο Δεκέμβρη, έναν Δεκέμβρη μετά τα Δεκεμβριανά, στο Μαιευτήριο της Ελενας, κάποια νοσοκόμα θα είχε αφήσει μισάνοιχτο το παράθυρο και θα έβρεχε!
Υποκλίθηκα, αργότερα, στον Ελύτη και την «Ελένη» του, πολύ προτού τη μελοποιήσει ο Χατζιδάκις στον «Μεγάλο Ερωτικό»: «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι». Αλλά έδωσα τα ρέστα μου με τον Μίλτο Σαχτούρη (μεγάλη αδυναμία μου!), που ξεκινάει την «Πορτοκαλιά» του: «Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τι θλιβερός χειμώνας! Ενα πορτοκαλί μεσοφόρι κρέμεται, ένα ροζ ξεσκονόπανο και βρέχει». Και στο αμέσως επόμενο ποίημα, αντικριστή σελίδα, σημειώνει το έξοχο ποιητικό παιχνίδι, όταν η ποίηση είναι και ρυθμός και αρχιτεκτονική και σχεδίαση και έκπληξη! «ΒΡΕΧΕΙ όπως και στο προηγούμενο ποίημα την Πορτοκαλιά/ Μια γυναίκα μ’ έναν καθρέφτη και κάτι σύρματα προσπαθεί να κρατήσει τα χρόνια»… Επιστρέφοντας, προσγειώθηκα στο σουπερμάρκετ, στις προσφορές…
