Πόλεμος για τον πόλεμο…

Να δεις που στο τέλος ο Μπάιντεν θα αποδειχθεί το κρυμμένο χαρτί, ο άσος στο μανίκι του Τραμπ και όλοι μαζί, ομού και ανεξαιρέτως, θα παρακαλάμε κάποιον θεό απ’ όλους να φωτίσει τον Πούτιν να κρατήσει την ψυχραιμία του. Γιατί, τράβα από δω, τράβα από κει, ξεχείλωσε ο μανδύας της ισορροπίας τρόμου και τραβάμε για χειρότερα…

Τα παρακολουθείς, τα διαβάζεις, τα σκέφτεσαι, τα συγκρίνεις με ανάλογα παλαιότερα που θυμάσαι και, εντούτοις, δεν τα πιστεύεις! Δεν πιστεύεις αυτά τα «πάρε-δώσε» και τα «σούρτα-φέρτα» ενός πολέμου –επισήμως… ακήρυκτου– που πάνε να μας τον φορτώσουν και να τον δεχτούμε, ο οποίος «θα τελείωνε σε δυο μήνες» και μπαίνει, μεθαύριο, στον 34ο μήνα από (μη) κηρύξεως. Ούτε φιλμ επιστημονικής φαντασίας τρόμου· απ’ αυτά που κατεβάζεις τα ποπκόρν της αγωνίας με τη σακούλα.

Εχουνε βρει τα «τζιμάνια» το κόλπο και, κάθε φορά που πάει να πέσει το ενδιαφέρον, σου αμολάνε ένα «θεαματικό» [που δεν το πολυκαταλαβαίνεις, εδώ που τα λέμε και για το οποίο οι «ειδήσεις» είναι πάρε τη μία και βάρα την άλλη] και σε ξαναβάζουν στο «τριπάκι»… «Αμάν πύραυλοι, από την Ουκρανία στη Ρωσία…» (θαυμαστικό). «Και τώρα; Τι θα κάνει ο Πούτιν; Δεν θα απαντήσει; Και πώς θα απαντήσει;..» (πολλά θαυμαστικά).

Η περίφημη «κρίση πυραύλων» στην Κούβα, τέτοια εποχή, Οκτώβριος-Νοέμβριος, πριν 62 χρόνια, που έφερε την ανθρωπότητα στα πρόθυρα παγκόσμιου πολέμου, κράτησε μόλις 13 μέρες, είχε και «ταυτότητα» άμα τη εμφανίσει: ήξερες, από καιρό πριν, τι γίνεται στην Κούβα, τι επιδιώκουν οι Αμερικανοί, πού το πάνε οι Σοβιετικοί. Εδώ, με τα Ουκρανικά και την τωρινή «κρίση πυραύλων», χάνει η μάνα το παιδί, το παιδί τη μάνα κι εσύ τον μπούσουλα. Να αναρωτιέσαι, ο δυστυχής: «Κανένα φως ρε παιδιά… ένα κίνημα ειρήνης, ένα ψήγμα λογικής… κάτι τέλος πάντων!». Πόλεμος για τον πόλεμο…