Το καλοκαίρι περπατούσα στον στενό ξύλινο διάδρομο ενός μπαρ μιας πολυσύχναστης παραλίας, όταν η σαγιονάρα μου πιάστηκε στην εγκοπή του ξύλου κι εγώ βρέθηκα τελικά να σωριάζομαι στο έδαφος. Με φρενάρισαν τα γόνατά μου με αποτέλεσμα να κουβαλάω για το επόμενο 20ήμερο μια μεγάλη πληγή και για ακόμη ενάμιση μήνα έναν βουβό πόνο στο γόνατο. Κυρίως όμως κουβάλησα τις αστραπιαίες σκέψεις εκείνων των κλασμάτων του δευτερολέπτου μέχρι να πέσω, το ερώτημα «πώς θα καταλήξω» και την ταπείνωση να καταλήγω από καλοντυμένη, αεράτη και δυνατή σε έντρομη, ματωμένη και ανίσχυρη μπροστά στα μάτια δεκάδων λουόμενων, δύο εκ των οποίων έσπευσαν να με σηκώσουν και να μου φέρουν οξυζενέ.
Καμία στιγμή της πτώσης σου (κυριολεκτικής ή συμβολικής) δεν θέλεις να την καταγράφουν οθόνες. Στην υπερπολλαπλάσια ισχύ αυτού που συνέβη στη Μαρινέλλα σκέφτομαι πως είναι αδιανόητο να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υπερασπίζονται το «δικαίωμα» της μαγνητοσκόπησης και της διαρροής του βίντεο της κατάρρευσής της. «Είναι μύθος. Οτιδήποτε την αφορά είναι ένα γεγονός που ενδιαφέρει», επιχειρηματολογούσε ένας αφρισμένος παρουσιαστής στην τηλεόραση. Δεν νομίζω βέβαια ότι ο ίδιος θα χαιρόταν να δει φωτογραφίες κάποιας προσωπικής στιγμής αδυναμίας να δημοσιεύονται σε στήλες κουτσομπολιού. Μα δεν είναι μόνον αυτό που δεν σέβεται το βίντεο που διαδόθηκε. Δεν είναι μόνον η κατάρρευση μιας γυναίκας που δεν επέτρεψε ώς εδώ ποτέ στον εαυτό της να εμφανιστεί δημοσίως άκομψη ή πολύ περισσότερο αδύναμη – όλη η βιογραφία της Μαρινέλλας αυτό καταδεικνύει. Είναι η ασέβεια προς εκείνα τα κλάσματα του δευτερολέπτου, τα τόσο ανθρώπινα, που σκέφτεσαι με τρόμο: «Τι μου συμβαίνει; Πού θα καταλήξω;».
Η δημοσιοποίηση του βίντεο φέρνει αλγολαγνεία, παχιά λόγια συμπαράστασης και αποτίμησης κι ένα «παχουλό» σε χρόνο θέμα στη διάρκεια του οποίου διάφοροι αναμασούν τα ίδια ταΐζοντας το αναπόφευκτο βίτσιο της αρρωστημένης περιέργειας του τηλεθεατή – και όλων μας, αλλιώς δεν θα είχαμε αναπτύξει τέτοια ανοχή στις σκληρές εικόνες της οθόνης. Την ίδια στιγμή καταπατά με θράσος ό,τι επέλεξε να είναι ένας άνθρωπος μια ολόκληρη ζωή. Ακόμα και λίγο πιο πριν, λένε όσοι ήταν εκείνη τη βραδιά στο Ηρώδειο, παρότι ακουγόταν το πρόβλημα στην ερμηνεία της Μαρινέλλας, η ίδια προσπαθούσε να ολοκληρώσει το τραγούδι – για να φύγει από τη σκηνή όπως ήρθε κάποτε.
