Μια σύγκρουση που δεν παγώνει

Η προέλαση των ουκρανικών δυνάμεων στην περιοχή του Κουρσκ επανέφερε στο προσκήνιο το σενάριο του τερματισμού των εχθροπραξιών με πάγωμα της σύγκρουσης.

Επισήμως δεν θα υπάρξει αλλαγή συνόρων, ενώ στην πράξη η νέα διαχωριστική γραμμή θα ακολουθεί τη γραμμή του μετώπου.

Προφανώς πρόκειται για φόρμουλα που διευκολύνει τον Ζελένσκι καθώς τον απαλλάσσει από το πολιτικό κόστος της αναγνώρισης σημαντικών εδαφικών απωλειών.

Ο Πούτιν δεν έχει κανένα λόγο να πληρώσει πανάκριβο τίμημα για μια κατάπαυση του πυρός που θα αφήνει ανοιχτό το ζήτημα των κυρώσεων αλλά και το πλαίσιο των σχέσεων ΝΑΤΟ-Ρωσίας.

Επί της ουσίας το ζητούμενο είναι η σχέση του ΝΑΤΟ με την περιοχή που θα ελέγχει το Κίεβο.

Στην πράξη η Ουκρανία είναι σήμερα μέλος του σκληρού πυρήνα του στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ, με τη Μόσχα να επιμένει ότι η όποια φόρμουλα λύσης πρέπει να εγγυάται την ουδετερότητα και την αποστρατιωτικοποίηση της χώρας.

Αν παγώσει η σύγκρουση και η περιοχή του Κουρσκ εξακολουθεί να είναι μέσα στο βεληνεκές των πυραύλων του ΝΑΤΟ, θα διαμορφωθεί μια κατάσταση πραγμάτων που το Κρεμλίνο θα αδυνατεί να διαχειριστεί.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παγωμένης σύγκρουσης είναι η Κορέα όπου οι εχθροπραξίες τερματίστηκαν τον Ιούλιο του 1953 με την υπογραφή μιας κατάπαυσης του πυρός που εξακολουθεί ακόμη να ισχύει.

Στο διάστημα που προηγήθηκε της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία υπήρξε ένας καταιγισμός διμερών επαφών Ουάσινγκτον-Μόσχας με τη ρωσική πλευρά να συνδέει σταθερά το διεθνές στίγμα του Κιέβου με τις συνολικές ρυθμίσεις ασφαλείας στην Ανατολική Ευρώπη, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς.

Πώς είναι δυνατόν να κυκλοφορούν σενάρια για το πάγωμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία χωρίς ένα συνολικό πλαίσιο ασφαλείας από τη Φινλανδία μέχρι και τη Μολδαβία;

Το 1969 άρχισαν στη Βιέννη οι διαπραγματεύσεις για την αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των δυνάμεων στην Ευρώπη, ένα επίμονο για δεκαετίες αίτημα της Μόσχας

Οι συνομιλίες της Βιέννης οδήγησαν στη Διάσκεψη Κορυφής του Ελσίνκι τον Ιούνιο του 1975 και λίγα χρόνια μετά στην ίδρυση του ΟΑΣΕ, ενός Φόρουμ Δύσης-Ρωσίας που γρήγορα σκιάστηκε από τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς.

Με τα σημερινά δεδομένα συνομιλίες τύπου Βιέννης δεν μπορούν να γίνουν δεκτές από το ΝΑΤΟ.