Η ερμηνεία της πραγματικότητας διαφέρει όταν αγνοείται ο καθοριστικός παράγοντας για τα οικονομικά υποκείμενα και τις αγορές: η συστημική μηχανική πίσω από την κυκλοφορία του χρήματος και του χρέους διεθνώς, κυρίως όπως αυτή διαμορφώνεται με την αμερικανική νομισματική πολιτική.
Ενώ λοιπόν η FΕD καθορίζει απευθείας τα επιτόκια στις ΗΠΑ, το υπουργείο Οικονομικών εκεί φαίνεται ότι μπορεί τελικά να επηρεάσει τα επίπεδα επιτοκίων τόσο με παρέμβαση στο χρονοδιάγραμμα των εκδόσεων όσο και με το μέγεθος των αντίστοιχων δημοπρασιών κρατικών ομολόγων.
Στην ουσία συντελείται μια διαρκής και αόρατη για τις μάζες «σιωπηρή χειραγώγηση». Για την ακρίβεια, πρόκειται για μια «πρακτική διεμβόλισης» της κεντρικής τραπεζικής στις ΗΠΑ από το ίδιο το ομοσπονδιακό κράτος.
Αυτή αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στον πρόσφατο χειρισμό των δημοπρασιών από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών. Προκειμένου λοιπόν να διατηρηθούν τα μακροπρόθεσμα επιτόκια χαμηλά -και έτσι να τονωθεί η οικονομία μέσω δανεισμού και επενδύσεων- το υπουργείο Οικονομικών (η πανέξυπνη Υellen) διατηρεί μεθοδικά ελαφρώς υψηλότερα τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια, ώστε έτσι να διαμορφώσει «απόσταση κόστους» στο μακροπρόθεσμο χρήμα και να τονώσει με μεσοπρόθεσμη ρευστότητα την κατανάλωση (να βάλει δηλαδή ζεστά χρήματα στις τσέπες των καταναλωτών).
Η στρατηγική αυτή ουσιαστικά στοχεύει εδώ και πολλούς μήνες στο να μειώσει τις αποδόσεις του αμερικανικού 10ετούς ομολόγου κατά περίπου 25 μονάδες βάσης. Αυτό όμως αντιστοιχεί και ισοδυναμεί (σε όρους «οικονομικής ώθησης») με μια μείωση κατά 1 ποσοστιαία μονάδα στο επιτόκιο της FED με βάση τις επιτοκιακές συσχετίσεις και τις καμπύλες αποδόσεων.
Πιο απλά: η κυβέρνηση στις ΗΠΑ έπαιξε εδώ και καιρό με το «προφίλ ωριμότητας» των ομολόγων ώστε να μην εστιάζουν τόσο πολύ οι θεσμικοί επενδυτές, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, στο τεράστιο ύψος του κρατικού χρέους, το οποίο συνεχώς εκτινάσσεται (ειδικά με το χρήμα που εγκρίνει ασύστολα το Κογκρέσο για την Ουκρανία).
Με λίγα λόγια: στις ΗΠΑ το υπουργείο Οικονομικών διαμορφώνει ειδικές χρηματοοικονομικές συνθήκες και μέσω αυτών διαμορφώνει τελικά εξισορροπητικές αποστάσεις επιτοκίων, που επηρεάζουν τελικά τα ονομαστικά μεγέθη ανάπτυξης, μέσα σε ένα ειδικό νομισματικό και δημοσιονομικό πλαίσιο στην οικονομία (υψηλά επιτόκια – χαμηλή ανεργία – υψηλές κεφαλαιοποιήσεις – επίμονος πληθωρισμός).
Πρόκειται για ένα είδος χάραξης «παράλληλης τροχιάς» στη βασική συνθήκη αποτελεσματικότητας της νομισματικής πολιτικής της FED. Με τη χειραγώγηση του ύψους του κινδύνου επιτοκίου που κατέχουν οι επενδυτές, αυτό το είδος νομισματικής παρέμβασης λειτουργεί σχεδόν ταυτόσημα με τα περίφημα μακροχρόνια προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης της FED.
Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ποσοτική χαλάρωση σημαίνει ότι οι κεντρικές τράπεζες, όπως η FED, αγοράζουν ομόλογα για να τονώσουν την προσφορά χρήματος στην οικονομία. Η παράλληλη όμως χειραγώγηση δημοπρασιών εκδόσεων ομοσπονδιακού χρέους στην ουσία δυσκολεύει εικονικά την προσπάθεια της FED να περιορίσει ή να τονώσει την οικονομία.
Αυτός είναι ο λόγος που εν μέρει εξηγεί και την επιμονή του πληθωρισμού, παρά τη χαμηλή ανεργία και τα θετικά μεγέθη στις ΗΠΑ. Είναι μια ξεκάθαρη πολιτική (κυβερνητική) παρέμβαση στην κεντρική τραπεζική που συντηρεί την ονομαστική και όχι πραγματική ανάπτυξη.
Και γι’ αυτό το επιτελείο του Τραμπ κατηγορεί την αμερικανική κυβέρνηση ότι χειραγωγεί την αγορά ομολόγων έχοντας ως τελικό στόχο να μην αντιλαμβάνονται τα οικονομικά υποκείμενα το ακριβό χρήμα και οι τράπεζες να το δανείζουν, ώστε να είναι γεμάτες οι τσέπες των Αμερικανών ενόψει εκλογών…
