Γονείς σε σύγχυση, παιδιά στην «επίθεση»

Διαδοχικά είναι τα κρούσματα βίας ανηλίκων που εκδηλώνονται σε διάφορους χώρους και με διαφορετικούς τρόπους. Μπούλινγκ, ψυχολογικό ή και με σωματική βία, σεξουαλική παρενόχληση, εκβιασμοί… Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές και πώς να μην έχει, όταν οι θύτες ζουν σε ένα άκρως προβληματικό περιβάλλον. Ως πατέρας εφήβου, τελευταία έχω «συλλάβει» τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι είδους προσλαμβάνουσες εμπειρίες έχει καθημερινά ένα παιδί της ηλικίας του και καταλήγω ότι μάλλον δεν είναι δύσκολο να ξεφύγει στη συμπεριφορά του.

Παρατηρώ πρώτα απ’ όλα πώς συμπεριφερόμαστε εμείς οι γονείς και αντιλαμβάνομαι πόσο κακό παράδειγμα δίνουμε ουκ ολίγες φορές στα παιδιά μας. Ας μην αναλύσω ποια είναι τα ενδιαφέροντά μας, που δυστυχώς λόγω της τρομερής εξέλιξης της τεχνολογίας είναι εύκολο να περάσουν και στα παιδιά μας. Ο ποιοτικός χρόνος που περνά μαζί μια οικογένεια λίγο πριν το παιδί μπει στην εφηβεία είναι ελάχιστος και αν οι γονείς δεν έχουν φροντίσει να διατηρούν συνεχώς ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το παιδί, τότε υπάρχει κίνδυνος αυτό να έχει επιρροή από άλλα κανάλια.

Ακουσα και τον πρωθυπουργό να βάζει θέμα αυστηρών ποινών στους γονείς και αυστηρών μέτρων καταστολής για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της βίας ανηλίκων που είναι σε έξαρση και μου μοιάζει μια γρήγορη λύση μέσω διασποράς φόβου ποινών. Το ζητούμενο, όμως, είναι ένα νεαρό παιδί να μη δέχεται ερεθίσματα για να αναπτύξει επιθετικές συμπεριφορές σε εφηβική ηλικία. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια Παιδεία που δεν θα στοχεύει απλώς να βγάζει καταρτισμένα στελέχη εταιρειών, αλλά ολοκληρωμένες προσωπικότητες που θα μπορούν να πορευτούν με υψηλές αξίες στη ζωή τους. Κι αυτή μπορεί να προκύψει μόνο αν δούμε την ουσία των μαθημάτων και της εκπαίδευσης που λαμβάνουν καθημερινά τα παιδιά. Αλλά τι να συζητάμε; Εδώ δεν υπάρχει μάθημα για τη χρήση των κινητών τηλεφώνων που τόσο πολύ έχουν αλλάξει την καθημερινότητά μας…