Πρέπει να εξελισσόμαστε

«Η εξέλιξη δεν είναι μια δύναμη, αλλά μια διαδικασία, όχι μια συνέπεια, αλλά ένας νόμος»
(Έντουαρντ Μόρλεϊ)

Καιροί δύσκολοι και απαιτητικοί. Καιροί ολοένα και πιο γρήγοροι, πιο ψηφιακοί, «πιο ηλεκτρονικοί». Κάθε σκέψη, κάθε αντίρρηση, κάθε διάθεση για άρνηση ή για «λοξοδρόμηση» καταπνίγεται σχεδόν από την αρχή. Με το χρόνο να έχει λάβει μία άλλη διάσταση και την πάλαι ποτέ επιθυμητή έννοια του ελεύθερου χρόνου να αποτελεί πολυτέλεια. Τα έξοδα σταθερά και αδηφάγα, τα έσοδα «λαβωμένα».

Γενικώς, τα χρήματα για άλλους (μάλλον τους πολύ λίγους) περισσεύουν. Από κάποιους σκορπίζονται ασύστολα ακόμα και στις μέρες μας…, από άλλους επενδύονται, από άλλους «παρκάρονται»… Όμως, για τους περισσότερους βγαίνουν πολύ δύσκολα και υπολογίζονται μονάδα με τη μονάδα μέτρησης. Δίχως τίμημα στις μέρες μας, τίποτα δεν προκύπτει στο πραγματικό πεδίο… Το είδος και η ένταση του κάθε τιμήματος διαφέρουν.

Και αν κάποτε στο συλλογικό απωθημένο τους όρους τους έβαζε η ατομική βουλιμία, στο σήμερα αυτή μάλλον δεν υπάρχει όπως τότε, γιατί προέχουν άλλες αναγκαιότητες: η κυριότερη ίσως είναι η αντιμετώπιση της ανασφάλειας. Ποιος μπορεί να προγραμματίσει με άνεση και με ευοίωνες προοπτικές για το μέλλον; Ακόμα και το άμεσο μέλλον δημιουργεί προβληματισμούς σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Οι αυτόματοι πιλότοι του σήμερα, μάλλον έχουν απωλέσει κάθε διάθεση για ουσιαστικό ψάξιμο για τα επόμενα: όλοι και όλα στοχεύουν στο εδώ και τώρα… Έχετε δει στην καθημερινότητά σας πολλούς που να ατενίζουν το μέλλον; 

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εμείς πρέπει να εξελισσόμαστε. Ιδέες και νοοτροπίες που κάποτε ήταν απαραίτητες, στο σήμερα μπορεί να είναι αναχρονιστικές και ανασταλτικές. Ιδέες και νοοτροπίες που σε καιρούς ευμάρειας μπορεί να είχαν ακόμα και επαναστατική χροιά, σήμερα μπορεί να είναι παράταιρες… Πρόσωπα ή εγχειρήματα που κάποτε έκαναν κάτι το αξιοπρόσεκτο, σήμερα μπορεί να μη λένε το παραμικρό στους περισσότερους… Ας είναι.

Στο σήμερα έχουμε ανάγκη τους ανθρώπους που κάνουν καλά αυτό που κάνουν. Αυτούς που πιάνουν τους παλμούς της εποχής τους, αλλά ξέρουν να κρατάνε άμυνες και δεν αλλοιώνονται. Αυτούς που κοιτούν την προσωπική τους ευδοκίμηση, αλλά προσέχουν και δίνουν κίνητρα και σε άλλους. Αυτούς που έχουν θετική σκέψη και θέλουν ο ευρύτερος τομέας τους να ευδοκιμεί. Αυτούς που αντιλαμβάνονται την έννοια της συνέχειας και την αναγκαιότητα της δημοκρατικότητας της αίσθησης της ικανοποίησης…

Αυτούς που ποντάρουν στα έργα και όχι στα λόγια. Αυτούς που προτιμούν να εργάζονται και να παράγουν, παρά να παραπονιούνται. Αυτούς που ποντάρουν στην πραγματική οικονομία και όχι στον παρασιτισμό. Αυτούς που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και δεν κρύβονται ή το παίζουν «αμέριμνοι» και «αμέτοχοι»… Αυτούς που πασχίζουν να βρίσκουν λύσεις και δεν μετατρέπουν σε άλλοθι το κάθε πρόβλημα για να μην κάνουν τίποτα… Αυτούς που ξέρουν να έχουν δίκιο, να διεκδικούν και να αγωνίζονται όταν και όπως πρέπει.

Το είδος της κοινωνίας που θα έχουμε, το διαμορφώνουμε ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά και όλοι μαζί… Κάθε στιγμή, παντού, σε οτιδήποτε κάνουμε ή δεν κάνουμε… Στεκόμαστε δίπλα σε όσους αξίζουν. Η ίδια η εποχή ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι…