Ελκυστική η διαφορετικότητα της ιδιοσυγκρασίας των λαών και όσα ετερόκλητα συνεπάγεται. Συνήθειες, ανομοιογενείς συμπεριφορές για όμοια ερεθίσματα και συχνά αξίες, όσες απορρέουν από αυτές. Ετερόκλητες στάσεις ζωής! Ας εκλάβετε όσα μόλις διαβάσατε ως εξήγηση του τρόπου διαρκούς παρατήρησής μου στη γενικευμένη εξέγερση κατά του υπερτουρισμού, τους τελευταίους μήνες, σε πολλές χώρες ευρωπαϊκές, αλλά όχι μόνο. Λαϊκά κινήματα αυτοπροστασίας αν ονομάσουμε τις ίδιες κινητοποιήσεις δεν θα έχουμε άδικο. Εμαθα κυρίως από Ισπανία, Ιταλία πως «αν δεν εξαγγελθούν έγκαιρα μέτρα από τις κυβερνήσεις, ναι, από τώρα κυρίως για το επόμενο καλοκαίρι αλλά και ενδιάμεσες περιόδους έλξης τουριστών σε δημοφιλείς προορισμούς, η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, κυρίως από την επόμενη άνοιξη, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη». Το ίδιο και σε μικρότερες χώρες, όπως η Πορτογαλία.
Μέλη διαφορετικών κοινωνιών-οικονομιών συμπράττουν. Εψαξα στη μνήμη αλλά και στο δημοσιογραφικό αρχείο παρόμοια σύμπνοια-διατύπωση κοινής γλώσσας στο παρελθόν αλλά, με εξαίρεση τις απειλές παγκοσμίων πολέμων και διεθνών υγειονομικών κρίσεων, δεν βρήκα παρόμοια έμφαση. Προέκυψε λοιπόν το ερώτημα: τι τους ένωσε τώρα, τι τους οδήγησε ακόμη και σε ακραίες αντιδράσεις κατά τουριστών; Με νεροπίστολα και φρούτα τούς σημάδευαν στη Βαρκελώνη, στη Σίντρα της Πορτογαλίας· η ένταση ήταν «όμοια κοινωνικής διεκδίκησης όπως οι συντάξεις, το ασφαλιστικό». Ναι, αλλά το πλήθος τουριστών φέρνει χρήματα και στα τοπικά ταμεία, απαντά η σύγχρονη, ίσως, ναι, και ύποπτη θεώρηση.
Κατανόησα πως η κοινή συνισταμένη είναι άλλη: η γνώση των γηγενών πως τα τουριστικά θέλγητρα του τόπου τους δεν απευθύνονται στους ίδιους επειδή ο κύκλος χρήματος έχει εκτοξεύσει τις τιμές ακόμη και βασικών αγαθών, πως δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι. Θα κατανοήσουν κυβερνήσεις, ξενοδόχοι και άλλοι εμπλεκόμενοι πως χωρίς χαμογελαστούς ντόπιους το τουριστικό προϊόν απωθεί; Ή θα θριαμβεύσει (και) ο διεφθαρμένος τουρισμός;
