Ούτε μια μέρα δεν πρέπει να χάνει ο καλλιτέχνης χωρίς να σχεδιάσει έστω μια γραμμή, είπε σε μαθητή του ο κορυφαίος καλλιτέχνης της αρχαιότητας Απελλής. Αυτό χαρακτηρίζει τον εμπνευσμένο, χαρισματικό και εργασιομανή Γιάννη Σουβατζόγλου. Κατακλύζεται από καλλιτεχνική διάθεση την οποία μεταπλάθει άμεσα σε σπουδαία έργα. Ότι και να δει, ακόμα και μια σκιά σ` έναν τοίχο, εμπνέεται για να δημιουργήσει ένα έργο. Σχεδιάζει την ιδέα του και έπειτα την κάνει γλυπτό. Τον χαρακτηρίζει το υπό του Αριστοτέλους ρηθέν: Εν ταις ψυχαίς των φιλοπόνων κατοικούσιν αι Μούσαι. Ο Γιάννης στο τέλειωμα του έργου προσθέτει ή αφαιρεί κάτι και το έργο αμέσως αναδεικνύεται, «στεφανώνεται», αποκτά στέμμα. Γνωρίζει ή το έχει μέσα του, ότι το τέλειωμα ολοκληρώνει το δημιούργημα. Finis coronat opus.( το τέλος βάζει την κορώνα – στέμμα στο έργο.).
Ο Γιάννης έχει και το χάρισμα του λόγου: Μπορεί να σου αποδείξει με τα καλλιτεχνικά και στοχαστικά επιχειρήματα του ότι: Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν, όπως έλεγε ο Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης Edgar Degas. Χρησιμοποιεί συχνά το ρηθέν υπό του Πικάσο: Η τέχνη ξεπλένει την ψυχή από τη σκόνη της καθημερινότητας.
Να γνωρίσουμε καλύτερα τον καλλιτέχνη Γιάννη Σουβατζόγλου:
-Έχει καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν έμπορος βαμβακερών υφασμάτων και η μητέρα καλλιτέχνιδα προσωπογράφος. Από τον πατέρα έλαβε το χάρισμα του λόγου και την δυνατότητα εργασίας για σχέδια σε υφάσματα, ενώ από τη μητέρα την τάση για την καλλιτεχνική έκφραση που καθόρισε και καθορίζει την πορεία του στη ζωή.
-Σκιτσάριζε σχέδια υφασμάτων. Από τη δισδιάστατη γραφιστική απόδοση πέρασε στις τρεις διαστάσεις που τον οδήγησε εντέλει στην τέχνη των τριών διαστάσεων: Τη γλυπτική.
-Είχε δάσκαλο τον καθηγητή της Α.Σ.Κ.Τ. Παναγιώτη Τέτση.
-Η Αρχαία Ελληνική Μυθολογία ( Μινώταυρος, Δούρειος ‘Ιππος..), τα Κυκλαδικά ειδώλια, η Μινωική τέχνη, η Γεωμετρική εποχή, τα μελαμβαφή αγγεία αλλά και η παράδοση υπήρξαν πηγές σπουδής, μελέτης και έμπνευσης για σπουδαία του έργα.
– Οι τοιχογραφίες και η ζωγραφική του Γιάννη Σουβατζόγλου αποδίδονται με πολλά μέσα: Κολάζ, λαδοπαστέλ, ακρυλικό χρώμα σε καμβά και χαρτί..
-Συνεργάζεται με αρχιτέκτονες για την αρχιτεκτονική σύνθεση αλλά και την τοποθέτηση έργων τέχνης σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους.
– Όλα αυτά τα χρόνια ο Γιάννης έχει αποδώσει πολλά τρόπαια για διάφορες διεθνείς διοργανώσεις. Από αθλητικούς αγώνες και πανεπιστημιακά βραβεία έως βραβεία φεστιβάλ κινηματογράφου. Έχει την ικανότητα να κατανοεί σε βάθος τα μηνύματα διαφορετικών ιδρυμάτων, ομιλητών, ομοσπονδιών.. Τα μεταπλάθει σε γλυπτικές μορφές με μεγάλη επιτυχία.
-Τα έργα του έχουν παγκόσμια διασπορά και υπάρχουν πολλοί συλλέκτες των καλλιτεχνικών του δημιουργιών.
Είναι μέλος στο Επιμελητήριο Τεχνών Ελλάδος, στην Ένωση Ελλήνων Γλυπτών και στην Ένωση Ελλήνων Κεραμιστών.
Αφιερώνω στον φίλο Γιάννη Σουβατζόγλου το παρακάτω απόσπασμα από την Οδύσσεια του Ομήρου σε ελεύθερη δική μου απόδοση.
Το απόσπασμα δείχνει την εκτίμηση και το σεβασμό που είχαν οι αρχαίοι στους θεόπνευστους, αυτοδίδακτος καλλιτέχνες.
Ο μουσικός – αοιδός Φήμιος είναι αυτοδίδακτος, θεοδίδακτος, θεόσοφος.
Ο φημισμένος Φήμιος ήταν αοιδός στο ανάκτορο του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Όταν σκότωσε τους πονηρούς Μνηστήρες ο Οδυσσέας άφησε τελευταίο τον αοιδό Φήμιο. Είχε θυμώσει μαζί του γιατί διασκέδαζε με την υπέροχη μουσική του και την ποίηση του τους δολερούς Μνηστήρες. Αποφάσισε να τον τιμωρήσει αφαιρώντας του τη ζωή
Οδύσσεια. Ραψωδία χ`.
Ώσπου στον Φήμιο μπροστά έφτασε ο Οδυσσέας. Ήτανε ο τραγουδιστής του παλατιού ο βάρδος που οι Μνηστήρες πίεζαν να τους διασκεδάζει, να παίζει και να τραγουδά, χωρίς την θέληση του. Ο Φήμιος γονάτισε και λέει του Οδυσσέα. «Σπλαχνίσου με και σώσε με, αφέντη, βασιλιά μου. Μη με σκοτώσεις άρχοντα γιατί δεν τραγουδάω με τη δική μου θέληση στους άδικους Μνηστήρες, εκείνοι μ` αναγκάζουνε να τους διασκεδάζω. Εγώ για όλους τραγουδώ, για τους θνητούς ανθρώπους και τους αθάνατους θεούς, και σκέψου Οδυσσέα, πως είμαι αυτοδίδακτος, και όλα όσα ξέρω τα βάζουν μέσα μου οι θεοί που όλα τα γνωρίζουν. Θεόπνευστη, μπορείς να πεις, πως είναι η μουσική μου και τα τραγούδια μου μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας. Είμαι θεόσοφος εγώ και άπειρα στο νου μου, τραγούδια βάλανε οι θεοί. Και τώρα βασιλιά μου μόνο για σε θα τραγουδώ, και τις χορδές θα παίζω της λύρας της γλυκόλαλης που τις καρδιές ευφραίνει και ησυχάζει κι ηρεμεί τη δύσκολη ζωή μας. Για όλα αυτά λυπήσου με, τη ζήση μη μου πάρεις.».
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Αφιερωμένο στον αγαπητό Στέφανο Σουβατζόγλου, γιο του Γιάννη, που πριν φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας γλυπτική, με δάσκαλο τον Γιώργο Χουλιαρά, φοίτησε από τα παιδικά του χρόνια στο εργαστήριο του πατέρα του. Την καινοτόμα γλυπτική του Στέφανου Σουβατζόγλου παρουσίασα στον ΙΑΝΟ στα πλαίσια των εκδηλώσεων που έχω καθιερώσει «Περί Ωραίου» Μπορείτε να δείτε την εκδήλωση πληκτρολογώντας στο You Tube ή στο Google: Ιανός, Καζαμιάκης, περί ωραίου, Στέφανος Σουβατζόγλου.
