Δεκατρία χρόνια απουσίας του μειλίχιου στελέχους της Αριστεράς

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Λεωνίδα Κύρκου, ο οποίος σαν χθες, πριν από 13 χρόνια, ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι προς την «ανυπαρξία». Με το μειλίχιο ύφος του αλλά και την έντονη αγωνιστικότητά του σφράγισε για περισσότερα από 30 χρόνια την πορεία της ελληνικής Ανανεωτικής Αριστεράς παρά τα μεγάλα λάθη του. Λάθη που ο ίδιος παραδέχτηκε, αλλά και που φίλοι και εχθροί έσπευσαν να του χρεώσουν. Ολα αυτά τα χρόνια ενσάρκωνε την ευγένεια, την ευρυμάθεια και την αξία της διανόησης στην πολιτική που πάντα υπερασπιζόταν αυτή η πλευρά της ελληνικής Αριστεράς.

Βέβαια, όπως όλα τα «παιχνίδια» της Ιστορίας, η χθεσινή επέτειος δεν χρησιμεύει στο να μας πει ποιος ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος, αυτό το έχει καταγράψει η Ιστορία και θα το κρίνει ο χρόνος. Με το βλέμμα όμως στο σήμερα η επέτειος του θανάτου του μας υπενθυμίζει κυρίως πως, παρά τις διαφωνίες και τις αντιπαραθέσεις, η ελληνική Αριστερά μπορεί να αποτέλεσε αντικείμενο σκληρής κριτικής, μίσους, ακόμη και αγριότητας από τους αντιπάλους της, αλλά ποτέ χλευασμού.

Ο Λεωνίδας Κύρκος θα επιβιώσει στη μνήμη όλων όσοι τον θυμούνται ως δεινός ρήτορας, γλυκός και ευαίσθητος άνθρωπος. Με τους ήχους της αγαπημένης του φυσαρμόνικας πάντα φρόντιζε να κατευνάζει τα πάθη των ανθρώπων. Αυτό προσπάθησε ανεπιτυχώς μάλλον να επιβάλει και στην πολιτική ζωή του τόπου. Ενδεικτικό και το τελευταίο μήνυμά του πριν από το φευγιό του. «Φεύγω τώρα και σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους τής κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».