ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το 1999 οι πανηγυρισμοί για την πεντηκοστή επέτειο της ίδρυσης του ΝΑΤΟ δεν είχαν καμιά σκιά αβεβαιότητας. Στη σύνοδο κορυφής της Ουάσινγκτον τον Απρίλιο του 1999, η Ατλαντική Συμμαχία βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Γιουγκοσλαβία και ταυτόχρονα μόλις είχε ενσωματώσει στην πρώτη διεύρυνση προς Ανατολάς την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχία.

Η σύνοδος έληξε με την αυτοανακήρυξη του ΝΑΤΟ ως παγκόσμιου χωροφύλακα χωρίς τους περιορισμούς των ζωνών ευθύνης.

Σήμερα, 25 χρόνια μετά, το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία, αλλά και σε υπαρξιακή αβεβαιότητα από μια ενδεχόμενη επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Η εμπλοκή της Δύσης και του ΝΑΤΟ στο πλευρό της Ουκρανίας εκ των πραγμάτων δεν διευκολύνει ούτε τη σταθεροποίηση των συμμαχιών των ΗΠΑ στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, ούτε τη διαμόρφωση ενός περιφερειακού τοπίου στη Μέση Ανατολή που να επιτρέπει την αναδίπλωση της Ουάσινγκτον.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν και κατά πόσον η πολιτική του Τραμπ απέναντι στο ΝΑΤΟ είναι ρητορική εσωτερικής κατανάλωσης ή ξεκάθαρη απειλή αποστασιοποίησης από τη Γηραιά Ηπειρο. Μέχρι και πρόσφατα, κάθε προσπάθεια αμυντικής χειραφέτησης της Ευρώπης καταγραφόταν ως απειλή μείζονος κλίμακας από την Ουάσινγκτον.

Από την ανταρσία του Ντε Γκολ το 1965 μέχρι τη σύγκρουσή των Σρέντερ-Σιράκ με τον Μπους υιό την άνοιξη του 2003, οι ΗΠΑ θεωρούσαν κάθε κίνηση στρατηγικής χειραφέτησης της Ε.Ε. ως υπονόμευση του ρόλου τους στην Ευρώπη.

Σήμερα οι ΗΠΑ διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει ζήλος για χειραφέτηση των Ευρωπαίων, καθώς και ότι πολλές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης, προτιμούν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ από αυτήν της Γαλλίας.

Ετσι, η απαξιωτική ρητορική του Τραμπ για το ΝΑΤΟ δεν είναι απλά και μόνο μια επικοινωνιακή πιρουέτα, αλλά εκφράζει μια πραγματικότητα.

Από τις χώρες του Βορρά μέχρι την Πολωνία και τη Ρουμανία, η παράταση της αμυντικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ είναι μονόδρομος.

Ετσι, η απαξιωτική γλώσσα του Τραμπ δεν είναι τίποτε άλλο από την ωμή γλώσσα των συσχετισμών, με τις ΗΠΑ να αξιοποιούν το βραχυκύκλωμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως αυτό καταγράφηκε στην κρίση της ευρωζώνης.