Ευθύνεται και η πτήση των πυροσβεστικών αεροπλάνων χαμηλά, ο ήχος τους δριμύς, διαπεραστικός, είναι μαχαιριά συνειδητοποίησης. Εκλαμβάνω τον ίδιο έντονο ήχο λίγα μέτρα πάνω από τις στέγες, στην πορεία προς τις φλεγόμενες εκτάσεις, όχι μόνο ως αποστολή διάσωσης αλλά, μακάρι, και ως επιδρομή! Συχνά βουρκώνω τις τελευταίες ημέρες όταν τη σιγή της συμβατικής καθημερινότητας διακόπτει ο ίδιος θόρυβος από τις αλλεπάλληλες πτήσεις προς ανυπεράσπιστες, εναπομείνασες, δασικές εκτάσεις. Αναλογίζομαι τη σοφία της δημιουργίας φυσικών πόρων, την παράδοσή τους στον ορισμό της κίβδηλης πράξης, του εμπρησμού, στο βασίλειο της ανευθυνότητας ονόματι Ελλάδα.
Εδώ, όπου πριν και μετά από πολιτικές αποφάσεις, αδράνειες και την κλιματική αλλαγή, χρήσιμη αυτή ως αιτία αλλά και πρόφαση, κυριαρχεί η αυθαιρεσία από τον μέσο, ωφελιμιστή, πολίτη. Νιώθω συνυπεύθυνος. Με σφιγμένες γροθιές, πεισμωμένος, οργισμένος και πληγωμένος από τη λεηλασία, κάνω κίνηση, ανοίγω την πόρτα του σπιτιού, ή του γραφείου, κοιτάζω στον ουρανό το μικρό αεροπλάνο… Θέλω να τρέξω, να συνδράμω στην κατάσβεση την ώρα που σκίζουν την καρδιά μου οι ήχοι-μαχαιριές των πυροσβεστικών αεροπλάνων. Κατανοώ τη δυσκολία του πιλότου, του εύχομαι ανώδυνη, μαζί και αποτελεσματική πτήση. Κουνώ το κεφάλι, δεν σκουπίζω τα υγρά μάτια μου, η αντίδρασή μου της λύπης είναι σαν ικεσία προς τον ουρανό, μαζί και ανάγκη τα ίδια αεροπλάνα, εκτός από πυροσβεστικά, να γίνουν και βομβαρδιστικά. Οι ριπές τους να σαρώσουν την ασυνειδησία, να βοηθήσουν στην ανάπλαση της στάσης ζωής του σύγχρονου μέσου Ελληνα, συνεργάτη –είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι– επικίνδυνων πολιτικών…
