Ρουμς του λετ

Να μην ξεχάσω με τί-πο-τα:

1. Το πορτοκαλί μαγιό

2. Την Ντάβιντοφ που μου άφησε ο Κ.

3. Το μπλουζάκι Fruit of the loom

4. Ξυραφάκια, γιατί ο μπαμπάς έχει μόνο ηλεκτρική

5. Λεφτά (όσα μου δώσει η νονά) μπας και βάλω σκουλαρίκι

Η μαμά θα πάει με τον Κ. στο χωριό, οπότε εγώ θα πάω για δυο βδομάδες στον μπαμπά. Προτιμώ να είμαι με τον μπαμπά όταν κλείνουν τα σχολεία: πάω όποτε θέλω στη θάλασσα, μένω ώς αργά έξω – είναι κι ο Θ. εκεί…

Λόγοι να μη θέλω να είμαι με τη μαμά τα καλοκαίρια:

1. Δεν με αφήνει να ξυρίζω τις μασχάλες μου («είναι νωρίς για τέτοια»)

2. Με στέλνει για ύπνο νωρίς για να μένει μόνη με τον Κ.

3. Φωνάζει όταν είμαι ώρα στο τηλέφωνο, ακόμα κι αν μιλάω με τον μπαμπά

4. Δεν σηκώνει κουβέντα για το ζήτημα σκουλαρίκι

5. Είναι γενικά η κλα-σι-κή μαμά

Λόγοι να μη θέλω να είμαι με τον μπαμπά τα καλοκαίρια:

1. Ολο έχει δουλειά στα ενοικιαζόμενα και δεν έρχεται για μπάνιο

2. Επιμένει να βλέπουμε μπάλα μαζί κι εγώ βαριέμαι

3. Αν πιει καμιά μπίρα παραπάνω, τον πιάνει το παράπονο που τον χώρισε η μαμά.

Είναι καλύτερα με τον μπαμπά (οι λίστες δεν λένε ψέματα) κι ας έχει πολλή δουλειά, κι ας τον πιάνει το παράπονο. Καμιά φορά βοηθάω κι εγώ, ειδικά όταν το ένα γκρουπ αναχωρεί κι έρχεται το επόμενο. Φέτος το γραφείο μάς στέλνει Νορβηγούς. Οσο ο μπαμπάς πάει από δωμάτιο σε δωμάτιο να μαζέψει και να αλλάξει σεντόνια, εγώ κατεβαίνω στο λιμάνι με την ταμπέλα στο χέρι: ΔΑΦΝΗ (το όνομα της γιαγιάς) Ρουμς του λετ, κι από κάτω το λογότυπο του γραφείου. Κάθομαι σε μια δέστρα και περιμένω το φέρι. Το βλέπεις να έρχεται από απέναντι, αργά αργά. Θα μπορούσα να φύγω τελευταία στιγμή απ’ το σπίτι, αλλά σκέφτηκα πως, αν είχε ξυπνήσει ο Θ., ίσως τον πετύχαινα. Τώρα ψήνομαι στον ήλιο.

Μόλις ανοίγει ο καταπέλτης και ξεκινούν οι οδηγοί σηκώνω —όρθιος επάνω στη δέστρα— την ταμπέλα ψηλά να τη δουν οι Νορβηγοί μες στον χαμό. Ο κόσμος με προσπερνάει λες και δεν υπάρχω, γρήγορα όμως με περικυκλώνουν μια ντουζίνα ηλικιωμένοι με κατάλευκη επιδερμίδα και καπέλα. Τους λέω (στ’ αγγλικά) να με ακολουθήσουν. Περπατάνε σε όλο το φάρδος του παραλιακού δρόμου, τα μηχανάκια περνάνε ανάμεσά τους. Ενας τους κρατά τη συνοδό του (σύζυγο;) από το χέρι, ενώ με το άλλο σέρνει πίσω του μια βαλίτσα.

Πράγματα που σκέφτομαι γι’ αυτό το ζευγάρι:

1. Πως είναι μαζί από το Γυμνάσιο (όπως στις αμερικάνικες ταινίες στο θερινό)

2. Πως είναι πάνω από εβδομήντα κι έχουν εγγόνια (οι δικοί μου παππούδες δεν ζουν)

3. Πως τα βράδια κοιμούνται γυμνοί, ασχέτως αν έχει ζέστη

4. Πως όταν φιλιούνται, μ’ αυτά τα σκασμένα χείλη, το φιλί έχει γεύση ξινή

Ο μπαμπάς λέει πως πήρε η μαμά να δει τι κάνω. Τον ρωτάω αν είπαν κάτι άλλο. «Με σένα ήθελε να μιλήσει», μου απαντάει. Μου λέει πως πήρε κι ο Θ. (άκουσε πως ήρθα και είπε το βράδυ να πάμε πυροφάνι) και φεύγει. Σηκώνω το ακουστικό, βάζω το δάχτυλο στο καντράν, μα δεν το γυρίζω. Το μονότονο σήμα της γραμμής στ’ αυτί μου.

Λόγοι για να πάω για πυροφάνι:

1. Δεν έχω ξαναπάει, μπορεί να έχει πλάκα

2. Θα είναι ο Θ. εκεί

3. Το πορτοκαλί μαγιό μου

4. Θα είναι ο Θ. εκεί!

Εχω ψηλώσει πολύ από πέρυσι, έχω αδυνατίσει, έχω καινούργια γυαλιά με λεπτούς φακούς — τίποτα δεν είναι ίδιο με πέρυσι. Εχω ξυρίσει τις μασχάλες και φοράω το πορτοκαλί μαγιό, από πάνω άσπρο μπλουζάκι. Ο Θ. δεν με αναγνωρίζει μέχρι που φτάνω στο μισό μέτρο. Χαμογελάει, όλο έκπληξη, και μου λέει να μπω στη βάρκα. Βλέπει που διστάζω και μου δίνει το χέρι.

Λόγοι για να μην πάω για πυροφάνι:

1. Δεν έχω ξαναπάει, μπορεί να γίνω ρεζίλι

2. Δεν θα είναι μόνο ο Θ. εκεί

3. Δεν θα ‘χει φεγγάρι, οπότε πάει στράφι το πορτοκαλί μαγιό μου

Καθόμαστε στην πλώρη με τα πόδια να κρέμονται πάνω από το νερό όσο η βάρκα ανοίγεται, ώς εκεί που την ημέρα περνάνε τα φέρι. Στην τιμονιέρα ο θείος του που έχει το ψαράδικο στο λιμάνι. «Αλλαξες πολύ», μου λέει ο Θ. «Εσύ καθόλου», απαντάω. Υστερα δεν μιλάμε άλλο. Ο θείος του σβήνει τη μηχανή κι η βάρκα πάει μόνη της. Ανάβει τη λάμπα και λέει να πλησιάσουμε.

Στην επιστροφή για το σπίτι περνάμε με τον Θ. μπροστά από τα ενοικιαζόμενα. Ο Νορβηγός και η Νορβηγίδα ολόγυμνοι μπροστά στο παράθυρο του 202, με τις κουρτίνες τραβηγμένες και τον ανεμιστήρα στο φουλ. Στεκόμαστε και κοιτάζουμε — μια τους Νορβηγούς, μια ο ένας τον άλλο.

Πράγματα που μετανιώνω που τελικά δεν έκανα φέτος το καλοκαίρι:

1. Δεν είπα στον μπαμπά πως είναι καλύτερα που χώρισε με τη μαμά

2. Δεν φίλησα τον Θ. στο στόμα

3. Δεν έβρισα τον θείο του όταν μας είπε πούστηδες

*Ο Α. Παπαντώνης (Αθήνα, 1978) είναι καθηγητής Επιγενετικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν. Το τελευταίο του βιβλίο, η νουβέλα Η τελευταία αρκούδα του δάσους (Κίχλη, 2023) απέσπασε το βραβείο Νουβέλας του «Αναγνώστη» 2024.