Η Αριστερά συσπειρώνεται ενάντια στην Ακροδεξιά

«Oι καιροί ου μενετοί», μας έμαθε ο Θουκυδίδης θέλοντας να περιγράψει «την κρισιμότητα των στιγμών». Και στη Γαλλία φαίνεται πως το έχουν συνειδητοποιήσει οι πάντες. Και όταν λέμε οι πάντες, εννοούμε οι πάντες. «Πρέπει να κινητοποιηθούμε και να ψηφίσουμε. Ο κώδων του κινδύνου χτύπησε», δήλωσε προχθές ο ποδοσφαιριστής Ουσμάν Ντεμπελέ από το προπονητικό κέντρο στη Γερμανία όπου η Εθνική Γαλλίας προετοιμάζεται πυρετωδώς για το EURO 2024, αναγκάζοντας το γαλλικό προξενείο στο Ντίσελντορφ να πράξει τα δέοντα για να ασκήσουν οι διεθνείς τα εκλογικά τους δικαιώματα. Και οι περισσότεροι από αυτούς, με γονείς από την Αφρική, μπορεί πλέον να έχουν λύσει όλα τους τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν ξεχνούν ότι μεγάλωσαν στη μάλλον μεγαλύτερη δεξαμενή ποδοσφαιρικών ταλέντων του κόσμου, τα περίχωρα του Παρισιού, όπου κυριαρχούν η φτώχεια και η Αριστερά.

Την κρισιμότητα των στιγμών, δηλαδή τον προφανή κίνδυνο να αποκτήσει σε τρεις εβδομάδες την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη Γαλλία η Ακροδεξιά, αναγνώρισαν άλλωστε αυτή την εβδομάδα και οι κατ’ εξοχήν αρμόδιοι: οι πολιτικοί ιθύνοντες της Αριστεράς, οι οποίοι αυτή τη φορά ομοφώνως δηλώνουν υπέρ της ενότητας και δείχνουν να το εννοούν. Από τον χώρο των Σοσιαλιστών, ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, που ώς τώρα ήταν εξαιρετικά επιφυλακτικός έναντι της συνεργασίας των Σοσιαλιστών με τη ριζοσπαστική Αριστερά του Μελανσόν, έσπευσε να υπογραμμίσει πως η συγκρότηση ενός νέου Λαϊκού Μετώπου είναι ιστορική αναγκαιότητα, όπως άλλωστε και ο ανανεωτής του κόμματος, Ραφαέλ Γκλιουξμάν, που το παρέλαβε στον πάτο και στις ευρωεκλογές το έφερε σχεδόν στη δεύτερη θέση, την οποία έχασε στο νήμα από το κόμμα του Μακρόν. Από την άλλη ο χαλκέντερος πολιτικά Ζαν-Λικ Μελανσόν φαίνεται να έχει πειστεί πως σε αντίθεση με τις βουλευτικές εκλογές του 2022, όπου το βασικό σύνθημα της συμπαράταξης των αριστερών κομμάτων ήταν «πρωθυπουργός ο Μελανσόν», αυτή τη φορά θα πρέπει να φύγει από το πολιτικό προσκήνιο και να αρκεστεί στο ότι το κόμμα του, η Ανυπότακτη Γαλλία, θα έχει εκ νέου τους περισσότερους αριστερούς βουλευτές, αν και σχετικά λιγότερους από αυτούς που εξέλεξε το 2022. Αλλωστε, το γεγονός ότι κανείς από τους σημερινούς ηγέτες των κομμάτων της γαλλικής Αριστεράς δεν προαλείφεται για πρωθυπουργός, μάλλον την ωφελεί παρά τη βλάπτει.

Το ενδεχόμενο να έρθει πάντως πρώτη δύναμη η Αριστερά, και πολύ περισσότερο να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση, δεν θεωρείται πιθανό με βάση τις δημοσκοπήσεις. Πιο πιθανό είναι (ακόμα και στην περίπτωση που στον πρώτο γύρο έρθει πρώτο το κόμμα της Λεπέν) να μπορεί να συγκροτηθεί μια κυβερνητική πλειοψηφία από τους βουλευτές της Αριστεράς και της παράταξης Μακρόν, ο οποίος, στην περίπτωση αυτή, θα αναγκαστεί να συγκατοικήσει στην άσκηση της εξουσίας, όπως άλλωστε συνέβη στη Γαλλία με όλους τους προέδρους της Δημοκρατίας που έκαναν δύο συνεχείς θητείες. Η παράταξη Μακρόν δεν κρύβει ότι στόχος της είναι η συγκατοίκηση, ούτε όμως και την πρόθεσή της να κάνει έξωση στην Ανυπότακτη Γαλλία. Αν φυσικά βγαίνουν τα κουκιά.

Τέλος, κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Ακροδεξιά όχι μόνο να έρθει πρώτη, αλλά και να μπορεί να αποκτήσει, ίσως με κάποιους από τους εναπομείναντες Ρεπουμπλικανούς, την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην περίπτωση αυτή ο Εμανουέλ Μακρόν, για να διασκεδάσει κάπως και τις διεθνείς ανησυχίες, θα υπενθυμίσει πως την Προεδρική Δημοκρατία που έχει η Γαλλία την έφτιαξε κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ο Ντε Γκολ με στόχο να εξασφαλίσει πως ακόμα και αν υπερψήφιζαν κάποια στιγμή οι Γάλλοι το Κομμουνιστικό Κόμμα, θα υπήρχε ένας πρόεδρος (κατά πάσα πιθανότητα αυτός ο ίδιος) που με τις υπερεξουσίες τις οποίες διαθέτει, θα κρατούσε τη χώρα στο δυτικό στρατόπεδο. Σήμερα κομμουνιστικός κίνδυνος δεν υπάρχει, αλλά αυτή η Προεδρική Δημοκρατία μπορεί να φανεί χρήσιμη και έναντι του ακροδεξιού κινδύνου. Σημεία των καιρών.