Eurovision: Όταν το ΝΑΤΟ συνάντησε την EBU και ο Γενς Στόλτενμπεργκ τον Τζον Λένον

Τα σλόγκαν “United by Music” και “United we stand”, ενωμένοι μέσω της μουσικής και βρισκόμαστε ενωμένοι, της European Broadcasting Union-ΕBU (υπεύθυνης για τη διεξαγωγή τoυ μουσικού διαγωνισμού της Eurovision) και του ΝΑΤΟ αντίστοιχα, έχουν σαν κοινό στοιχείο την ενότητα. Μια ενότητα που διανθίζεται με υποσχέσεις ειρηνικής συνύπαρξης, δημοκρατίας, δικαιοσύνης και υποστήριξης πανανθρώπινων αξιών, τουλάχιστον έτσι όπως αυτές τις αντιλαμβάνονται αυτοί που βρίσκονται στο τιμόνι τους.  Αυτό που αποκρύπτεται και, η ιστορία έχει αποδείξει ,για τους χώρους που αποτελούν αντικείμενο ενασχόλησης του κάθε ενός από αυτούς τους Οργανισμούς είναι ότι, πρώτον  πριν την ένωση έχει προηγηθεί ο προσδιορισμός του αντίπαλου, ο οποίος δεν είναι απαραίτητα κοινός, θα πρέπει όμως να λαμβάνεται ως τέτοιος από όλους και δεύτερον ότι οι υπηρεσίες για την επίτευξη της ενότητας έχουν τίμημα, πολλές φορές δυσανάλογο με το προσδοκούμενο όφελος. Παρακάτω θα αναλύσουμε ότι οι δύο Οργανισμοί έχουν κοινή αφετηρία, στόχους και πορεία.

Οι συνοδοιπόροι EBU και ΝΑΤΟ, τα πρώιμα χρόνια

Οι «αντίπαλοι» του ΝΑΤΟ και της EBU, όπως για παράδειγμα η τότε Σοβιετική Ένωση και οι Ρώσοι τώρα , είχαν προσδιοριστεί από καιρό και μάλιστα από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 όταν  ο τίτλος “Eurovision” επελέγη το 1956 για να ονοματίσει τον ετήσιο διαγωνισμό τραγουδιού, σε συνέχεια του ομώνυμου δικτύου που υφίστατο τότε και εξυπηρετούσε το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη  Γερμανία, την  Ιταλία και την Ολλανδία, χώρες του ΝΑΤΟ που είχε ιδρυθεί επτά χρόνια πριν.

Επίσημα αναφέρεται ότι  οι ρίζες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision προέρχονται αρχικά από την επιθυμία να προωθηθεί η συνεργασία μέσω διασυνοριακών τηλεοπτικών εκπομπών μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε στην ίδρυση της EBU το 1950 για το σκοπό αυτό.

Η ίδρυση του ΝΑΤΟ ένα χρόνο πριν, με κύριο σλόγκαν το “United we stand” ,  περιλάμβανε την συγκεκριμένη πρόθεση της «διασυνοριακής συνεργασίας» όχι μόνο σε θέματα άμυνας,  αλλά κυρίως της εμπέδωσης στους εξαθλιωμένους, νικητές και χαμένους του πολέμου και συνεπώς εύκολα χειραγωγούμενους  Ευρωπαίους,  του αισθήματος ότι ανήκαν σε κάτι υψηλότερο από την λαβωμένη από τον πόλεμο πατρίδα τους.

(Σε συνάφεια με το παραπάνω, στις 14 Νοέμβρη 2023 η  ΕBU και η Σουηδική τηλεόραση SVT ανακοίνωσαν με ενθουσιασμό ότι το «United By Music» επιλέχθηκε ως σλόγκαν για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2024, αλλά και για όλους τους μελλοντικούς διαγωνισμούς τραγουδιού της Eurovision.)

Όπως αναφέρουν τα αποχαρακτηρισμένα  πρώην διαβαθμισμένα έγγραφα του ΝΑΤΟ AC_52-D_143/30 Νοε 1955 και  AC_52-D_159/17 Φεβ 1956, τον ρόλο αυτής της «σύνδεσης» και της προπαγάνδας υπέρ του ΝΑΤΟ, τον ανέλαβε το “δίκτυο Eurovision” για να μεταδίδει  μεταξύ άλλων και  το North Atlantic Festival της Συμμαχίας.

Στα παραπάνω έγγραφα αναφέρεται ένα παράδειγμα της αξίας που είχε η δημοσιότητα του Νατοϊκού φεστιβάλ: Το Τμήμα Πληροφοριών του ΝΑΤΟ επικοινώνησε με την τηλεόραση του ΒBC, σχετικά με την προβολή του North Atlantic Festival, και το τελευταίο δήλωσε ότι σίγουρα θα ήταν έτοιμο να προβεί στην αναμετάδοση του προγράμματος, μέσω του δικτύου της Eurovision. Οι αρχές του BBC εξήγησαν ότι μια παράσταση όπως το Φεστιβάλ του Βορείου Ατλαντικού, ήταν ακριβώς το είδος του προγράμματος που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί σε αυτά που θα προβληθούν στη Eurovision, κάτι που όντως πραγματώθηκε.

Ο  πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού με το όνομα Eurovision  (Grand Prix Eurovision de la Chanson) πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 1956 και διαγωνίστηκαν επτά έθνη: τα τέσσερα από τα πέντε κράτη του ομώνυμου δικτύου που προαναφέρθηκε, δηλ  η Ολλανδία,  η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, μαζί με την  Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το  Βέλγιο. Το Ηνωμένο Βασίλειο δε συμμετείχε, καθότι, εκείνη τη χρονιά, ήταν απασχολημένο με τον δικό του διαγωνισμό.

Το τίμημα της ενότητας

Για τη συμμετοχή ενός κράτους στη Eurovision προϋποτίθεται η ένταξή του στην EBU και η καταβολή του αντίστοιχου τιμήματος, με την εξαίρεση της συμμετοχής Αυστραλίας ως συνδεδεμένο μέλος που έλαβε  και σχετική άδεια.

Η συμμετέχουσα χώρα συμφωνεί στην τήρηση τυποποιημένων διαδικασιών και προσφέρει το καλλιτεχνικό (ή όποιο άλλο) δυναμικό της στην EBU, η οποία με την σειρά της παρέχει την κατάλληλη υποδομή με την συνδρομή και των συνεργατών/ χορηγών της. Επισημαίνεται, για μελλοντική αναφορά, ότι  τα  τελευταία χρόνια ο βασικός  συνεργάτης της έχει έδρα το Τελ-Αβίβ. Η EBU προβάλλει τους συνεργάτες  της, καθώς και προβλέπει και  προγραμματίζει,  τις σχετικές πρόβες για την εξοικείωση των συμμετεχόντων στις διαδικασίες της.

Ακριβώς το ίδιο πράττει και το ΝΑΤΟ. Η συμμετέχουσα χώρα υποχρεώνεται στην καταβολή τουλάχιστον του 2% του ΑΕΠ της, για σκοπούς άμυνας και δεσμεύεται με συμφωνίες/συμβάσεις, στην παροχή υλικών, μέσων και προσωπικού  προς τη Συμμαχία, καθότι η τελευταία δε διαθέτει δικές της στρατιωτικές δυνάμεις, όπως ο ΟΗΕ (κυανόκρανοι). Σημειώνεται ότι ο ΟΗΕ σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ επιχορηγεί τη συμμετοχή των κρατών. Οι επιπτώσεις αυτού βέβαια είναι μια άλλη κουβέντα.

Από την άλλη το ΝΑΤΟ επιβάλλει ένα σύστημα τυποποίησης διαδικασιών και μέσων και προγραμματίζει τις σχετικές ασκήσεις για την εξοικείωση των συμμετεχόντων σε αυτές. Αντίστοιχα για τους ιδιώτες «υποστηρικτές της », που είναι οι μεγάλες αμυντικές βιομηχανίες, η Συμμαχία φροντίζει για την παροχή κατευθύνσεων και  διευκολύνσεων στην τυποποίηση  των προϊόντων τους. Ήταν εμφανής η προσπάθεια κοινής προμήθειας από τα κράτη –μέλη, του «στρατηγικού μεταφορικού» της συμμαχίας, πριν μερικά χρόνια και σήμερα, πλέον, του κοινού  Νατοϊκού μαχητικού αεροσκάφους , με προβολή στο βάθος του μεταφορικού C-17 της Boeing και του F-35 της Lockheed Martin αντίστοιχα.

Η τυποποίηση ως εργαλείο ελέγχου και διαμόρφωσης συνειδήσεων

Όλα αυτά τα «προϊόντα» των επιχειρησιακών  και καλλιτεχνικών/επιχειρηματικών  προσπαθειών του ΝΑΤΟ και της EBU πληρούν τις προδιαγραφές και την τυποποίηση που επιβάλλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι οργανωτές και οργανώσεις και οι ισχυροί υποστηρικτές τους. Έτσι οι χώρες αγοράζουν η μία μετά την άλλη τα F-35 και η Ισραηλινή Eden Golan κατά την τελευταία Eurovision, με το τροποποιημένο τραγούδι της Harricane (πρώην October rain), «ικανοποιώντας» μετά την τροποποίησή του τις σχετικές προδιαγραφές,  κατορθώνει να αναρριχηθεί  από την δωδέκατη, που την είχε κατατάξει η ψήφος των επιτροπών των χωρών, στην πέμπτη θέση, προφανώς και με την συνδρομή του καθόλου ευκαταφρόνητου Εβραϊκού λόμπυ.

Η τυποποίηση των ενεργειών που επέβαλε η EBU περιλάμβανε μεταξύ άλλων και την μη ανάρτηση σημαιών, που δεν ανήκαν στις διαγωνιζόμενες χώρες, για ευνόητους λόγους. Έτσι οι Παλαιστινιακές σημαίες που ανέμιζαν κατά δεκάδες έξω από τον χώρο του πολυθεάματος, κατά τις έντονες διαδηλώσεις εναντίον  της επιχειρούμενης γενοκτονίας στην Γάζα από την κυβέρνηση Νατανιάχου, δεν ανέμιζαν εντός αυτού και επειδή «κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά» δεν ανέμιζαν και αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που δείχνει και την βαρύτητα και την ειλικρίνεια  του χαρακτηρισμού της υπόψη εκδήλωσης ως Ευρωπαϊκής.

Ανέμιζαν βέβαια «νόμιμα»  οι σημαίες του ουράνιου τόξου της LGBTQ+ κοινότητας. Η EBU, όπως και το ΝΑΤΟ, έχουν δεσμευτεί για την αποδοχή της  διαφορετικότητας. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ «η πολιτική του οργανισμού απαγορεύει αυστηρά τις διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, καθώς και το φύλο, τη φυλή ή την εθνική καταγωγή, τη θρησκεία, την εθνικότητα, την αναπηρία ή την ηλικία. Το ΝΑΤΟ ήταν επίσης παγκόσμιος ηγέτης στην αναγνώριση του γάμου ομοφύλων. Ο οργανισμός προέβλεψε ίσα επιδόματα συζύγου σε ομόφυλα ζευγάρια τον Ιούλιο του 2002, σε μια εποχή που μόνο μία χώρα στον κόσμο – η Ολλανδία – αναγνώριζε τους γάμους ομοφύλων».

Το κοινωνικό πρόσωπο του ΝΑΤΟ και της EBU και η Ευρωπαϊκή αριστερά

 Ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ σε κάθε ευκαιρία αναφέρει τις προαναφερόμενες θέσεις του ΝΑΤΟ για την  LGBTQ+ κοινότητα και τον φεμινισμό.

Υπάρχουν δύο προβληματισμοί για τις δηλώσεις αυτές. Η πρώτη είναι: εάν αυτές αντιπροσωπεύουν τις θέσεις όλων των κρατών μελών του ΝΑΤΟ και συνεπώς αν ο Στόλτενμπεργκ νομιμοποιείται να μιλά επ’ ονόματι όλων , με δεδομένο ότι σε ερώτηση που έγινε σε πολίτες της Τουρκίας, της δεύτερης σε μέγεθος στρατεύματος στο ΝΑΤΟ χώρας, από την World Values Survey (WVS) πέρσι, σχετικά  με το αν θα ήθελαν να έχουν ομοφυλόφιλο γείτονα, το 76% απάντησε αρνητικά. Αντίστοιχες θέσεις έχει η Πολωνία, η Λιθουανία και η Ουγγαρία. Ο δεύτερος προβληματισμός βρίσκεται στην αναγνώριση της αιτίας που ένας στρατιωτικός οργανισμός επιλέγει να ασχοληθεί με κοινωνικά θέματα.

Η απάντηση στο τελευταίο είναι ότι η υιοθέτηση αυτών των θέσεων, όπως και οι σχετικές επισημάνσεις στις ιστοσελίδες της Συμμαχίας, είναι απλά λόγια του αέρα που, επεμβαίνοντας στο θυμικό των αποδεκτών τους, νομιμοποιούν τις παρεμβάσεις του Οργανισμού ανά την υφήλιο εμφανίζοντάς τον ως τον προστάτη τους.  Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι το «πολυσυλεκτικό» και «προοδευτικό» Νατοϊκό πρόσωπο είναι πλέον ικανό να κάμψει τις αντιστάσεις των «αριστερών» πρώην αντιπάλων του, στις Εθνικές αντιπροσωπείες των Κρατών -Μελών του.

Η υπεράσπιση των LGBTQ+ και φεμινιστικών κοινοτήτων , εκτός από την σύνταξη ανέξοδων για το budget του ΝΑΤΟ και της EBU, μηνυμάτων και διοργάνωσης διαδικτυακών συνεδρίων, δεν προκαλεί κάποια ισχυρή δέσμευση στην οποία να μην μπορούν να ανταποκριθούν. Ακόμα και οι διεκδικήσεις των κοινοτήτων αυτών μέσω  μιας ενδεχόμενης «αγωνιστικής» τους κίνησης έχει ήπια χαρακτηριστικά, τα οποία δεν πρόκειται να εκθέσουν τις επιλογές των  οργανισμών αυτών, ενώ  ταυτόχρονα ωραιοποιούν επικοινωνιακά της εικόνα τους, δημιουργώντας συνθήκες  για φωτογραφικά ενσταντανέ.

Στην Ελλάδα αυτές οι Νατοϊκές δηλώσεις  φαίνεται να λειαίνουν τις γωνίες στις προηγούμενες απόψεις κάποιων  «αριστερών»  που αναφέρονται πλέον στο ΝΑΤΟ με όρους Πυθίας όπως αυτή του Κασσελάκη περί «Ιερής Αμυντικής Συμμαχίας» που ακόμα και στην περίπτωση παραπομπής του στην  «Ιερή Συμμαχία» του 19ου αιώνα, ο τρόπος της επίκλησής της δείχνει ρηχή ιστορική γνώση και αντίληψη και τελικά λειτουργεί υπέρ του Οργανισμού.

Τα μηνύματα όμως αυτά που προκαλούν σύγχυση στη νοημοσύνη του μέσου πολίτη είναι συμβατά με το νέο και προοδευτικό πρόσωπο που ο Σκανδιναβός Στόλντεμπεργκ  προσπαθεί να αποδώσει στο ΝΑΤΟ, διαφοροποιώντας την  εικόνα της από πεδίο ανάδειξης επιχειρηματικών συμφερόντων και μιας αρπακτικής, φιλοπολεμικής στρατιωτικής συμμαχίας που έδρασε απροκάλυπτα στον κατακερματισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας και απέτυχε μετά από 20 χρόνια παραμονής στο Αφγανιστάν, αγιοποιώντας την τελικά ως μια φωτισμένη, «προοδευτική» ειρηνευτική συμμαχία.

Το πρόσωπο αυτό έχει τελικά δελεάσει μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με επιτυχία. Προηγουμένως, στις Σκανδιναβικές χώρες, οι Ατλαντιστές έπρεπε να περιορίσουν τον μιλιταρισμό τους, για να αντιμετωπίσουν τα παραδοσιακά μέχρι πρότινος σοσιαλιστικά ιδεώδη. Σήμερα, μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Σουηδία και η Φινλανδία μετά από την επικράτηση των ακροδεξιών απόψεων, τη απουσία σοβαρού αντίλογου από την Αριστερά, εγκατέλειψαν τις μακροχρόνιες παραδόσεις της ουδετερότητάς τους και επέλεξαν να γίνουν μέλη. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι για τις δύο αυτές χώρες, όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας, μπορεί αυτές να μην ήταν στο ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ ήταν όμως πάντα εκεί.

Το γεγονός ότι τα κοινά στοιχεία στο σημερινό «κοινωνικό» πρόσωπο του ΝΑΤΟ και της EBU είναι το αποτέλεσμα της κοινής τους αφετηρίας στην προσπάθεια του ελέγχου των συνειδήσεων των Ευρωπαίων κυρίως πολιτών, που διαθέτουν ιδιαίτερα και κοινά πολιτισμικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά, επιτρέπει την διαπλοκή και  την «μετάγγιση» των μηνυμάτων αυτών με ευκολία από τον στρατιωτικό χώρο στον χώρο της τέχνης και τούμπαλιν ανάλογα με την εξυπηρέτηση των τρεχόντων συμφερόντων.

Η εφαρμογή του κοινωνικού μηνύματος της EBU και του ΝΑΤΟ στην φετινή Eurovision

Από πολλούς η Eurovision θεωρείται ένα πανηγύρι. Προχωρώντας παρακάτω , η πρώην τηλεπαρουσιάστριά της , Αλεξάνδρα Πασχαλίδου στις 13 του Μάη, στο Studio 4 της ΕΡΤ ανέφερε ότι η εντύπωση που επικρατεί στη διοργανώτρια τη φετινή εκδήλωση Σουηδία, ήταν ότι, αυτή, επρόκειτο περί «Τσίρκου».

Κάποιοι  βλέπουν στην εκδήλωση αυτή τη δυνατότητα αδέσμευτης καλλιτεχνικής έκφρασης και φέρνουν σαν παράδειγμα το περσινό  νικητήριο τραγούδι της Σουηδέζας Loreen , που συνδύαζε την μουσική με  μια «εικαστική» χορογραφία.   Δεν λείπουν και αυτοί που θεωρούν ότι η άκριτη ελευθεριότητα που χαρακτηρίζει κάποιες συμμετοχές οδηγεί σε ένα υπερθέαμα που «ξεφωνίζει».

Όμως ούτε ο χαρακτηρισμός της  Eurovision ως πανηγύρι, ούτε ως τσίρκο, ή ελεύθερο πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασής , ή ως kitsch καλλιτεχνικό φαινόμενο, ή  ακόμα και ως γκροτέσκ  ξεφωνητό δεν ισχύει, γιατί,  όπως αναλύθηκε προηγούμενα, το βασικό αντικείμενο αυτού του θεσμού  δεν είναι η μουσική, ακόμα και στην μορφή ενός ολιστικού οπτικοακουστικού θεάματος, αλλά η αίσθηση του ανήκειν στους συμμετέχοντες και στους τηλεθεατές τους  με τη μορφή μάλιστα, της ομαδοποίησής τους ενάντια σε άλλους.

Είναι προφανής η απόδειξη του ανωτέρω στην  παγιωμένη πλέον απόρριψη της συμμετοχής της Ρωσίας από την εκδήλωση αυτή, για λόγους που θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει και στην απόρριψη συμμετοχής του Ισραήλ. Στην δεύτερη περίπτωση στην απόφαση αυτή θα έπρεπε να συνεξεταστεί και το γεγονός, που προαναφέρθηκε, ότι  ο βασικός συνεργάτης -χορηγός της εκδήλωσης είχε έδρα το Τελ Αβίβ και ότι θα έπρεπε να παραγκωνιστεί το ανά τον κόσμο Σιωνιστικό λόμπυ, το οποίο αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό.  Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι το τραγούδι του Ισραήλ κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας του κοινού  έλαβε 15 (!!!) «δωδεκάρια» με δεύτερο σε αριθμό «δωδεκαριών» το τραγούδι της Κροατίας με εννέα και τρίτο αυτό της Ουκρανίας με επτά. Επισημαίνεται ότι το τραγούδι του «Νέμο» που βγήκε πρώτο, από την υπόψη διαδικασία, έλαβε ένα μόνο «δωδεκάρι» από το κοινό της Ουκρανίας, ενώ ένα από τα δωδεκάρια του Ισραήλ προήλθε από το κοινό της Ολλανδίας στον αποκλεισμό του τραγουδιού της οποίας, κατά γενική ομολογία, είχε συμμετοχή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Το «προϊόν» Μαρίνα Σάττι ως προς τις προδιαγραφές του “United by Music Against Others” της EBU, ήταν προβληματικό εξ αρχής και αυτό είχε φανεί πολύ νωρίς. Η θαρραλέα επιλογή της συμμετοχής της στην Eurovision από κάποιον, κάποια ή κάποιο στην ΕΡΤ, μπορεί να ήταν συμβατή με το προβαλλόμενο μήνυμα του ΝΑΤΟ και της EBU περί ανοχής της πολυπολιτισμικότητας και διαφορετικότητας,  ήλθε όμως σε σύγκρουση με την ντόπια καθεστηκυία τάξη που εκδήλωσε μέσω των χειραγωγούμενων «Εθνικών» Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης,  την αντίθεσή της, πολύ πριν από τον διαγωνισμό, με σχόλια σχετικά με τον πολυπολιτισμικό «αχταρμά» της σύνθεσης του τραγουδιού. Σχόλια  που υπέκρυπταν ρατσιστική και φασίζουσα νοοτροπία. Η αντίδραση αυτή ήδη υπέθαλπε από την εμφάνιση της Σάττι στη γιορτή του Δήμου Αθηναίων, την περασμένη πρωτοχρονιά, μπροστά σε ένα πλήθος όπου βρίσκονταν πρόσφυγες και μετανάστες. Εκεί «ανέχθηκε» τον κυματισμό Παλαιστινιακών σημαιών κατά τη διάρκεια του τραγουδιού της, που υποστήριζαν τον ήδη δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό της Γάζας, ενάντια στα σχέδια Νατανιάχου για την γενοκτονία του.

Η Σάττι αναγνωρίζοντας την επικείμενη «Εθνική Μιντιακή ανθρωποφαγία» που θα ακολουθούσε μια ενδεχόμενη αποτυχία της, φαίνεται ότι κατέβαλε το μέγιστο των προσπαθειών της για να φέρει την Ελλάδα, ενάντια στα δεδομένα, στην αξιοπρεπέστατη 11η θέση της γενικής βαθμολογίας.  Επιπρόσθετα αν και αρχικά δήλωσε κινηματογραφικά και λεκτικά την θέση της απέναντι στο αφήγημα που υποστήριζε την παρουσία του Ισραήλ στην εκδήλωση, τελικά υπαναχώρησε δικαιολογούμενη άστοχα. Προφανώς σύμφωνα με το δικό της αφήγημα, δεν την αφορούσε η κατάσταση «Νιρβάνας» και «Ζεν» που επικαλούνταν η  συναγωνιζόμενή της Golan, η οποία δήλωνε εστιασμένη στη μουσική της και «δεν ήξερε, δεν έβλεπε» την γενοκτονία 35 χιλιάδων  Παλαιστινίων μεταξύ των οποίων και 15 χιλιάδων παιδιών στην «αναλογική» (;) αντίδραση της Χώρας της  για τα θύματα της εγκληματικής ενέργειας της Χαμάς τον περασμένο Οκτώβρη, που περιέγραφε στους αρχικούς στίχους του τραγουδιού της “October rain”.   

Τα ντόπια Νατοϊκά παπαγαλάκια

Μετά το τέλος της Eurovision, τα πράγματα στην Ελλάδα με  τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα τελείωναν με το τρολάρισμα του χασμουρητού της Σάττι, αν το νεοφιλελεύθερο επικοινωνιακό κυβερνητικό επιτελείο δε συνέχιζε να διεγείρεται ως μικροί Τσώρτσιλ, από το περιρρέον πολεμικό πνεύμα στη Γάζα και στην Ουκρανία, αλλά και  τις άστοχες δικαιολογίες της καλλιτέχνιδας.

Πρώτος ανέλαβε ρόλο ο Άδωνις, επικαλούμενος  τις ψήφους που έδωσε το ευρωπαϊκό κοινό στη συμμετοχή του Ισραήλ για να υποστηρίξει την γενοκτονία που αυτό διαπράττει στη Γάζα και για την οποία κατηγορείται στο Διεθνές Δικαστήριο μετά από εισαγωγή του θέματος από την Νότια Αφρική. Η στάση του Άδωνη βέβαια ήταν αναμενόμενη και συνεπής με αυτή του  ενθουσιώδη  χειροκροτητή  του Κώστα Καραμανλή του 3ου,  κατά το τέλος της ομιλίας που έδωσε ο τελευταίος υπερασπιζόμενος την ανευθυνότητά του ως αρμόδιος  Υπουργός, κατά της ειδική συνεδρία στην Βουλή των Ελλήνων, για το έγκλημα στα Τέμπη.

Παράλληλα τα μιντιακά παπαγαλάκια έγραψαν αυθαίρετα ότι η ψήφιση των συμμετοχών Ουκρανίας και Ισραήλ από το κοινό είναι ψήφος υπεράσπισης των «δυτικών αξιών» από την πλειοψηφία των Ευρωπαίων παραβλέποντας την πιθανότητα  μια οργανωμένη ομάδα υποστηρικτών κάποιου τραγουδιού  να αλιεύσει με απλές μεθόδους, κατά την ηλεκτρονική ψηφοφορία, το μέγιστο των βαθμών υπέρ του, από μια αδιάφορη χώρα όπως η Ολλανδία που κατάντησε έτσι μετά τον αποκλεισμό της από τον διαγωνισμό. Έτσι το κοινό της Ολλανδίας , παραδόξως , «τίμησε» με το μέγιστο της βαθμολογίας το τραγούδι του Ισραήλ.

Η  αυθαιρεσία αυτού του συμπεράσματος εντάσσεται στην γενικότερη μεθόδευση μετάδοσης του μηνύματος  που παράγεται με μαεστρία από ένα σύστημα διαχείρισης συνειδήσεων, ακόμα και πολιτών με κουλτούρα και παραδόσεις όπως οι Ευρωπαίοι, προς την αποδοχή της στρατιωτικοποίησης και την καταστολή τους. Το ΝΑΤΟ και η EBU αποτελούν βασικά εργαλεία στην μετάδοση του μηνύματος, το οποίο αναπαράγεται από όργανα όπως ο Άδωνις και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης που φρόντισε να  προβεί σε σχετικές νουθεσίες προς την Σάττι. Η τελευταία βέβαια είναι ένα μόνο παράδειγμα του δυναμικού και του ενδιαφέροντος που έχει αυτό το σύστημα στη διαχείριση του μέλλοντος και της καριέρας  όχι μόνο ανθρώπων με σημαντική επίδραση αλλά και καλλιτεχνών με μέση επίδραση όπως η ίδια. Το μήνυμα «σωφρονισμού» που εκπέμπεται είναι ότι το μέλλον κανενός δεν είναι εξασφαλισμένο αν δεν είναι «ενωμένος μαζί μας» είτε μέσα από τη μουσική ή την στρατιωτική τυποποίηση, ή οτιδήποτε άλλο επιλεγεί ως μέσο ελέγχου της συνείδησής του. Περαιτέρω ο τελικός σκοπός είναι η εκπαίδευση του πολίτη στην εμπέδωση του ανώφελου μιας ενδεχόμενης τάσης του προς αντίδραση και έκφρασης άποψης εναντίον του καθεστώτος και ότι μια τέτοια κίνηση θα έχει επιπτώσεις. Με τον τρόπο αυτό ο σκεπτόμενος πολίτης οδηγείται στον απομονωτισμό και στην απουσία του από τα κοινά.

Η Αντίδραση στην Συνειδησιακή «Εκπαίδευση» του Πολίτη

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω για τον Έλληνα ή Ευρωπαίο πολίτη, δεν αρκεί να αγνοεί κάποιους τηλεοπτικούς πωλητές βιβλίων ή κηραλοιφών, ή κάποιο ανιστόρητο «αριστερό» και να τους χαρακτηρίζει ως  γραφικούς, καθότι αυτοί αποτελούν ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα μέρος της διαδικασίας για τον έλεγχό του.  Το μήνυμα που επιχειρεί να μεταδώσει η ταπεινότητα του υπογράφοντος, είναι ότι μοναδική άμυνα που έχει ο Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης απέναντι στην ολιστικά μεθοδευμένη επίθεση που δέχεται από ποικίλες διευθύνσεις, είναι να ενεργοποιηθεί παραμένοντας σε εγρήγορση,  να εξετάζει κριτικά τα ερεθίσματα που δέχεται και να συμμετέχει με οποιοδήποτε τρόπο στα κοινά που απασχολούν αυτόν και τους συμπολίτες του, καθημερινά και όχι μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, ψηφίζοντας .

Το Avatar του Λέννον

Τέλος στο πνεύμα του ΝΑΤΟ και της EBU, σε ότι αφορά στη διενέργεια του επόμενου μουσικού διαγωνισμού στην Ελβετία, μια χώρα που δηλώνει  ουδέτερη, είναι όμως  από τις πιο, ίσως και η περισσότερο, στρατιωτικοποιημένη χώρα στον κόσμο και εκμεταλλευόμενοι την τεχνολογία των ολογραμμάτων της τελευταίας Eurovision όπου είδαμε τα avatar των ΑΒΒΑ, προτείνεται ένα από τα μουσικά δρώμενα να περιλαμβάνει την επί σκηνής συνάντηση του Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ με το ολόγραμμα του Τζων Λέννον και φόντο το σλόγκαν «United by Music… Against Others» να τραγουδούν πάνω στην παρτιτούρα του τραγουδιού του τελευταίου, «Give Peace a Chance», το καταλληλότερο για την περίσταση «Give War a Chance».

(*) Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.