Είναι σούπερ ήρωες που καλούνται να εκπαιδεύσουν ένα νέο μέλος. Μόνο που είναι… αποτυχημένοι. Το λάθος τους; Πίστεψαν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και ηττήθηκαν. Συνέβαλαν σε αυτό όχι μόνο οι μαχητικές τους πρακτικές αλλά και οι εσωτερικές τους αλλοιώσεις. Στη σουρεαλιστική παράσταση του Θανάση Κριτσάκη, «Sadmen», η παράδοση της σκυτάλης από ήρωα σε ήρωα έρχεται μετά από την απογοήτευση και την επώδυνη διαδικασία αναστοχασμού, ενώ βασίζεται στη γνώριμη δραματουργική του μέθοδο που βασίζεται σε συνεντεύξεις ώστε μέσω της μυθοπλασίας να επιστρέφει στην καλλιτεχνική πρόσληψη της πραγματικότητας.
● Ποιοι είναι οι σούπερ ήρωες της παράστασης και σε τι ηττήθηκαν;
Πρόκειται, φυσικά, για έναν συμβολισμό. Πρόκειται για έναν κοινωνικό και προσωπικό προβληματισμό που βρίσκει τη «διέξοδό» του μέσα από την έρευνα και τον σκηνικό συμβολισμό του σούπερ ήρωα. Υπάρχει μια μερίδα του πληθυσμού που σήμερα είναι πολιτικά ανενεργή. Που κάποτε ήταν μέσα σε χώρους πολιτικού προβληματισμού, στους δρόμους. Που βρέθηκε, συζήτησε, συγκρούστηκε. Είναι αυτοί που απομακρύνθηκαν σταδιακά, οι απογοητευμένοι, αυτοί που πληγώθηκαν, που βολεύτηκαν. Είναι αυτοί που κάποτε πίστεψαν ότι είναι δυνατοί, αυτοί που κάποτε πετάξανε την πέτρα, αυτοί που φόρεσαν τη στολή και βγήκαν να παλέψουν για το καλό. Αυτοί που έχουν κρυμμένη τη μάσκα κάτω από τα φρεσκοπλυμένα σώβρακα και που κάθε τόσο τη βγάζουν για να νιώθουν ότι δεν έχουν γίνει ακόμη ένα με αυτό που κάποτε πολέμησαν.
Είναι οι ηττημένοι, οι νοσταλγοί. Αυτοί που νιώθουν πια παρωχημένοι. Αυτοί που λένε στον νεότερο: «Πέρασε η δική μας σειρά! Ο,τι κάναμε, κάναμε! Εσείς θα τον αλλάξετε τον κόσμο τώρα». Αυτοί που κλαίνε ή βρίζουν γι’ αυτό που δεν έγιναν, που δεν μπορούν να κοιμηθούν από το άγχος.
Οι σούπερ ήρωες που φτάσανε τριάντα και σαράντα χρόνων και βλέπουν κάθε μέρα τον τραπεζικό τους λογαριασμό, που πριν κοιμηθούν μετράνε το τι κάνανε μέσα στη μέρα για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους. Εγώ που γράφω σε εσάς για κάτι που με πονάει.
● Βασισμένη σε συνεντεύξεις και αυτή σας η παράσταση. Πού κινήθηκε η δραματουργία, από ποιους πήρατε συνεντεύξεις, πού θέλατε να εστιάσετε και τι θέλατε να αναδείξετε στην παράσταση;
Η δραματουργία αυτής της παράστασης ήταν εξαιρετικά δύσκολη για μένα. Αν και στην αρχή θέλησα να κάνω μια ευρύτερη έρευνα στον χώρο της Αριστεράς, να κατανοήσω ζητήματα διάσπασης και έλλειψης πολιτικής συμμετοχής στο ευρύτερο φάσμα της, σύντομα έφτασα να αφηγούμαι ζητήματα που αφορούν τις αυτοοργανωμένες ομάδες, εμένα, τη νοσταλγία μου, τον φόβο της αλλοτρίωσης της γενιάς μου, το πέρασμα από μια κατάσταση σε μία άλλη.
Κάτω από τη σκηνική συνθήκη «της στρατολόγησης» ενός νέου μέλους στη σούπερ ομάδα, επικέντρωσα όλη τη δραματουργία στις συνεντεύξεις που πήρα από τους ίδιους ηθοποιούς της παράστασης οι οποίοι βρίσκονται στο φάσμα των 30-40, περίπου, ετών. Ετσι, δουλέψαμε με πολύ προσωπικό υλικό έχοντας την πρόθεση να κάνω μια ευρύτερη κοινωνική κριτική. Παρενθετικά, αξίζει να αναφέρω ότι η συγκεκριμένη παράσταση μπορεί να χαρακτηριστεί και θέατρο-ντοκιμαντέρ, καθώς οι ίδιοι οι ηθοποιοί οι οποίοι καλούνται να υπερασπιστούν έναν χαρακτήρα καλούνται, την ίδια στιγμή, να μεταφέρουν τα ίδια τους τα λόγια. Πρόκειται για το στοίχημα της αναπαράστασης ενός άλλου μέσα από τα ίδια τους τα λόγια: οι ηθοποιοί ως πολίτες, ως καλλιτέχνες, ως αγωνιστές, ως πολιτικά υποκείμενα, ως συνεργάτες, ως τα υποκείμενα της έρευνας για τη δημιουργία δραματουργίας.
Με σεβασμό στο υλικό των συνεντεύξεων, έβαλα το κείμενο στο στόμα μιας μη ενεργής και απογοητευμένης ομάδας σούπερ ηρώων. Προσπάθησα να εστιάσω, με όχημα την ποίηση και το χιούμορ, σε τρία διαφορετικά επίπεδα τα οποία μπορεί να οδηγήσουν στην παραίτηση: στις εσωτερικές συγκρούσεις (υπαρξιακές ή ιδεολογικές) μεταξύ των μελών, στους εξωτερικούς κοινωνικούς παράγοντες που πιέζουν ένα άτομο και σε κομμάτια θεωρίας και πρακτικής που δεν διεγείρουν πια τα ίδια τα πολιτικά όντα και έτσι τα οδηγούν στην αδράνεια.
Ηταν μια αρκετά μεγάλη και έντονη περιπέτεια το να διαπραγματευτώ κομμάτια ιδεολογίας που υπερασπίζομαι και να τα μεταφέρω κάτω από μια καλλιτεχνική κριτική. Είναι μια παράσταση που κάθε φορά που τη βλέπω μου προκαλεί αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα.
♦ Πληροφορίες: Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Μετρό Κεραμεικός) «Sadmen»
Σκηνοθεσία: Θανάσης Κριτσάκης
Δραματουργία: Θανάσης Κριτσάκης, Στεργιάνα Τζέγκα
Πρωτότυπη Μουσική: Οδυσσέας Γκάλιος
Σκηνικά – Κοστούμια: Δάφνη Αηδόνη
Φωτισμοί / Φωτογραφίες: Ελένη Χούμου
Επί σκηνής: Κωσταντίνος Δαλαμάγκας, Πένυ Ελευθεριάδου, Δημήτρης Καστανιάς, Αλκηστις Πολυχρόνη, Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης
Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00 μέχρι τις 26 Απριλίου. Εισιτήρια 10-14€ Προπώληση: ticketservices.gr
