Ας το πω κάτι σαν «ημερολόγιο ταξιδιού», ανάκατο και αυτό, όπως όλα τα ταξιδιωτικά ημερολόγια ενός τυχαίου ταξιδιώτη, όχι επαγγελματία ταξιδιωτικού δημοσιογράφου ή συγγραφέα. Μια Πέμπτη, 4.36 π.μ. τοπική ώρα, 11.36 π.μ. ώρα Ελλάδας. Ποια ώρα-χώρα πάει μπρος και πoια πίσω… θα σας γελάσω. Πρώτο μπέρδεμα στα διηπειρωτικά ταξίδια.
Δεύτερο μπέρδεμα, η δυσκολία σύνδεσης με Ιντερνετ, σε χώρο κατά τα λοιπά πολυτελή, μεζονέτα, με άνετο καθιστικό, αλλά χωρίς τραπέζι ή κάτι σαν τραπέζι, για το laptop, ένα σημειωματάριο… άρα και χωρίς κατάλληλο φωτισμό. Επίσης, χωρίς φορτιστή του smartphone, διότι –στην ηλίθια αίσθηση πριν από ταξίδι μήπως και κάτι ξεχάσεις– έβαλα στη βαλίτσα τον καινούργιο φορτιστή, του κουτιού, που όμως δεν είχε καλώδιο! Αμα σε πάρει μια η αποκάτω, μετά έρχονται οι απανωτές…
Ευτυχώς δεν με εγκαταλείπει ποτέ το χιούμορ, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Γιατί αυτή που τώρα διέρχομαι, θα ήταν έως αχαριστία να τη θεωρήσω δύσκολη. Με το κυματάκι του Ατλαντικού και της βόρειας Καραϊβικής στ’ αυτιά σου. Δυο βήματα ανατολικά, τον κόλπο του Μεξικού. Ογδόντα μίλια νότια από τη Φλόριδα και το Μαϊάμι. Οπου, μετά την επανάσταση του 1959, αποτέλεσε τον μεγάλο πυρήνα συγκέντρωσης Κουβανών πολιτικών εξόριστων ή φυγάδων, που άλλοι δεν ήθελαν να μείνουν, επειδή δεν ήθελαν την επανάσταση και άλλοι… διέφυγαν επιτηδείως, επειδή είχαν λόγους να φοβηθούν την επανάσταση.
Τα γράφω όπως τα βλέπω, όπως τα κρίνω και τα νιώθω. Μακριά από μένα οι υπερβολές, προπαντός οι… υποβολές. Βεβαίως, μέσα σε όλα, είμαι και χωρίς καφέ. Διότι, η ώρα είναι μόλις 5.17, ενώ τα έχοντα σχέση με πρωινό, μέσα τους και καφές, ξεκινούν στις 7.00, εδώ που ξημέρωσα… Δεύτερη μέρα του ταξιδιού μου… all inclusive (με βραχιολάκι… ό,τι περιγελούσα πριν, έρχεται τώρα και με… φτύνει!) στην Κούβα και στο Βαραδέρο (Varadero), 140 χλμ. ανατολικά της Αβάνας…
