Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν επιδέχονται επ’ ουδενί κανενός είδους χιούμορ, ούτε καν να προσπαθήσεις να ελαφρύνεις τον τρόπο της περιγραφής σου γι’ αυτά, γιατί βέβαια υπερβαίνουν κατά πολύ το δραματικό και γίνονται τραγικά. Το σκεφτόμουν αυτό χθες που αναλογιζόμουν την ιστορία της κοπέλας που τη μαχαίρωσε ο ζηλιάρης πρώην σύντροφός της έξω από το Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων Αναργύρων.
Οταν πρωτοάκουσα το γεγονός, ως γεγονός το βρήκα απλά τραγικό. Μια γυναίκα προσπαθούσε να αποφύγει κάποιον, έφτασε στο Α.Τ., εκεί την πρόλαβε αυτός και, χωρίς να τη βοηθήσει κάποιος από το Α.Τ., τη σκότωσε με το μαχαίρι του. Ως γεγονός από μόνο του είναι απίστευτο και το πιο απίστευτο είναι ότι έγινε αυτό μπροστά στο Α.Τ. Μετά λοιπόν αρχίζουν τα ρεπορτάζ και οι έρευνες και κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο και εμείς ως τηλεθεατές να δούμε και να ακούσουμε ένα οπτικό και ένα ηχητικό ντοκουμέντο, βασικά στοιχεία της ιστορίας.
Εμφανίζεται λοιπόν ένα βιντεάκι που έχει καταγράψει τα πράγματα έξω από το Α.Τ. και έχει καταγραφεί και η συνομιλία της κοπέλας με τον άνθρωπο που είναι στα τηλέφωνα του «100», όπου είχε πάρει για να ζητήσει τη βοήθεια της Αστυνομίας για να μπορέσει να γυρίσει σπίτι της και να μην κινδυνέψει από αυτόν που τελικά τη σκότωσε. Οσον αφορά το τηλεφώνημα στο «100» καταλάβαμε πως αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση δημοσίου υπαλλήλου, που μάλλον είχε ξεχάσει πως είναι άνθρωπος της Αστυνομίας και μπορεί να πάρει τηλέφωνο εκεί ο οποιοσδήποτε για να ζητήσει ενδεχομένως τη βοήθειά τους γιατί κινδυνεύει να τον σκοτώσουν, και φερόταν σαν να δουλεύει στη ΔΕΗ ή στον ΟΤΕ και κάποιος έχει πάρει για να ζητήσει διακανονισμό του λογαριασμού του ή για κάποια τεχνική βλάβη. Από το ύφος και τον τόνο της φωνής του φαινόταν σαν να ήταν κουρασμένος ή να βαριέται και λίγο – πολύ λίγο κάποια στιγμή θυμήθηκε πως είναι ένας άνθρωπος της εξουσίας -και μάλιστα τέτοιας εξουσίας- και της ξεκαθάρισε πως εκεί είναι το «100» και όχι ταξί για να την πάει σπίτι της.
Μάλιστα, μέχρι να πάρει τα στοιχεία και να τα γράψει, ο άλλος είχε προλάβει και την είχε σκοτώσει. Αν δηλαδή ο συγκεκριμένος ήταν τηλεφωνητής στη ΔΕΗ ή στον ΟΤΕ που λέγαμε, απλώς θα της είχαν κόψει το φως ή το τηλέφωνο, θα είχαν πάει να ξηλώσουν τις γραμμές ή διάφορα τέτοια, «χαριτωμένα» μεν, αλλά όχι τραγικά. Ομως δούλευε στην Αστυνομία…
Αμέσως μετά είδαμε ως τηλεθεατές το μικρό βίντεο που τους έχει όλους καταγράψει έξω από το Α.Τ. Οπου η κοπέλα με τον φίλο της που τη συνόδευε, για να την προστατέψει υποτίθεται αλλά δεν τη βοήθησε ούτε αυτός ο καημένος, περπατάνε με κανονικό ρυθμό δίπλα δίπλα και ξαφνικά από κάπου πετάγεται κάποιος, που μετά κατάλαβα πως ήταν το κάθαρμα, και αρχίζει να τρέχει προς την πλευρά τους πραγματικά σαν τρελός, σαν καρτούν, σαν κι εγώ δεν ξέρω πώς να το ονομάσω αυτό το τρελό τρεχαλητό που είδα στην οθόνη.
Η ιστορία έτσι κι αλλιώς είναι τραγική. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί του πόσο τραγική είναι, όπως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ποιος είναι ο θύτης, ποιος το θύμα, ποιος ο ένοχος κ.λπ. κ.λπ. Η εικόνα όμως των δύο ανθρώπων που περνούν και ξαφνικά ένας αρχίζει να τρέχει σαν παλαβός από πίσω, προφανώς για να προλάβει να κάνει το έγκλημά του, και ο τρόπος που τρέχει σε συνδυασμό με το τηλεφώνημα στο «100» είναι τόσο τραβηγμένα από τα μαλλιά -όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή μας μοιάζει συχνά με σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά- που μοιάζουν σαν να έχουν βγει από μια ταινία που στην ουσία σατιρίζει ως παρωδία, κάτι σαν τις «Απίθανες Πτήσεις» ή τις «Τρελές Σφαίρες» που τραβάει ο σκηνοθέτης τα πράγματα από τα μαλλιά που λέμε, για να τα δείξει πιο υπερβολικά απ’ ό,τι είναι.
Το γεγονός είναι απλά ανατριχιαστικά τραγικό και ξαφνικά το οπτικό και το ηχητικό ντοκουμέντο από τα στοιχεία είναι τόσο ακραία που σε κάνουν να θέλεις να βάλεις τα γέλια και ντρέπεσαι γι’ αυτό, και μετά σκέφτεσαι πως αν δεν ήταν τόσο ακραία αυτά, δεν θα είχαμε φτάσει σε μια τόσο ακραία πράξη. Από τη μια η ακραία ζήλια αλλά και η τρέλα ενός ανθρώπου και από την άλλη η ακραία αδιαφορία πάνω στην υποτίθεται υπεύθυνη δουλειά του άλλου. Δεν ξέρω με τι απ’ όλα να στενοχωρηθώ περισσότερο και με τι να θυμώσω περισσότερο.
