Ανοιξε, παιδί μου, το βιβλίο

Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23/4) ήρθε να υπενθυμίσει πόσο αναγκαία είναι η σφυρηλάτηση της σχέσης του παιδιού με το βιβλίο, εξ απαλών ονύχων, από τους γονείς και στη συνέχεια από το σχολείο. Το επιβεβαιώνει η πρόσφατη έρευνα του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Εργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) με τίτλο «Παιδί και ανάγνωση», με ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Οπως το ότι η μα­θη­τεία στην ανά­γνω­ση εγ­γρά­φε­ται αρ­χι­κά στα σώ­μα­τα των παι­διών μέ­σω των αντί­στοι­χων οι­κο­γε­νεια­κών πρα­κτι­κών. Το παι­δί που εμπλέ­κε­ται στα­θε­ρά και συ­στη­μα­τι­κά στην αναγνω­στι­κή πρα­κτι­κή σταδιακά φτάνει να τη βιώ­νει ως αυ­το­νό­η­το κό­σμο. Τα παι­διά κα­τα­σκευά­ζουν την ανα­γνω­στι­κή, κοι­νω­νι­κή πραγμα­τι­κό­τη­τά τους και προ­σπα­θούν ενί­ο­τε να ανα­δεί­ξουν και να προ­ω­θή­σουν ή ακόμα και να επι­βά­λουν τις επι­λο­γές τους, αλ­λά το κάνουν πά­ντα με από­ψεις, συμ­φέ­ρο­ντα και αρ­χές κα­θο­ρι­σμέ­νες από τη θέ­ση που κατέχουν μέ­σα στην κοινωνία όπου ζουν και επι­θυμούν να ζή­σουν. Κι ακόμα, το παιδί που αγα­πά την ανά­γνω­ση απο­τε­λεί διά­στα­ση του νόμου πως το πο­λι­τι­σμι­κό κε­φά­λαιο πά­ει στο πο­λι­τι­σμι­κό κε­φά­λαιο.

Η έρευνα αποκαλύπτει ακόμα και στις μέρες μας μια άνι­ση σχέ­ση με την ανά­γνω­ση, την οποία βιώ­νουν τα παι­διά που προ­έρ­χο­νται από συ­γκε­κρι­μέ­νες κοι­νω­νι­κές ομά­δες, κι αυτό πα­ρά­γει κοι­νω­νι­κές, πο­λι­τι­σμι­κές και οι­κο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες. Ενώ ο ρό­λος της εκ­παί­δευ­σης στη συ­γκρό­τη­ση μιας σχέ­σης αγά­πης του παι­διού με την ανά­γνω­ση εί­ναι ισχυ­ρά κα­θο­ρι­στι­κός και ποιο­τι­κός. Με βά­ση αυ­τά τα δύο δε­δο­μέ­να, «εί­ναι προ­φα­νές ότι αν η πο­λι­τεία και οι εταί­ροι δεν ανα­λά­βουν δρά­ση, αν δεν ξε­κι­νή­σει η προ­σπά­θεια απο­κα­τά­στα­σης των αναγνω­στι­κών ανι­σο­τή­των μέ­σω του εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος, οι κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές ανι­σό­τη­τες θα συ­νε­χί­σουν να διευ­ρύ­νο­νται εις βά­ρος των παι­διών που προ­έρ­χο­νται από ευά­λω­τες ομά­δες, στε­ρώ­ντας τους την ευ­και­ρία για προ­σω­πι­κή, επαγ­γελ­μα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή εξέ­λι­ξη και κα­τ’ επέ­κτα­ση στε­ρώ­ντας τη χώ­ρα από μια κα­θο­ρι­στι­κή συμ­βο­λή στην ανα­γκαία ανά­πτυ­ξή της».