Είναι μια τομή στην ιστορία της Θεσσαλονίκης. Επειτα από δεκαετίες σκοταδιστικού εκκλησιαστικού λόγου, ο μητροπολίτης Φιλόθεος αποδοκίμασε, περιγράφοντας με λέξεις άγνωστες μέχρι τώρα στον λόγο των προηγούμενων μητροπολιτών, όσα συνέβησαν προχθές έξω από το «Ολύμπιον» κατά την προβολή του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά».
Και ήταν τέτοια η φρασεολογία που χρησιμοποίησε που μας έκανε να ξεχάσουμε ακόμη κι αυτή την επιστολή που είχε στείλει νωρίτερα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ζητώντας να κατέβει η αφίσα του ντοκιμαντέρ της Ελίνας Ψύκου. Αξίζει λοιπόν να προσεχτεί ιδιαίτερα η δήλωσή του στον ΑΝΤ1 πως οι διαμαρτυρόμενοι «είχαν εκφράσει την πρόθεσή τους να κάνουν μια συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη κάποιοι… Δεν ήταν πιστοί, δεν ήταν πιστοί, ήταν μέλη ακροδεξιών οργανώσεων… Ηταν συγκεκριμένοι, νομίζω πως είχαν βγάλει και μια αφίσα ως “Ιερός Λόχος”, δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία καμία!».
Η ρητορική του μητροπολίτη -καμιά σχέση με τη χλιαρή αντίδραση στο παραλίγο λιντσάρισμα των δύο μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας-, οι λέξεις που χρησιμοποίησε σίγουρα θα άφησαν άναυδους πολλούς από το κλασικό ακροατήριο της Εκκλησίας της πόλης διότι ανήκει στη σφαίρα… των κοκκινόμαυρων! Ο κ. Φιλόθεος μίλησε μια γλώσσα που ποτέ στο παρελθόν δεν έχει χρησιμοποιήσει άλλος στη θέση του και δεν άφησε καμιά λεπτομέρεια, κάποια… διπλωματική τσιριτσάντζουλα, για να μπορεί να παρεξηγηθεί. Θεωρούμε βέβαιο ότι οι ακροδεξιοί και όσοι κρυφά ή φανερά συναγελάζονται μαζί τους δεν θα ξεχάσουν με τίποτα αυτή τη δήλωση του μητροπολίτη και αναμένουμε την αντίδρασή τους. Ωστόσο είναι πλέον δεδομένο ότι οι ακροδεξιοί της πόλης, οι ορδές του φανατισμού, επιτέλους βαφτίστηκαν ως τέτοιοι από την επίσημη Εκκλησία και τόσο οι θεωρίες όσο και οι πράξεις τους αποκλείστηκαν από αυτήν.
Πολλοί θα πουν ότι ο μητροπολίτης επιμένει πως «την αφίσα αυτή τη θεωρώ προσβλητική, γιατί απεικονίζει το πρόσωπο της Παναγίας πάνω στον σταυρό με τον τρόπο που το απεικονίζει». Η θέση όμως αυτή απαντήθηκε από τη διευθύντρια του φεστιβάλ Ελίζ Ζαλαντό πως «οι πράξεις απαγόρευσης ή λογοκρισίας είναι αντίθετες όχι μόνο στις αξίες μου αλλά και αντίθετες στους νόμους του κράτους μας». Αυτές είναι δύο διαφορετικές απόψεις, όμως σε έναν διάλογο επί ίσοις όροις, δηλαδή έναν διάλογο ουσίας. Οπότε αξίζει να προστεθεί συμπληρωματικά ο εσωτερικός μονόλογος του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη που καταγράφει τόσο προκλητικά πως «αλλάζει ο Χριστός κι η Παναγιά και τ’ αποφόρια τα φορεί ο εγγονός μου» (Ν.Γ. Πεντζίκης, Προς Εκκλησιασμό). Καταλαβαινόμαστε τώρα;
